การสังเวยชีวิตตนเองให้กับความลุ่มหลงที่เจ้าตัวมองว่าสูงส่ง คือบทเรียนราคาแพง

15 พ.ค.2567- ดร.สุวินัย ภรณวลัย อดีตอาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก เรื่อง การสังเวยชีวิตให้กับความลุ่มหลงของตัวเอง มีเนื้อหาดังนี้

ลึก ๆ แล้ว มนุษย์น่าจะเป็น "ทาสของความลุ่มหลง" ไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่งในขณะที่ผู้นั้นยังมีลมหายใจอยู่
"การใช้ชีวิต" บางทีก็เป็นแค่ศัพท์เรียกขานของ "การปลดปล่อยตัวเอง" จากความลุ่มหลงอย่างหนึ่งเพื่อที่จะถูกครอบงำโดยความลุ่มหลงอีกแบบหนึ่งที่ดูสูงส่งกว่าเท่านั้นเอง
ซึ่งในที่สุดแล้วมันก็ยังเป็นอีกรูปแบบหนึ่งของความเป็นทาสแห่งความลุ่มหลงอยู่ดี
การสังเวยชีวิตตนเองให้แก่แนวคิดหนึ่งอย่างไม่ว่าเป็นลัทธิประชาธิปไตย ลัทธิชาตินิยม หรือลัทธิใด ๆ มันจึงมีความหมายแค่ว่า ... ยิ่งรูปแบบสูงส่งขึ้น โซ่ที่พันธนาการความเป็นทาสของผู้นั้นก็จะยิ่งยาวขึ้นและหนักข้อยิ่งขึ้นเท่านั้นเอง
เพราะแบบนี้กระมังพวกที่คลั่งประชาธิปไตยทั้งหลาย รวมทั้งพวกที่คลั่งชาติทั้งหลาย จึงแค่มีความสุขกับอีโก้ของตนเอง จึงกระโดดโลดเต้นอยู่ในเวทีละครที่เป็นสนามมหึมา ... เพื่อตายไปโดยที่ยังไปไม่ถึงสุดปลายของสายโซ่ ซึ่งก็คือการหลุดพ้นหรืออิสรภาพที่แท้จริง
ไม่มีใครสักคนที่สังเวยชีวิตตนเองเพื่อลัทธิความคิดความเชื่อของตน จะสามารถตัดสิ้นได้ทุกสิ่งโดยไร้สุขไร้ทุกข์และไร้ใจได้หรอก ... ไม่มีวันและไม่มีทาง
เพราะผู้นั้นตั้งโจทย์ผิด และกลัดกระดุมเม็ดแรกผิดตั้งแต่แรกแล้ว
การสังเวยชีวิตตนเองให้กับความลุ่มหลงที่เจ้าตัวมองว่าเป็นความสูงส่ง คือบทเรียนราคาแพง
แต่จะว่าไป สังคมคือที่ชุมนุมสุมหัวของตัวตนที่เป็น "ทาสของความลุ่มหลง" ประเภทต่าง ๆ เท่านั้นเอง
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ เรามีชีวิตอยู่ท่ามกลางความหลากหลายของความลุ่มหลงนานาชนิด
การรู้จักตนเองอย่างถ่องแท้ คือการเห็นจิต และรู้ทันจิตที่กำลังลุ่มหลงสิ่งใดสิ่งหนึ่งอยู่นั่นเอง
ด้วยความปรารถนาดี
~ สุวินัย ภรณวลัย
Suvinai Pornavalai