'ดร.ธรณ์' แนะวิธีการเอาตัวรอดจากภัยพิบัติ คือทักษะสำคัญสุดของมนุษย์ยุคโลกร้อน

28พ.ย.2568- ผศ.ดร.ธรณ์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ นักวิชาการด้านทะเลและสิ่งแวดล้อม อาจารย์ประจำภาควิชาวิทยาศาสตร์ทางทะเล คณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กว่า

การเอาตัวรอดจากภัยพิบัติ คือทักษะสำคัญสุดของมนุษย์ยุคโลกร้อน แนะนำเพื่อนธรณ์เริ่มต้นดังต่อไปนี้

เชื่อเถอะว่าโลกร้อน เชื่อเถอะว่าภัยพิบัติมีแต่มากขึ้นและมากขึ้น ต่อเนื่องไปอีกหลายสิบปี
เมืองไทยเสี่ยงต่อภัยน้ำท่วมติดอันดับโลก ภัยอย่างอื่นก็ต้องระวัง แต่กลัวน้ำท่วมมากที่สุด
ฝนตกห่าใหญ่ สึนามิจากฟ้า เกิดได้ทุกที่ น้ำท่วมแรงเบาขึ้นกับสภาพพื้นที่
สำรวจอดีต ดูเหตุการณ์ย้อนหลังรอบบ้านเรา หากอยู่ในพื้นที่เสี่ยง เตรียมตัวได้ ภัยพิบัติมีแต่จะแรงขึ้น
อย่าเอาอดีตมาตัดสินปัจจุบัน คำว่าไม่เคยท่วมมาก่อนคืออันตราย ยุคนี้ไม่มีคำว่าเป็นไปไม่ได้
ยุคหน้ายิ่งโหดร้าย ใดๆ ย่อมเกิดขึ้นได้เสมอ
Flash Flood หรือน้ำท่วมฉับพลัน คือมหันตภัยยุคใหม่ เกิดขึ้นทั่วทุกมุมโลก
แม้แต่ประเทศอย่างอเมริกา ญี่ปุ่น เกาหลี ฯลฯ ยังโดนจนเสียหายหนัก สนามบินดูไบในทะเลทรายยังเคยจมน้ำในเวลาแป๊บเดียว
บางครั้งเรามีเวลาแค่ชั่วโมงเดียวในการตัดสินใจเพื่อชีวิตเราและคนในครอบครัว
เชื่อตัวเองมากกว่าเชื่อคนอื่น เมื่อเริ่มมีวี่แววว่าอาจจะเกิดฝนหนัก ให้รีบหาข้อมูล รีบวางแผนเตรียมรับมือ
เราต้องค่อยๆ พัฒนาการเรียนรู้ในเรื่องนี้ รู้จักค้นหาข้อมูลที่มีอยู่มหาศาลในยุคนี้ ติดตามภัยน้ำท่วมที่เกิดทุกมุมโลก ค่อยๆ เรียนรู้
อย่าโลกสวย ให้คิดว่าโลกห่วย worst case scenario คือเรื่องจำเป็นในการรับมือภัยพิบัติ
จำลองเหตุการณ์เลวร้ายที่สุด คิดไปทีละขั้นตอน วางแผนรับมือโดยเตรียมพร้อม น้ำขึ้นสูงไปทางไหน อาหาร/ยา/น้ำ/นม ฯลฯ
น้องหมาน่ารัก น้องแมวฮีลใจ แต่จะกลายเป็นภาระในช่วงวิกฤต ต้องเตรียมการเผื่อสัตว์เลี้ยงแสนดีด้วย อาหาร/น้ำ หรือแม้กระทั่งเอาไปฝากไว้ที่อื่นก่อน
เตรียมการให้พร้อม จัดการสิ่งกีดขวาง เช่น ลูกกรงชั้นสองต้องเปิดได้ อุปกรณ์จำเป็นต้องมี การติดต่อโลกภายนอก รับข่าวสารทางวิทยุใช้ถ่านหรือใช้มือปั่น
เมื่อน้ำท่วมหนัก ทรัพย์สินเสียหายแน่ ต่อให้เราอยู่ก็เสียหาย เอาชีวิตตัวเองและครอบครัวที่เรารักให้รอดไว้ก่อน
ไม่มั่นใจ อพยพก่อน ศึกษาที่ปลอดภัยไว้ล่วงหน้า หาทางหนีทีไล่ รอให้คนมาบอกตอนฉุกเฉิน เอารถไปจอดไหน ? อาจไม่มีใครมาบอก
สำคัญสุดคืออย่าเป็นผู้ประสบภัย ติดอยู่ในพื้นที่แล้วเป็นอย่างไร เรารู้กันแล้ว
ต้องดูแลกลุ่มเปราะบางเป็นพิเศษ เรื่องนี้ควรเป็นหน้าที่ของรัฐ เพราะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ รัฐต้องทำให้ดีกว่านี้
แต่ถ้ามีกลุ่มเปราะบางอยู่กับเรา ย้อนกลับไปข้อคิดโลกห่วย เราต้องออกก่อนคนอื่น
คนที่เราเลือกมาเป็นผู้นำต้องดูแลเราได้ เลือกผู้แทนท้องถิ่น/ประเทศ โดยดูจากความใส่ใจและความพร้อมในการรับมือภัยพิบัติ
อย่าฟังแค่ลมปากเป่า โดยไม่มีอะไรมารองรับ เรียกร้องขอดูแผนรับมือ การซ้อม ระบบตรวจสอบและเตือนภัย แผนอพยพ ฯลฯ
อย่าฝากชีวิตคุณและคนที่คุณรักให้กับคนที่คุณไม่มั่นใจว่าจะรับมือได้ในเวลาฉุกเฉิน
เลือกคนที่คุณพิจารณาแล้วว่าเขาเตรียมตัวมาดีไปเป็นผู้แทน แต่เราก็ต้องเตรียมตัวเองด้วย
อย่าเลื่อนลอยไปวันๆ เรื่องอื่นอาจไม่เท่าไหร่ เอาไงเอากันก็ได้ แต่นี่ไม่ใช่แค่ไปกินข้าวร้านไหนดี
เราต้องซีเรียสกับเรื่องสำคัญสุดในชีวิต เรียนไปทำไม ? ทำงานไปทำไม ? สะสมเงินทองเปิดธุรกิจสานฝัน ? แต่สุดท้ายทุกอย่างพินาศในชั่วค่ำคืน
ชีวิตเรา เราต้องรัก ความฝันของเรา เราต้องรักษา
“เอาอยู่” ไม่มีจริงในโลกยุคนี้ และจะไม่มีจริงต่อไปอีกหลายสิบหรือนับร้อยปี ตราบใดที่โลกยังร้อนขึ้นเรื่อยๆ ครับ
สำหรับผู้สูญเสียทุกท่าน ไม่ว่าอยู่ที่ไหน ขอให้เข้มแข็งเข้าไว้ เราลุกขึ้นยืนใหม่ได้อีกครั้ง เรามีประสบการณ์แล้ว เราทำได้
สำหรับเพื่อนธรณ์ทุกคน อย่าลืมหาดใหญ่ อย่าลืมภาคใต้ เราไปช่วยสนับสนุนได้เมื่อเมืองเปิดอีกหน
ไปหาดใหญ่คราวนั้นฉันยังจดจำ…
จะไปอีกแน่นอน ในวันใหม่ฟ้าใสกลับมา

ขอบคุณเพื่อนธรณ์ที่กรุณาทำกราฟฟิกมาให้ครับ