โลกทั้งใบในจอเดียว

เพียงแต่คราวนี้ไม่ได้มองว่านิ้วใครจิ้มเร็วหรือจิ้มช้าแล้ว

เมื่อวานโลกหมุนเร็ว

วันนี้โลกมาอยู่ในจอ

เรื่องของเรื่องคือ วันก่อนมีเพื่อนส่งอะไรมาให้ทาง LINE

เป็นบทกลอนชื่อ “จมจอ” ของอาจารย์เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

แค่ชื่อก็ชวนให้อ่านแล้วครับ

เพราะทุกวันนี้ลองมองไปรอบๆ ตัว ไม่ว่าจะบนรถ ในร้านอาหาร ที่ทำงาน หรือแม้แต่ในบ้าน ก็เห็นคนก้มหน้ามองมือถือกันเป็นเรื่องปกติ

ผมก็หนึ่งในนั้น

ชื่ออาจารย์เนาวรัตน์ ผมรู้จักมาตั้งแต่สมัยเรียนหนังสือ เพื่อนหลายคนที่ชอบทางวรรณกรรม ชอบบทกวี ชื่นชมกันมาก บางคนยกเป็นไอดอลด้วยซ้ำ

ก็ไม่แปลกครับ

ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ (กวีนิพนธ์) เจ้าของรางวัลซีไรต์ ระดับครูใหญ่ของวงการกวีบ้านเรา

ส่วนผมไม่ได้ไปทางวรรณกรรม บทกวีอะไรกับเขามากนัก เพื่อนเขาอ่านกัน เขียนกันจริงจัง ผมก็รู้จักบ้างตามประสา

แต่ไหนๆ เพื่อนส่ง “จมจอ” มาให้ถึงใน LINE แล้ว ก็ต้องลองอ่านกันหน่อย

อ่านแล้วชอบครับ

ที่ชอบไม่ใช่เพียงเพราะคำว่า “จมจอ” ฟังแล้วเห็นภาพ แต่เพราะสิ่งที่อยู่ในกลอนมันคือชีวิตที่เราเห็นกันทุกวัน

อาจารย์เริ่มจากการส่งดอกไม้ ส่งความคิดถึง ดูข่าว ดูหนัง ฟังเพลง ไปจนถึงถาม AI ก่อนจะพาไปถึงภาพคนก้มหน้า นิ้วจิ้ม และใจที่เหมือนถูกดึงให้อยู่กับจอ

ลองอ่านของอาจารย์กันก่อนครับ

*จมจอ*

ส่งดอกไม้ให้กันวันละช่อ
ส่งคิดถึงผ่านจอกันต่อเนื่อง
ภาพพระพุทธสุดผ่องรองไรเรือง
เล่าแต่เรื่องตัวตนของตนเอง

ได้ระบายความคิดสิทธิ์เสรี
ได้ทีคุยโขมงโฉงเฉง
ได้ดูข่าวดูหนังฟังเพลง
ไม่วังเวงใจเตลิดกระเจิดกระเจิง

คิดอะไรไม่ออกถามเอ.ไอ.
แต่งตัวให้น้องหมาออกมาเบิ่ง
ถ่ายรูปส่งไลน์ให้ร่าเริง
มือถือคือเพิงที่พักพิง

หน้าก้มจมจอนิ้วจ่อจุ้ม
จอมันคุมใจคนให้วนวิ่ง
หลงอะไรเป็นอะไรจริงไม่จริง
ใจถูกทิ้งใจไว้อยู่ในจอ!

เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

อ่านจบแล้ว ผมไม่ได้คิดว่าเรื่องนี้อยู่ที่มือถืออย่างเดียว

มือถือก็ยังเป็นเครื่องเดิม จอก็ยังเป็นจอเดิม แต่สิ่งที่มนุษย์เอาเข้าไปใส่ในนั้นต่างหากที่น่าสนใจ

เช้ามีคนส่งดอกไม้และคำอวยพรถึงกัน คนอยู่คนละจังหวัดคุยกันได้ คนอยู่คนละประเทศเห็นหน้ากันได้ ความรู้ที่เมื่อก่อนต้องเดินไปหา วันนี้ใช้นิ้วไม่กี่ครั้งก็เจอ แม้แต่กลอนของอาจารย์เนาวรัตน์ที่ผมกำลังเขียนถึง ถ้าไม่มีเพื่อนส่งมาทาง LINE ผมก็คงไม่ได้หยิบมาอ่านในวันนั้น

