แม่ 'น้องปลื้ม' เหยื่อรุ่นพี่อุเทนฯซ่อมดับ ร้องขอความเป็นธรรม ลูกตายเกือบปี คดีไม่คืบ

แม่ "น้องปลื้ม" ชาวหนองกี่ จ.บุรีรัมย์ อดีต นศ.อุเทนถวาย เหยื่อรุ่นพี่โหดซ่อมเสียชีวิต ร้องขอความเป็นธรรมหลังลูกชายเสียชีวิตมาเกือบปี แต่คดียังไม่คืบ เผยทั้งน้ำตาหลังสูญเสียลูกชายก็ใช้ชีวิตอยู่เหมือนตายทั้งเป็นบางวันแทบไม่อยากลืมตา วอนผู้เกี่ยวข้องช่วยติดตามเร่งรัดคดี

19 มี.ค.2565 - นางมนัสนันท์ ตามกลาง อายุ 59 ปี ชาวอำเภอหนองกี่ จังหวัดบุรีรัมย์ ได้ออกมาเรียกร้องขอความเป็นธรรม หลังจากนายวีรพัฒน์ ตามกลาง หรือน้องปลื้ม ลูกชายคนเล็ก ซึ่งเป็นอดีตนักศึกษาอุเทนถวาย รุ่น 89 แผนกวิศวกรรมก่อสร้าง ที่ถูกรุ่นพี่ทำร้ายร่างกายหรือซ่อม เพราะไม่ยอมทำตามที่รุ่นพี่สั่ง ขณะเตรียมจัดงานรับน้อง เมื่อวันที่ 27 พ.ค.2564 จนอาการสาหัส ถูกส่งรักษาตัวที่ รพ.นาน 8 วัน ก่อนจะเสียชีวิต เมื่อวันที่ 5 มิ.ย.2564 จนถึงขณะนี้เวลาผ่านมานานเกือบ 1 ปีแล้ว แต่คดียังไม่มีความคืบหน้า ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจ หรือทางสถาบันไม่เคยแจ้งอะไรให้ตนเองทราบเลย ต้องให้ลูกชายคนโต และทนายความไปสอบถามและติดตามเรื่องเอง ซึ่งเจ้าหน้าที่ก็ให้คำตอบเพียงว่าอยู่ในขั้นตอนการดำเนินการ แต่เท่าที่ทราบจนถึงขณะนี้ยังไม่มีการสรุปสำนวนส่งอัยการเลย จึงเกรงว่าเรื่องจะเงียบหายและไม่ได้รับความเป็นธรรม จึงอยากเรียกร้องให้ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องได้ช่วยติดตามเร่งรัดคดี เพื่อให้ครอบครัวและลูกชายที่เสียชีวิตได้รับความเป็นธรรมด้วย

นางมนัสนันท์ บอกว่า ลูกชายมีความใฝ่ฝันที่จะเข้าเรียนอุเทนถวาย แต่ส่วนตัวแม่ไม่เคยสนับสนุนหรืออยากให้ลูกเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้เลย เพราะจะได้ยินข่าวรุ่นพี่ทำร้ายร่างกายรุ่นน้องบ่อย แต่ลูกชายก็บอกว่าตนเองคงไม่เป็น 1 ในร้อยหรอกแม่ และเขาก็เคยบอกกับแม่ว่าอยากเป็นวิศวกร กระทั่งลูกได้เข้าเรียนที่อุเทนถวาย ตามที่เขาใฝ่ฝัน เป็นเวลา 1 ปีกว่า ส่วนสาเหตุที่ลูกชายถูกรุ่นพี่ทำร้าย เพราะลูกชายเคยผ่านการรับน้องมาแล้วตอนเข้าปี 1 แต่ที่ลูกชายถูกทำร้าย เพราะรุ่นพี่สั่งให้จัดเตรียมสถานที่ เพื่อทำกิจกรรมรับน้องที่จะเข้าใหม่ในคณะฯ จึงถูกทำร้ายหรือซ่อมจนเสียชีวิต

ในฐานะคนเป็นแม่เสียใจมาก หลังจากสูญเสียลูกชายก็ต้องใช้ชีวิตอยู่เหมือนตายทั้งเป็น บางวันแทบไม่อยากลืมตา แต่ก็ต้องทำใจให้เข้มแข็งเพราะยังมีลูกอีกคนที่ต้องดูแล แต่สิ่งที่ทำให้ลูกได้คือจะตื่นมาตักบาตรอุทิศส่วนกุศลให้ลูกทุกเช้า แต่ยอมรับว่าทุกครั้งที่นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับลูกชาย ก็จะอดร้องไห้ไม่ได้ ยิ่งมาเห็นข่าว นศ.ที่นครราชสีมา เสียชีวิตเพราะการรับน้องอีก ก็ยิ่งเหมือนตอกย้ำความรู้สึกที่ตนเองต้องสูญเสียลูกชาย และไม่อยากให้เหตุการณ์แบบนี้ต้องเกิดกับครอบครัวใครอีก

สิ่งที่อยากได้ที่สุดตอนนี้คือ อยากให้รุ่นพี่ที่ทำร้ายลูกชายจนเสียชีวิต ได้รับโทษตามกฎหมาย ไม่ได้อยากได้เงินทองเพราะมันไม่สามารถแลกกับสิ่งที่ตนเองสูญเสียได้ แต่พอเวลาผ่านไปนานเกือบ 1 ปีคดีกลับไม่มีอะไรคืบหน้า จึงเริ่มไม่มีความมั่นใจว่าจะได้รับความเป็นธรรมหรือไม่ ตอนนี้ก็ 50/50 ไม่รู้จะมีวันนั้นหรือไม่