ขาดสติหรือตั้งใจ?

2-3 เดือนที่เหลืออยู่ตรงหน้าของปีนี้คือลมหายใจเกือบเฮือกสุดท้ายที่ทำให้หลายคน และธุรกิจยังมีหวังพอจะไปต่อได้

ผมแอบคิดว่า การไว้ทุกข์และไว้อาลัยน่าจะสามารถนำเสนอออกมาได้หลากหลายอย่างสร้างสรรค์บนพื้นฐานของความเคารพสูงสุดเหมือนเดิม

โดยไม่ต้องหยุดชะงักงันได้ไหม เช่น การแสดงออกถึงความอาลัยนั้น ความจริงมีตัวอย่างที่น่าสนใจให้เห็นมากมายว่า

อาจทำออกมาในรูปแบบของการเฉลิมฉลอง อาทิ In the memories of..., Celebration the life of..., Tribute.... แค่เพียงปรับและเปลี่ยนแนวทางการนำเสนอโดยไม่ต้องใช้ความเศร้านำ

แต่เป็นการใช้ความระลึกถึงโดยใช้การสร้างความทรงจำที่สวยงามร่วมกันแทน ผ่าน event concert แม้แต่งานพลุ ลอยกระทง วิจิตรเจ้าพระยา หรือ DroneShow อย่างซาบซึ้ง

ว่าเราโชคดีเพียงใดที่ได้เกิดในรัชสมัยของพระองค์นั้นเป็นต้น

งาน Event มหกรรมพลุ concerts เทศกาลสารพัด รวมถึงลอยกระทงในรูปแบบ Tribute หรือปรับ concept นี้ จะทำให้ธุรกิจทุกภาคส่วนยังสามารถเดินหน้าต่อไปได้ร่วมกันอย่างดีทั้งระบบ

เผลอๆ ดีกว่าเดิมด้วยซ้ำ เพราะทุกอย่างถูกขับเคลื่อนด้วยพลังงานจากหัวใจที่มีความรู้สึกร่วมกันของคนไทย โดยไม่ต้องใช้วิธีและวิถีแห่งความเศร้าสลดนำ

ในส่วนของพระราชพิธีและขนบอันทรงคุณค่าก็เดินหน้ารักษาส่งเสริมควบคู่ เคียงข้างกันไป ผมไม่ได้รังเกียจการต้องมีน้ำตาหรือร้องไห้ โดยเฉพาะในช่วงเวลาเช่นนี้

 แต่ผมแค่อยากให้พวกเราลองคิดตามดู โดยเฉพาะท่านผู้นำในหลายภาคส่วนทั้ง ททท. กระทรวงท่องเที่ยว ครม. โดยเฉพาะท่านนายกฯ

อาจจะลองพิจารณาในมุมที่เปิดกว้างขึ้นอย่างสร้างสรรค์นี้ ที่อาจจะนำพาประเทศไทยที่บอบช้ำมามากๆๆๆๆ ให้ผ่านช่วงเวลาแบบนี้ได้อย่างแตกต่าง ไม่ได้บอกว่านี่คือวิธีที่ดีที่สุด

แต่อยากให้พิจารณาว่ามันอาจเป็น 1 วิธีที่เราจะก้าวข้ามผ่านได้แบบไม่มีใครต้องร้องไห้ไปพร้อมกับต้องเสี่ยงจะจมน้ำตายจากเศรษฐกิจที่หยุดชะงักตามไปด้วย

นี่อาจเป็นจุดพิสูจน์ภาวะผู้นำที่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในยามคับขันก็เป็นได้”

ครับ..ก็เป็นมุมมอง-ข้อเสนอที่น่ารับฟัง ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับนายกฯ คุณอนุทิน ชาญวีรกูล กับคณะรัฐมนตรีล่ะว่าจะเห็นดี-เห็นงามด้วยหรือไม่?

เข้าใจว่าเป็นเรื่องอ่อนไหว แต่เมื่อคุณอั๋นกล้านำเสนอด้วยความบริสุทธิ์ใจดังๆ ออกมาเช่นนี้แล้ว รัฐบาลก็น่าจะได้หยิบยกมาพิจารณาใคร่ครวญให้ถ้วนถี่-รอบคอบ..

เอา-ไม่เอา (ตาม) ไม่ว่ากัน!

เออ..ส่วน “ลิเกหนุ่มน้อยหน้ามน” นายนั้น แม้จะได้โพสต์.. “ผมไม่ได้ออกมาแก้ตัวแต่ประการใด ในส่วนของผมที่ผมโพสต์ไปในวันนั้น

ผมผิดที่โพสต์เพราะเกิดอารมณ์ชั่ววูบและขาดสติ และโพสต์ไปแค่ 15 นาที ผมก็ลบ เพราะตั้งสติได้ เหตุเพราะวันนั้นเป็นวันที่งานแสดง

เช้าวันนั้นทุกคนตั้งใจที่จะไปแสดงตามที่เจ้าภาพว่าจ้างไว้ ทั้งอุปกรณ์ แสง สี เสียง อีกทั้งภายในงานยังมีพ่อค้า แม่ขาย ซึ่งลงทุนซื้อของ ตั้งร้านกันเต็มสถานที่แล้ว

อยู่ๆ ทางผู้รับงาน ทักมาบอกว่างดงาน ทางเจ้าภาพท่านจะให้เล่น แค่ทางผู้ว่าราชการลงมาสั่งให้งด ผมสงสารคนที่เค้าลงทุนลงแรงไปแล้ว ใครจะรับผิดชอบได้?

ผมจึงเกิดอารมณ์ชั่ววูบ โพสต์ในสิ่งที่ไม่ควรไป หลังจากนั้น 15 นาที ผมก็ลบ แต่ที่เป็นประเด็นคือคนที่ก๊อปของผมไปลงแล้วแห่แชร์

ทำให้เป็นเรื่องใหญ่โต ด่าสาดเสียเทเสียกันไปต่างๆ นานา ทั้งที่ไม่รู้ที่มาที่ไป นำรูปผมไปลงทำให้เกิดความเสียหาย

โดยไม่ถามเลยว่าเกิดอะไรขึ้น (ทั้งนี้เป็นเพราะขาดสติไปถึงโพสต์ ตั้งสติได้จึงลบ)

ผมไม่ได้ดูหมิ่นหรือไม่เคารพสถาบันแต่อย่างใด แต่ผมยอมรับเรื่องขาดสติในการโพสต์ไม่ใช่เพราะกลัวกระแสวิจารณ์แต่อย่างใดครับ”

แต่ดูท่า อนาคตอาชีพลิเกจะหากินลำบาก-ไม่ราบรื่นซะแล้ว ด้วยบรรดาแม่ยก-พ่อยกคงจะหมดความรัก-ความเอ็นดู..เอ็งไม่ได้ขาดสติหรอก (ว่ะ) ไอ้หนู..

กูรู้..นายตั้งใจโพสต์แหละ!.

สันต์ สะตอแมน