
เมื่อชีวิตเดินทางมาถึงวัย 60+ …ก็ถึงเวลาที่เราจะออกเดินทางอีกครั้ง...ถ้อยความนี้เป็นคำบอกเล่าของ "ลูกสาว" ข้าราชการวัยเกษียณคนหนึ่ง ที่รู้สึก "โดนใจ" ค่ะ เพราะทำให้หวนคิดถึงบุพพการีของตัวเอง ที่ดูเหมือนว่า ทั้งชีวิตแทบจะอุทิศมอบให้กับลูกหลาน
ลูกสาวอดีตข้าราชการ เริ่มต้นบอกว่า “ตอนเป็นสาวแม่ไม่ค่อยได้ไปไหน เพราะมัวแต่เลี้ยงลูก เลี้ยงหลาน ทำแต่งาน ดูแลบ้าน พอถึงวัยเกษียณ แทนที่จะได้พัก กลับรู้สึกว่างเปล่า ไม่รู้จะใช้เวลายังไงดี"
จนกระทั่งวันหนึ่ง…แม่ตัดสินใจเก็บกระเป๋าไปเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน เป็นทริปเล็กๆ ไปเชียงคาน ดูหมอกริมโขง เดินตลาดเช้าช้าๆ กินข้าวจี่ร้อนๆ และหัวเราะกันเสียงดังอย่างที่ไม่ได้ทำมานาน แล้วแม่กลับมาพร้อมดวงตาที่เป็นประกาย พร้อมรูปภาพเต็มโทรศัพท์ และคำพูดว่า “เสียดายที่เพิ่งเริ่มเดินทางตอนนี้”
สรุปได้ว่า การท่องเที่ยวสำหรับคนวัย 60+ ไม่ได้มีแค่ความสนุก แต่มันคือการฟื้นฟูหัวใจ ให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง คือการตื่นมาเช้าๆ แล้วรู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งใหม่ๆ คือการนั่งรถช้าๆ ผ่านวิวภูเขาเขียวขจี แล้วรู้สึกว่า…ประเทศไทยนี่สวยจัง
หลายคนอาจมองว่า “แก่แล้ว จะไปลำบากทำไม” แต่แท้จริงแล้ว การเดินทางไม่ได้ต้องรีบร้อนเหมือนวัยหนุ่มสาว
ไม่ต้องปีนเขาสูง ไม่ต้องดำน้ำลึก แค่ได้นั่งเรือดูหิ่งห้อย เดินชมวัดริมแม่น้ำ หรือจิบกาแฟในเมืองสงบๆ อย่างน่าน หรือแพร่…ก็เพียงพอแล้ว
เที่ยวแบบเบาๆ เหมาะกับวัย เหมาะกับใจ ได้พบเจอผู้คนใหม่ๆ ได้เรียนรู้วัฒนธรรม วิถีชีวิตที่ต่างออกไป และเหนือสิ่งอื่นใด…ได้ใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองเลือก
ประเทศไทยเต็มไปด้วยความหลากหลายที่นุ่มนวลและโอบอ้อม จากเหนือจรดใต้ มีทั้งธรรมชาติ วัดวา ตลาดพื้นบ้าน หรือแม้แต่คาเฟ่น่ารักๆ สำหรับผู้สูงวัยที่อยากพักผ่อน เมื่อร่างกายยังไหว หัวใจยังเรียกร้อง ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ออกเดินทาง เพราะการท่องเที่ยว ไม่ใช่แค่ “การไป” แต่มันคือ “การกลับมา” กลับมาหาตัวตน กลับมาใช้ชีวิตอย่างที่ควรจะเป็นในวัยที่สมควรได้รับความสุขมากที่สุด
จริงๆ นะคะ.
"ป้าเอง"
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง
ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด
ข้อความสุดท้ายจากแม่
เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ
คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี
ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว
หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?
ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?
เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า
เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
กินเจ..ไม่มีทุกข์
เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”

