'หมอเดชา' รำลึกเรื่องประทับใจกับ 'แอ๊ด คาราบาว' จากเพลง คนเก็บฟืน ลงท้ายที่ พระอภัยมณี

25ธ.ค.2567- นายเดชา ศิริภัทร ประธานมูลนิธิข้าวขวัญ เจ้าของสูตรน้ำมันกัญชา (ตำรับหมอเดชา) โพสต์ข้อความในเฟซบุ๊ก ว่า

วันนี้​เป็นวัน​ 8​ ค่ำ​ ผมแจกน้ำมัน​ฯตามปกติ​ มีคณะกรรมการฯ​ มาร่วมแจกด้วย​ 5​ ท่าน
ผมรู้สึกเบาใจ​ ที่ได้มอบภาระอันสำคัญ​ ให้แก่คณะกรรมการฯทั้ง​ 9​ ท่าน​ ไปเรียบร้อยแล้ว
จึงมีหน้าที่ แค่ให้ข้อมูลเท่าที่ทราบ​ และเอาใจช่วยให้ภารกิจของคณะกรรมการฯ​ สำเร็จ

ระหว่างนี้​ ได้แต่หวนรำลึก​ ถึงเรื่องประทับใจ​ ที่เกิดขึ้นในอดีต​ ระหว่างผมกับ คุณ​แอ๊ดฯ
ภาพด้านล่างซ้าย​ เป็นภาพจากการอบรมให้ความรู้เกี่ยวกับประโยชน์​ด้านต่างๆของกัญชา
คุณ​แอ๊ดฯได้เข้าร่วมอบรมด้วย ที่ต้องนั่งหลังห้อง​ เพราะเดินทางมาถึง​ ช้ากว่าคนอื่น

คุณ​แอ๊ดฯเข้าอบรม​ เพี่อนำข้อมูลที่ถูกต้องของกัญชา​ ไปใช้แต่งเพลง​ "มหัศจรรย์​กัญ​ชา"
ไม่แต่งโดยใช้ความรู้สึกหรือจินตนาการ​ เนื่องจากเพลงนี้​ จะถูกนำไปใช้แก้ไข​ "อคติ"
"อคติ" ที่มีต่อกัญชา​ ว่าเป็นยาเสพติดที่มีโทษ​และอันตรายต่อผู้ใช้​ เช่นในเพลง​ "กัญ​ชา"

ผมจำได้ว่า​ ในการอบรมครั้งนั้น​ ผมได้มีโอกาสพูดคุย​เรื่องราวต่างๆ​ กับคุณ​ แอ็ดฯ
มีช่วงหนึ่ง​ คุณ​ แอ๊ดฯ​ ถามผมว่า​ "เพลงของวงคาราบาว​ทั้งหมด ชอบเพลงใหนมากที่สุด"
ผมใช้เวลาไม่นาน​ ตอบอย่างมั่นใจ​ว่า​ เพลง​ "คนเก็บฟืน" ที่คุณ​ แอ๊ดฯ​ แต่งเนื้อร้อง​ นั่นเอง

เนื้อเพลง​ "คนเก็บฟืน" (ภาพด้านล่าง​ขวา)​ บรรยายเหตุการณ์​ ที่แสดงออกถึงความร่วมมือ
มีผู้แสดงความเห็นว่า​ " บ่งบอกถึงการแบ่งปันและช่วยเหลือกัน...หยิบยื่นสิ่งดีดี ให้แก่กัน"
และ​ แสดงถึง​ "การใช้ชีวิตด้วยความเคารพ​ ให้เกียรติ... เอื้ออาทรต่อกัน.." ในเนื้อเพลงนี้

ผมชอบ​ ท่อนสุดท้าย​ของเพลง​ คือ​ "น้ำเดือดเรามาแบ่งกันกิน​ ฟืนหมดเราช่วยกันเก็บฟืน"
เพราะผมนึกถึงความสุข​ง่ายๆ​ แค่​ "แบ่งกัน" ดื่มน้ำร้อนที่ต้ม และ​ "ช่วยกัน" เก็บฟืน​ เท่านั้น
หาก​คนสองคน​ มีความสัมพันธ์​กันแบบ​ "คนเก็บฟืน" ในเพลงนี้​ สังคมคงมีความสงบสุข​มาก

หากเปรียบ​ การ​ "ช่วยกันเก็บฟืน" มา​เป็น​ "ช่วยกันหาเงินมาสร้างโรงพยาบาล" ที่เคยทำมา
เมื่อ​ "น้ำเดือดมาแบ่งกันกิน" ก็เหมือน​ "เมื่อสร้างโรงพยาบาล​สำเร็จ​ ก็แบ่งผลบุญ​ร่วมกัน"
ไม่เข้าใจว่า​ เรื่องราวดีๆ​ ที่อยู่ในเพลง​ "คนเก็บฟืน" ทำไมจึงนำมาใช้ในชีวิตจริงไม่ได้

ทำไม เมื่อเริ่มทำสิ่งดีๆร่วมกันมาแล้ว​ จึงเลิกเสียกลางคัน​ โดยไม่ยอมชี้แจงเหตุผล​ใดๆเลย
ทำให้นึกถึง​ บทอาขยาน​ ที่เคยท่องจำ​ เมื่อครั้งเป็นนักเรียนมัธยม​ ขึ้นมาได้
เป็นบทอาขยาน​ จากเรื่องพระอภัยมณี​ เป็นคำสอนของพระฤาษี ที่มีต่อศิษย์​ (สุดสาคร)

" บัดเดี๋ยวดังหงั่งเหง่งวังเวงแว่ว​ สะดุ้งแล้วเหลียวแลชะแง้หา
เห็นโยคีขี่รุ้งพุ่งออกมา​ ประคองพาขึ้นไปจนบนบรรพต
แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์​ มันแสนสุด​ลึกล้ำเหลือกำหนด
ถึงเถาวัลย์​พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด​ ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งใน​น้ำใจคน​ "

อาขยานบทนี้​ เคยท่องมาหลายสิบปีแล้ว​ อาจจำได้ไม่ถูกต้องทั้งหมด​
หากผิดไปบ้าง​ ก็ขออภัยนะครับ