แต่อีกด้านหนึ่ง จอเดียวกันก็พาเรื่องอีกแบบเข้ามาหาเรา

ข่าวจริงมากับข่าวปลอม ข้อมูลมากับความเชื่อ ความเห็นต่างบางครั้งกลายเป็นความโกรธ เรื่องบางเรื่องยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คำตัดสินมาเรียบร้อยแล้ว

ยิ่งเรื่องการเมืองยิ่งเห็นง่าย คนหนึ่งพูดไม่ถูกใจ อีกคนพร้อมจัดเข้าฝ่าย ก่อนจะอ่านเสียอีกว่าเขาพูดอะไรทั้งหมด

บางทีเทคโนโลยีเดินหน้าเร็ว แต่ใจคนไม่ได้เดินตามมันไปทุกเรื่อง

และมีความย้อนแย้งอีกอย่างที่ผมว่าน่าคิด

คนอยู่ไกล จอช่วยให้ใกล้กันได้ แต่คนที่นั่งอยู่ข้างกัน บางครั้งกลับไม่พูดกัน เพราะต่างคนต่างมีโลกอีกใบอยู่ในมือ

จะบอกว่าจอทำให้คนห่างกันก็คงไม่ถูกทั้งหมด จะบอกว่าจอทำให้คนใกล้กันก็คงไม่ใช่อีก

มันทำได้ทั้งสองอย่าง

สุดท้ายจออาจเป็นเพียงกระจกอีกบานหนึ่ง สิ่งที่เห็นอยู่ในนั้นก็คือสังคมข้างนอกนี่แหละครับ เพียงแต่มันเร็วกว่า แรงกว่า และส่งต่อกันได้ไกลกว่าเดิมมาก

ว่าไปแล้วก็ชักคันไม้คันมือครับ

ไหนๆ ก็ไหนๆ ขอลองร้อยกรองกับเขาดูสักครั้ง

กวีตัวจริงเห็นแล้วก็เมตตากันหน่อยนะ

ลองดูครับ

โลกในจอ ใจในคน

จอใบเล็กเก็บโลกอันกว้างใหญ่
ทั้งคนไกลคนใกล้ได้พบเห็น
รุ่งเช้าพบดอกไม้ให้ชื่นเย็น
ยามค่ำเป็นข่าวคราวพราวเต็มจอ

มีความคิดถึงส่งกันวันละนิด
มีชีวิตอีกฝั่งหนึ่งซึ่งยังรอ
เพียงข้อความสั้นๆ ผ่านหน้าจอ
ก็เพียงพอให้รู้…ว่าอยู่ดี

แต่จอเดียวกันนั้นก็พลันร้อน
ถ้อยคำย้อนโต้ตอบกันเร็วรี่
เรื่องยังไม่ทันรู้ถ้วนถี่ดี
ก็รีบชี้ผิดถูกกันทันใด

ข่าวจริงเท็จเคล้าคละปะปนอยู่
ยังไม่รู้ก็แชร์ต่อกันใหญ่
คนเห็นต่างจากเราใช่ศัตรูใด
เหตุใดจึงด่วนด่า…ก่อนอ่านความ

คนอยู่ไกลจอพาเข้ามาใกล้
คนชิดใกล้บางครั้งกลับห่างหาย
นั่งเคียงกายแต่ใจไปมากมาย
ต่างคนว่ายอยู่ในโลกของตน

จึง “จมจอ” ใช่ผิดที่ตัวจอ
หากใจรู้จักพอและรู้เหตุผล
จอสะท้อนทั้งดีร้ายในใจคน
จะดำดิ่งหรือพ้น…อยู่ที่เรา

เขียนมาถึงตรงนี้มีเรื่องขำ
ตั้งใจย้ำอย่าจมจนมัวเมา
นั่งแต่งกลอนนับคำอยู่ไม่เบา
เงยหน้าเอ้า…ตัวเราก็จมจอ 😄

พอครับ

เขียนจบแล้วเพิ่งรู้ว่า เวลานั่งนับคำ นับสัมผัสนี่เหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกัน

ผมกลับไปร้อยแก้วดีกว่า

พรุ่งนี้ค่อยกลับมาเปิดซองกันครับ

— เสมอต้น
15 กันยายน 2569

📌 เขียนถึงเสมอต้น: มีเรื่องอะไรอยากเล่า หรืออยากส่งมาคุยกัน เขียนมาได้ที่ 📩 [email protected] หรือ 💬 Inbox เพจ Facebook “เปิดซองออนไลน์” ไม่ต้องเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรครับ เรื่องใกล้ตัว เรื่องที่พบเจอ หรือเรื่องที่ค้างอยู่ในใจ เขียนมาเถอะ วันไหนซองมาถึง เราค่อยเปิดอ่านไปด้วยกัน.