เปิด 5 ปัจจัย 'พรรคน้ำเงิน' ผงาด! กวาดเกือบ 200 เก้าอี้

‘โบว์ ณัฏฐา’ ชำแหละชัด 5 ปัจจัย ‘ภูมิใจไทย’ ชนะขาดลอยท่วมท้น ‘สีหศักดิ์-เอกนิติ-ศุภจี’ ของแปลกที่คนชอบ ‘อนุทิน’ แรงดึงดูดสูง บวกกับกระแสชาตินิยม ในยามที่คนไทยล้ากับการเมือง

9 ก.พ. 2569 – น.ส.ณัฏฐา มหัทธนา หรือโบว์ นักวิเคราะห์ข่าว และนักกิจกรรมนักเคลื่อนไหวทางการเมือง แสดงความเห็นเกี่ยวกับการชนะเลือกตั้งขาดลอยของพรรคภูมิใจไทยผ่านทางเฟซบุ๊กว่า หลายคนในกรุงเทพฯ ยังดูงงว่าพรรคภูมิใจไทยชนะมาขนาดนี้ได้ยังไง เราเองก็งง จึงต้องมาวิเคราะห์ว่า มีปัจจัยอะไรบ้างที่นำมาสู่ชัยชนะในระดับที่ไม่มีพรรคการเมืองไหนได้เห็นมาเป็น 10 ปีแล้ว

1.พรรคภูมิใจไทยมี สส. ที่ดูแลบ้านเกิดเมืองนอน เหมือนกลัวว่าตัวเองจะแพ้เลือกตั้งตลอดเวลา ถ้าใครเคยเห็นคงพอนึกออก ใครไม่เคยเห็นลองไปย้อนดูบรรดา สส. อย่าง แบด ภราดร แชมป์ กรวีร์ โต้ง สิริพงศ์ โกแพ วรศิษฎ์ และอีกหลายคนที่ชนะคู่แข่งด้วยคะแนนเกินสองเท่าตัว

2.สมาชิกใหม่ในพรรค แต่เป็นหน้าเดิมในพื้นที่ นี่คือการผนวกกำลังของ สส.แบบข้อ 1 เข้ากับแบรนด์ที่แข็งแกร่งขึ้นของภูมิใจไทย ตัวอย่างชัดคือเมืองสุพรรณของคุณวราวุธ … คนก็ม๋า พรรคก็ม๋า กวาดหมดจังหวัดทั้งเขตและปาร์ตี้ลิสต์

3.สถานการณ์บ้านเมืองทั้งในและต่างประเทศที่นำพากระแสชาตินิยม กับการที่คนเริ่ม “ล้า” กับทั้งการเมืองและบ้านเมืองที่ขาดเสถียรภาพในหลายมิติ องค์ประกอบของพรรคภูมิใจไทยทำให้รู้สึกว่าน่าจะเป็นพรรคที่อยู่บริหารบ้านเมืองยาวๆ อย่างมั่นคงและราบรื่นได้สักที

4.สีหศักดิ์-เอกนิติ-ศุภจี ของแปลกที่กลายเป็นของชอบของประชาชน ด้วยโทนของผู้บริหารมืออาชีพ ที่เน้นสื่อสารเนื้อหาของงานและนโยบาย มากกว่าพูดจาภาษาการเมือง นี่คือองค์ประกอบที่ทำให้คนเข้าใจคำว่า “ภูมิใจไทย พลัส” และพร้อมใจกัน “ซื้อ” พรรคภูมิใจไทยในเวอร์ชันนี้

5.แคนดิเดตนายกฯ “อนุทิน” มีบุคลิกส่วนตัวที่มีแรงดึงดูดต่อชาวบ้านสูง ในยามที่คนมองหาความรู้สึกมั่นคงและสบายใจ การลงพื้นที่แบบออร์แกนิกมีพลังทั้งบนถนนและโลกออนไลน์ ภาพของผู้บริหารที่ไปเวทีโลกได้ ดึงคนเก่งมาทำงานได้ แต่ยัง “ติดดิน” คือสูตรสำเร็จสเปกนายกฯ ของคนไทย

สุดยอดยุทธศาสตร์และการบริหารที่เป็นเอกภาพของพรรคภูมิใจไทยทำให้เกิดภาพของความ “ครบเครื่อง” จนแปรออกมาเป็นคะแนนเสียงท่วมท้นอย่างที่เห็น

คนกรุงเทพมองแวบแรกอาจไม่เข้าใจเพราะเราอยู่ในบริบทที่ต่างกันตั้งแต่ข้อหนึ่งแล้ว แต่การผงาดของพรรคภูมิใจไทยน่าจะทำให้เข้าใจว่าการเลือกตั้งเป็นเรื่องของรสนิยม และเช่นเดียวกับรสนิยมในทุกๆ เรื่องที่ย่อมมาจากบริบทของชีวิต วัฒนธรรม และความคาดหวังให้ตอบโจทย์ที่แตกต่างกัน

ด้วยเหตุปัจจัยเช่นนี้ คนหลายจังหวัดก็คงงงเหมือนกันว่าพรรคส้มกวาดหมดทั้งกรุงเทพฯ ได้อย่างไร.