เที่ยวเสียให้..เข็ด!!

จนกระทั่งวันหนึ่ง…แม่ตัดสินใจเก็บกระเป๋าไปเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน เป็นทริปเล็กๆ ไปเชียงคาน ดูหมอกริมโขง เดินตลาดเช้าช้าๆ กินข้าวจี่ร้อนๆ และหัวเราะกันเสียงดังอย่างที่ไม่ได้ทำมานาน แล้วแม่กลับมาพร้อมดวงตาที่เป็นประกาย พร้อมรูปภาพเต็มโทรศัพท์ และคำพูดว่า “เสียดายที่เพิ่งเริ่มเดินทางตอนนี้”

สรุปได้ว่า การท่องเที่ยวสำหรับคนวัย 60+ ไม่ได้มีแค่ความสนุก แต่มันคือการฟื้นฟูหัวใจ ให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง  คือการตื่นมาเช้าๆ แล้วรู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งใหม่ๆ คือการนั่งรถช้าๆ ผ่านวิวภูเขาเขียวขจี แล้วรู้สึกว่า…ประเทศไทยนี่สวยจัง

หลายคนอาจมองว่า “แก่แล้ว จะไปลำบากทำไม” แต่แท้จริงแล้ว การเดินทางไม่ได้ต้องรีบร้อนเหมือนวัยหนุ่มสาว

ไม่ต้องปีนเขาสูง ไม่ต้องดำน้ำลึก แค่ได้นั่งเรือดูหิ่งห้อย เดินชมวัดริมแม่น้ำ หรือจิบกาแฟในเมืองสงบๆ อย่างน่าน หรือแพร่…ก็เพียงพอแล้ว

เที่ยวแบบเบาๆ เหมาะกับวัย เหมาะกับใจ ได้พบเจอผู้คนใหม่ๆ ได้เรียนรู้วัฒนธรรม วิถีชีวิตที่ต่างออกไป และเหนือสิ่งอื่นใด…ได้ใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองเลือก

ประเทศไทยเต็มไปด้วยความหลากหลายที่นุ่มนวลและโอบอ้อม จากเหนือจรดใต้ มีทั้งธรรมชาติ วัดวา ตลาดพื้นบ้าน หรือแม้แต่คาเฟ่น่ารักๆ สำหรับผู้สูงวัยที่อยากพักผ่อน เมื่อร่างกายยังไหว หัวใจยังเรียกร้อง ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ออกเดินทาง เพราะการท่องเที่ยว ไม่ใช่แค่ “การไป” แต่มันคือ “การกลับมา” กลับมาหาตัวตน กลับมาใช้ชีวิตอย่างที่ควรจะเป็นในวัยที่สมควรได้รับความสุขมากที่สุด

จริงๆ นะคะ.

"ป้าเอง"