'อดีตทูตรัศม์' แฉดราม่าร้อนในกระทรวงบัวแก้ว

อดีตทูตรัศม์แฉดราม่าล่าสุดในกระทรวงบัวแก้ว ปูดมีหญิงในรัฐบาลที่ไม่ได้อยู่ในคณะรัฐมนตรีใช้งบกว่า 9 แสนบาทนั่งเฟิร์สคลาสบินไปเมืองมะกัน โดยหวังพบ รมว.กลาโหมสหรัฐ

06 ก.ค.2566 - นายรัศม์ ชาลีจันทร์ อดีตเอกอัครราชทูตไทยประจำคาซัคสถาน สมาชิกพรรคเพื่อไทย (พท.) เจ้าของเพจทูตนอกแถว โพสต์เฟซบุ๊กในหัวข้อ “ดราม่าล่าสุดในกระทรวงบัวแก้ว” ระบุว่า ไม่กี่วันมานี้มีเรื่องที่ทั้งน่าขำและไม่น่าขำนักในกระทรวงต่างประเทศ ที่ขอเอามาเล่าสู่กันฟังนะครับ

เรื่องคร่าวๆ มีอยู่ว่าทางสถานทูตไทยที่กรุงวอชิงตัน ดีซี จะจัดงานเทศกาล Thai Festival ซึ่งเป็นงานที่จัดเป็นประจำต่อเนื่องมาหลายปีแล้ว โดยปีนี้ได้รับเกียรติจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหรัฐฯ มาร่วมงานเป็นการส่วนตัวก็เลยมีคนในกระทรวงที่มาจากการเมืองคิดว่าจะใช้โอกาสนี้ไปพบปะเขาได้ โดยขอนัดพบและจัดหาซื้อขวัญเอาไปฝาก

เรื่องที่เกิดขึ้นคือตัวเองที่ก็ไม่ได้มีระดับในคณะรัฐมนตรี บินไปต่อเครื่องบินที่ดูไบ แต่ไม่มีคนของสถานกงสุลใหญ่ที่ดูไบไปต้อนรับอำนวยความสะดวกตนเองและผู้ติดตาม เลยโกรธกริ้วโวยวายทำเรื่องฟ้องปลัดกระทรวงฯว่าทำไมไม่มีใครไปรับตอนต่อเครื่องบินที่ดูไบจึงเกิดเป็นดราม่าขึ้นมา (เท่าที่ทราบได้มีการประสานงานล่วงหน้าแล้วว่าจะไม่ส่งคนเข้าไปรับเนื่องจากเป็นช่วงวันหยุดสำคัญทางศาสนาของชาวมุสลิม ที่เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นของสถานกงสุลฯ หยุดหมด ประกอบกับเจ้าหน้าที่ที่เดินทางไปกับบุคคลดังกล่าว เป็นนักการทูตที่เพิ่งกลับจากประจำการที่ดูไบและเคยทำหน้าที่ต้อนรับคณะต่างๆ มาก่อน จึงน่าจะสามารถดูแลเรื่องการต่อเครื่องได้เองอยู่แล้ว )

แต่ประเด็นของเรื่องนี้น่าจะอยู่ที่การสำคัญตนผิด ไม่รู้จักตัวเองตลอดจนความเหมาะสม ความพอเหมาะพอดี มากกว่า โดยจริงๆการไปคราวนี้น่าจะผิดแต่แรก เพราะ

1.ตนเองไม่ได้มีตำแหน่งในระดับคณะรัฐมนตรี ที่ฝ่ายสหรัฐฯเขาต้องอยากจะพบ
2.รัฐบาลนี้ของไทยกำลังหมดอำนาจ อย่าว่าแต่เป็นแค่ระดับตัวแทนเลย ต่อให้เป็นรัฐมนตรีต่างประเทศคนปัจจุบันไปเอง เขาก็อาจไม่ให้พบ
3.ฝ่ายสหรัฐฯ เขาแจ้งแล้วว่ามาเป็นการส่วนตัว ยังจะไปขอพบปะหารือเขา ซึ่งมันค่อนข้างผิดมารยาท
4.อ้างว่าจะเอาของขวัญไปให้ แต่สหรัฐฯเขามีกฏห้ามรับของขวัญที่มูลค่ามากกว่าแค่ไม่กี่สิบเหรียญ ของแบบนี้ก็ควรต้องรู้อยู่แต่แรกแล้ว และคนระดับนี้ของสหรัฐฯ เขาไม่มาเห็นแก่ของขวัญอะไรหรอก และซึ่งเขาก็ไม่ให้พบ

สรุปว่าไม่รู้ว่าไปทำไม ได้มรรคผลอะไร แต่เท่าที่ทราบใช้งบประมาณไปราวเก้าแสนบาท และที่ใช้งบสูงเพราะบินเฟิร์สคลาส ซึ่งในแง่ระเบียบก็ดูแปลกๆ แถมมาฟาดงวงฟาดงาว่าไม่มีใครไปต้อนรับตอนต่อเครื่องที่ดูไบ (ซึ่งอยากบอกว่าผมเคยเห็นตอนอดีตประธานาธิบดีจอร์จ บุช (ผู้พ่อ) และภริยามาไทย ตอนนั้นท่านทั้งสองอายุมากกว่าแปดสิบแล้ว ไปไหนมีเจ้าหน้าที่สหรัฐเดินล้อมหน้าหลังเป็นสิบ แต่ทั้งคู่ถือของถือถุงพะรุงพะรังเองนะครับ ไม่มีใครเขาถือให้)

แต่ทั้งหมดทั้งปวงเรื่องนี้คือความคุ้มค่าของภาษีประชาชน ที่ตอบได้หรือเปล่าว่าตกลงไปทำอะไรแล้วได้อะไรแน่ ซึ่งก็ต้องถามหาต่อมจริยธรรม (ที่ไม่รู้มีไหม) ของผู้ที่อนุมัติการเดินทางนี้

ท้ายนี้ขอเอากลอนที่เข้าใจว่าข้าราชการของกระทรวงฯ ที่เขาทนไม่ได้ต้องระบายออกมาแบบเจืออารมณ์ขัน ที่นี้ตอนแชร์กันไปทั่วกระทรวงแล้ว มาอ่านขำๆกันตามข้างล่างนี้นะครับ

กาพย์โครงห่อกลอนประพาสทางดูไบ

หญิงโฉดนางหนึ่งอ้าง อวดตน
เหลิงยศเหยียบย่ำคน ชั่วช้า
แสร้งเศร้าเล่าลวงชน ด้วยคำ เท็จนา
คนเช่นนี้ดั่งบ้า ไม่ช้า กรรมทัน

เดินทางมาค่อนโลกกะโหลกหนา
มีปัญญาเต้าไต่ได้ตำแหน่ง
แค่ทรานสิทคิดเล่นใหญ่ให้ดูแพง
อวดกำแหงหามือไม้ให้บริการ
ทำตัวเป็นเจ้านายใหญ่ใช้อำนาจ
ตามไล่ฟาดคนที่ไม่รับใช้ท่าน
อัตตาตนแบบคนเขื่องอ้างเรื่องงาน
ควรประจานให้รู้ทั่วอย่ามัวเกรง

หญิงอ้างทะนงตน ว่าเป็นคนที่ยิ่งใหญ่
แสร้งเศร้าเล่าทั่วไป ฉันนี่ไงรับใช้นาย
ก่อนได้ยศสรรเสริญ ก็คนเดินถนนสาย
เมื่อลาภยศหมดมลาย จบสุดท้ายที่ยายงอม