'หมอยง' เปิดเบื้องลึกต้นทุนการเผยแพร่งานวิจัย!

27 ส.ค.2569 - ศ.นพ.ยง ภู่วรวรรณ ราชบัณฑิต สำนักวิทยาศาสตร์ ศูนย์เชี่ยวชาญเฉพาะทางด้านไวรัสวิทยาคลินิก คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โพสต์เฟซบุ๊กในหัวข้อ “การเผยแพร่งานวิจัย วิชาการ กับค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นในประเทศไทย” ระบุว่า มหาวิทยาลัยในไทย ได้มีการกำหนด การเผยแพร่งานวิจัย ต้องให้ได้ T1 หรือ Q1 โดยเฉพาะที่มี high impact factor

ค่าใช้จ่ายในการตีพิมพ์ จะแปลผันตรง กับ impact factor วารสารที่เป็น hybrid คือโอนลิขสิทธิ์ให้สำนักพิมพ์ เริ่มจะมีน้อยลง และวารสารที่ต้องเสียค่าตีพิมพ์ หรือที่เรียกว่า open access มีมาก กว่า 60% เฉลี่ยที่ผมใช้อยู่ก็เป็นหลักแสนบาทต่อเนื่อง

ลูกศิษย์ผมจะปิดทุน จะต้องให้ได้ T1 ผมก็ต้องยอม แต่ต้องเสียค่าตีพิมพ์ 150,000 บาท 2 คนก็ 300,000 บาท และผมก็มีหลายคนและงานของผมเองอีก ปีหนึ่งเมื่อรวมค่าตีพิมพ์แล้ว จึงตกประมาณ 1.5 ล้านบาท ทางมหาวิทยาลัยให้เบิก 200,000 บาท และทางคณะให้เบิกอีกจำนวนหนึ่ง อย่างไรก็ตามก็ยังเหลืออีกมากที่จะต้องหามาจ่าย

การที่จะเผยแพร่ในวารสาร T1 ตามความต้องการของมหาวิทยาลัย ก็จะมีวิธีซิกแซก ลงพิมพ์ใน วารสารกลุ่ม miscellaneous มากกว่า แทนที่จะลงวารสารตรงกับสายวิชา เช่นผมอยู่ในสายไวรัส และโรคติดเชื้อ ในกลุ่มของโรคติดเชื้อ impact factor จะถูกวารสารในกลุ่ม HIV ที่มีการอ้างอิงมาก ดันลงมา ทำให้ไม่มีโอกาสที่จะลงใน T1 ได้ ทั้งที่ วารสารในกลุ่มนี้เป็นที่ยอมรับของทั่วโลกมีอยู่มากมาย เช่น Virology, J Gen Virol ที่เราอยากลงมาก แต่ก็จะไม่อยู่ในเงื่อนไข ก็แปลกดี

ผมเคยคำนวณคร่าวๆ ประเทศไทยต้องเสียค่าตีพิมพ์เผยแพร่วารสารต่างประเทศ ปีละมากกว่าพันล้านบาทแน่นอน โดยเฉพาะจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เชื่อว่า มากกว่าร้อยล้านบาท มหาวิทยาลัยออกจำนวนหนึ่ง คณะออกจำนวนหนึ่ง ที่เหลือไม่แน่ใจว่าใครออก เพราะทุนหลายทุนไม่ให้เบิก จะเขียนตอนขอทุนก็ไม่ได้ ผมยกตัวอย่างทุนที่ผมขอ คงไม่ต้องบอกว่าทุนอะไร บอกว่า ให้ตีพิมพ์แล้วค่อยตั้งเบิกมา แต่เมื่อตั้งเบิกจริงให้แค่หมื่นเท่านั้น หรือเอาจริงๆก็ไม่ได้

ทางศูนย์ ยังเอาตัวรอดได้ด้วยเงินบริจาค ซึ่งคิดว่าควรหรือไม่ และจะมีการปรับปรุงอย่างไร ฝากให้พวกเราทุกคนได้ช่วยกันคิด โดยเฉพาะผู้บริหาร ขณะนี้ขอทุนก็ใช้วิธีการ คนละครึ่งเกือบหมด สำหรับผู้ที่เกษียณอายุแล้ว ก็แปลกดี ครึ่งหนึ่งเป็นค่าอยากทำวิจัย ผมยังเอาตัวรอดได้

ผมไม่แน่ใจว่าผู้บริหารรู้ หรือ (แกล้ง) ไม่รู้