ตั้งแต่วันที่ 18-20 สิงหาคม 2554 สภาผู้แทนราษฎรได้กำหนดให้มีการประชุมสภาชุดที่ 23 ปีที่ 3
(สมัยสามัญนิติบัญญัติ) เป็นพิเศษ ตั้งแต่เวลา 09.00 น. เพื่อพิจารณาร่างพระราชบัญญัติงบประมาณรายจ่ายประจำปีงบประมาณ พ.ศ.2554 วงเงินไม่เกิน 2,070,000,000,000 บาท
ถือเป็นวาระปกติประจำปีก็ว่าได้ แต่ดูเหมือนการประชุมงบประมาณรายจ่ายครั้งนี้กลับแฝงมุ่งและโยงใยหลายต่อหลายเรื่อง โดยเฉพาะกรณีล่าสุดที่คณะรัฐมนตรีมีมติตีกลับโครงการรถโดยสารประจำทางเอ็นจีวี 4,000 คัน จากพรรคภูมิใจไทย ซึ่งเป็นพรรคร่วมรัฐบาล
มิพักต้องกล่าวถึงพรรคเพื่อไทย ซึ่งเป็นฝ่ายค้านที่ต้องทำหน้าที่ตรวจสอบฝ่ายบริหารประเทศอยู่แล้ว ก็ได้เพิ่มดีกรีว่าด้วยการซื้อตัวท่านผู้ทรงเกียรติเข้ามาเกี่ยวข้องผสมผเสเข้าไปอีก
ทำให้ดูเหมือนว่า การประชุมงบประมาณรายจ่ายประจำปีครั้งนี้จะมีสีสันและดุเดือดขึ้นมาทันควัน
เรียกว่าตีฆ้องโหมโรงสร้างกระแสให้ติดตามการถ่ายทอดสดการประชุมแบบห้ามกะพริบตา
แต่สิ่งที่น่าสนใจอย่างยิ่งในผลสำรวจความคิดเห็นของประชาชนเมื่อเร็วๆ นี้ เพราะเชื่อมโยงโดยตรงกับการประชุมสภาผู้แทนราษฎรในวาระดังกล่าวก็คือ ประชาชนส่วนใหญ่ถึง 63.84% รังเกียจเดียดฉันท์พฤติกรรมของนักการเมืองเรื่องของการพูดจาไม่สุภาพ ท้าทาย ดูหมิ่น ถากถาง และมีเล่ห์เหลี่ยม
เสียงสะท้อนดังกล่าวย่อมแสดงให้เห็นถึงภาพประชาชนที่มองเห็นท่านผู้ทรงเกียรติอย่างตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อมในการประชุมทั้งที่ล่มและไม่ล่มที่ผ่านมา
นั่นแสดงถึงสภาพของเวทีการเมืองไทยที่แทบไม่แตกต่างจากการประชุมสภาของไต้หวันแต่อย่างใด เพียงแต่มิได้ลงไม้ลงมือบ่อยครั้งเหมือนของเขาเท่านั้นเอง
ประเทศไทยกำลังเดินหน้าสู่การปฏิรูปประเทศครั้งใหญ่ น่าสนใจเป็นอย่างยิ่งว่านักการเมืองที่เป็นตัวตั้งตัวตีเรียกร้องให้ทุกภาคส่วนร่วมกัน ควรต้องตระหนักในหน้าที่ของตัวเองเป็นขั้นต้น โดยเฉพาะการปรับตัวเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมในการประชุมสภาดังกล่าวเป็นเรื่องแรก
เข้าใจว่า การจะลดเลิกใช้โวหาร กระแหนะกระแหน กระทบกระเทียบเปรียบเปรยนั้นต้องใช้เวลา เพราะสันดานผู้ทรงเกียรติบางคนนั้นซึมเข้าไปในสายเลือดแล้ว การจะให้หักด้ามพร้าด้วยเข่าแบบทันทีทันใดคงทำไม่ได้
แต่การจะเริ่มต้นก็เป็นสิ่งที่น่าจะทำได้มิใช่หรือ จึงหวังว่าการประชุมถกงบประมาณรายจ่ายประจำปี 2554 ที่กำลังจะอุบัติขึ้น จะมีโอกาสพลิกโฉมการประชุมสภาให้ประชาชนเห็นเป็นตัวอย่าง ล้มล้างผลโพลล์ดังกล่าว แม้ไม่สามารถลบหายได้ทันที แต่ก็น่าจะเป็นสิ่งที่ดีในการจุดเริ่มต้นของการปฏิรูปตัวเอง และปฏิรูปประเทศไทยมิใช่หรือ
การเรียกร้องให้ทุกภาคส่วนร่วมมือกัน ฝ่ายนักการเมืองต้องเป็นผู้ก้าวเดินนำในฐานะตัวแทนปวงชน แต่หากผู้นำล้มเหลวไม่เป็นท่าแล้ว เราจะไปหวังอะไรกับสิ่งไกลตัวได้เล่า.
