'นักวิชาการ' เปิดเบื้องลึก ทำไมไม่ควรให้ 'พรรคส้ม' ขึ้นมา 'ทดลองบริหารเศรษฐกิจ' ในช่วงเปราะบางที่สุด

4ก.พ.2569 - ดร.สุวินัย ภรณวลัย อดีตอาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โพสต์เฟซบุ๊ก เรื่อง ทำไมโครงสร้างการเมือง–เศรษฐกิจไทย ไม่ควรให้พรรคแบบพรรคส้มขึ้นมา “ทดลองบริหารเศรษฐกิจ” ในช่วงเปราะบางที่สุดของประเทศ มีเนื้อหาดังนี้
////
ประเทศไทยในวันนี้
ไม่ใช่ประเทศที่ “กำลังจะเริ่มต้นใหม่”
แต่เป็นประเทศที่กำลัง “แบกอดีตไว้เต็มหลัง”
หนี้
โครงสร้างประชากร
ระบบการคลัง
ระบบการผลิต
และความเปราะบางทางภูมิรัฐศาสตร์
ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องถกเถียงเชิงอุดมการณ์
แต่คือ ข้อเท็จจริงเชิงฟิสิกส์ของระบบ
และในโลกของระบบ
สิ่งที่อันตรายที่สุด
ไม่ใช่คนเลว
แต่คือ คนที่คิดว่าความถูกต้องทางศีลธรรม
สามารถเอาชนะแรงโน้มถ่วงของความจริงได้
---
พรรคส้มกับโรคเรื้อรังชื่อ “主体論” (จู่ถี่หลุ่น) (อัตวิสัยนิยมทางการเมือง)
หากต้องอธิบายปัญหาของพรรคส้มให้ถึงราก
ต้องพูดตรง ๆ ว่า
พรรคส้มไม่ได้คิดการเมืองแบบเศรษฐศาสตร์
แต่คิดการเมืองแบบ 主体論 (จู่ถี่หลุ่น)
主体論 คือกรอบคิดที่เชื่อว่า
“ตัวผู้กระทำ” คือศูนย์กลางของความจริง
ถ้า
– ฉันตั้งใจดี
– ฉันยืนข้างประชาชน
– ฉันกล้าท้าทายอำนาจเก่า
ระบบจะ ต้อง เปลี่ยนตามฉัน
นี่ไม่ใช่ตรรกะของรัฐศาสตร์
ไม่ใช่ตรรกะของเศรษฐศาสตร์
และไม่ใช่ตรรกะของการบริหารประเทศ
นี่คือ ตรรกะของการปฏิวัติแบบวัยรุ่นทางความคิด
---
主体論 (จู่ถี่หลุ่น) = การเมืองที่ปฏิเสธโครงสร้าง
พรรคส้มมองโครงสร้าง
ไม่ใช่ในฐานะ “กลไกที่ต้องจัดการ”
แต่ในฐานะ “ศัตรูทางศีลธรรม”
ทุน = เอาเปรียบ
ระบบราชการ = ล้าหลัง
สถาบันเดิม = กดขี่
ความระมัดระวัง = สมรู้ร่วมคิด
นี่คือภาษาเดียวกับเรดการ์ด
ในช่วงต้นของการปฏิวัติวัฒนธรรมจีน
เรดการ์ดไม่เคยคิดว่าตนกำลังทำลายประเทศ
พวกเขาเชื่อว่า
กำลัง “ชำระล้าง” ประเทศ
ผลลัพธ์คืออะไร?
ประเทศหยุดทำงานทั้งระบบ
---
พรรคส้มเข้าใจ “ความอยุติธรรม”
แต่ไม่เข้าใจ “ความเปราะบาง”
พรรคส้มเก่งมาก
ในการชี้ให้เห็นความอยุติธรรม
แต่ การบริหารประเทศ
ไม่ใช่การแข่งขันชี้นิ้ว
เศรษฐกิจไม่ตอบสนองต่อความโกรธ
ตลาดไม่ฟังคำปราศรัย
และระบบการเงินไม่เคยสนใจว่าใครมีเจตนาดี
การตัดสินใจเชิงนโยบาย
ในช่วงเปราะบาง
ต้องอาศัย
– จังหวะ
– ลำดับ
– และความอดทนเชิงโครงสร้าง
สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่ 主体論 (จู่ถี่หลุ่น) ดูแคลน
---
ปัญหาใหญ่: พรรคส้ม “ไม่กลัวผลลัพธ์”
คนที่คิดแบบ 主体論 (จู่ถี่หลุ่น)
จะไม่กลัวผลลัพธ์เชิงระบบ
เพราะเชื่อว่า
ถ้าเกิดปัญหา
แปลว่า “ยังเปลี่ยนไม่พอ”
นี่คือจุดที่อันตรายที่สุด
เศรษฐกิจพัง → ต้องปฏิรูปให้แรงขึ้น
ทุนหนี → แปลว่าทุนเห็นแก่ตัว
ตลาดผันผวน → เพราะยังไม่เด็ดขาดพอ
นี่คือวัฏจักรของการทำลายระบบ
ด้วยความมั่นใจทางศีลธรรมของพวกตน
---
พรรคสีน้ำเงิน: การเมืองของคนที่ “กลัวระบบพัง”
พรรคน้ำเงินไม่ได้ใสสะอาดกว่า
และไม่ได้มีอุดมการณ์สูงส่งกว่า
แต่พวกเขามีคุณสมบัติหนึ่ง
ที่สำคัญกว่าทั้งหมดในช่วงเวลานี้คือ
พวกเขากลัวผลลัพธ์
กลัวตลาดพัง
กลัวเงินไหลออก
กลัวเครดิตประเทศพัง
กลัวระบบล้มแล้วไม่มีใครเก็บซาก
ความกลัวแบบนี้
ไม่ใช่ความขลาด
แต่คือ สัญชาตญาณของผู้เข้าใจระบบ
---
ประเทศไม่ใช่สนามทดลองของคนที่ “มั่นใจในตนเอง”
ในภาวะปกติ
ประเทศอาจทนความผิดพลาดได้
แต่ในภาวะที่
– โลกกำลังแตกเป็นขั้ว
– ระบบการเงินโลกผันผวน
– และรัฐไทยแทบไม่มี buffer เหลือ
การมอบอำนาจให้พรรคที่คิดแบบ 主体論 (จู่ถี่หลุ่น)
แทบไม่ต่างจากเอาระเบิดมือไปให้เด็กทารกแกะเล่น
นี่คือการเอาทั้งประเทศ
ไปเดิมพันกับความมั่นใจของคนกลุ่มเดียว
แต่ประวัติศาสตร์บอกเราอย่างชัดเจนว่า
ประเทศไม่ได้พัง
เพราะคนตั้งใจร้าย
แต่พังเพราะคนที่
“มั่นใจว่าตัวเองถูกต้องเกินไป”
---
บทสรุป
พรรคส้ม เป็นพรรคที่ อันตราย ต่อการทดลองบริหารประเทศในช่วงเวลานี้
อันตราย
เพราะคิดว่าอุดมการณ์
สามารถแทนที่ความเข้าใจระบบได้
และประเทศไทย
ไม่มีต้นทุนพอ
สำหรับการเรียนรู้ผ่านความพังพินาศอีกแล้ว

~ สุวินัย ภรณวลัย
มหาวิทยาลัยไร้รอย