เพิ่งเคยมีประสบการณ์ต้องขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดิน หรือ MRT กับเขาในช่วงเวลาเร่งรีบ หรือรัชอาวน์ เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา!
    ต้องร้อง OMG ในใจเลยทีเดียว 
    อะไรมันจะแน่นขนาดนั้น!!!
    เพื่อไปพหลโยธิน ต้องยืนรอถึง 3 ขบวนที่ศูนย์ฯ สิริกิติ์ มนุษย์ป้าจึงสามารถเข้าไปในรถไฟฟ้าได้ เพราะแต่ละขบวนที่เทียบชานชาลานั้นมีผู้โดยสารเต็มเอี๊ยด ราวกับปลากระป๋อง ...เหลือเชื่อมากในความรู้สึกมนุษย์ป้า slow life 
    อย่างไรก็ตาม ในความหนาแน่น คนมากมายมหาศาล ก็รู้สึกดีนะ!! ที่ทุกคนเข้าคิวกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ตามช่องประตูที่ทาง MRT ได้กำหนดไว้ และทุกคนก็เคารพในกติกา มารยาท มาก่อนก็ต้องได้ขึ้นก่อน ไม่ใช่เดินแซงหน้าเบียดเสียดเข้าไปโดยไม่เกรงใจกัน
    นี่กระมังที่เขาเรียกกันว่า ชีวิตที่เร่งรีบในยุค 4.0 
    แตกต่างโดยสิ้นเชิงกับอดีตเมื่อครั้งมนุษย์ป้านุ่งกระโปรงจีบ ผูกคอซอง เพราะช่วงเวลาที่จะต้องแข่งกันไปโรงเรียน พร้อมๆ กับคนที่กำลังจะต้องไปทำงานนั้น ถ้าเราไม่ขยับกายให้คล่องแคล่วว่องไวล่ะก็ เราอาจจะไปโรงเรียนสายได้ เพราะเริ่มต้นก็ต้องวิ่งตามให้ทัน และเดาให้ออกแล้วว่ารถเมล์เลือกที่จะจอดจุดไหนของถนน 
    ไม่เคยเลยที่รถเมล์จะจอดสนิทตรงป้ายรถเมล์ เพราะการจราจรที่แน่นขนัดบนถนนเป็นปัจจัยสำคัญ และการที่ผู้คนลงไปยืนอยู่บนถนนก็เป็นอีกเหตุที่ทำให้เวลาจะจอดรถ พนักงานขับรถเมล์ต้องเล็งให้ถูกว่าจะไม่ไปเหยียบใครเขาเข้า
    แล้วทำไมคนต้องลงไปรอบนถนนล่ะ??? อ้าว!! ก็เพราะบนฟุตปาธนั้นถูกจับจองโดยพ่อค้าแม่ค้าหาบเร่ แผงลอย จนผู้โดยสารต้องชะเง้อชะแง้มองว่ารถเมล์มาหรือยัง หนักเข้าชะเง้อจนปวดคอ ลงไปยืนดูชัดๆ บนถนนจะง่ายกว่านั่นเอง
    คุณภาพชีวิตคนกรุงที่แย่งกันขึ้นรถขนส่งมวลชนในช่วงรัชอาวน์ มาถึงวันนี้ใช่ว่าจะหมดลงไปแล้ว แต่ต้องยอมรับว่า ...ค่อยยังชั่วขึ้น เพราะรถไฟฟ้ามาช่วยแบ่งเบาภาระ โดยเฉพาะในจุดที่มีการจราจรแออัด หรือจุดใจกลางเมือง 
    ประสบการณ์ที่ต้องเจอกับมนุษย์รถไฟฟ้าครั้งแรกนี้ คิดว่าจะขอเป็นครั้งเดียวแน่นอนสำหรับมนุษย์ป้า เพราะต่อไปจะเตรียมตัวในการเดินทางให้พร้อมกว่านี้ ด้วยต้องเจียมสังขารว่าเราไม่ควรจะไปเบียดกับเด็กยุคใหม่แล้ว ซึ่งทางเลือกง่ายๆ คือ หลีกเลี่ยงเวลาเร่งรีบของมนุษย์ทำงานก็เท่านั้นเอง.
                                    "ป้าเอง"