'บรรลัยธิปไตย'

เพราะเธอเล่นเปลี่ยนจาก “บันเทิงธิปไตย” เป็น “บรรลัยธิปไตย” เสียเลย!

แหม! แค่เปลี่ยนคำเดียว อารมณ์เปลี่ยนจากโรงละครไปเป็นโรงพยาบาลแล้วครับ

คำนี้ถูกใจผมด้วยสิ คุณอุไรวรรณครับ ผมขอยืมมาตั้งเป็นชื่อเรื่องคอลัมน์วันนี้ก็แล้วกัน ไม่ต้องคิดเองให้ปวดหัว 55

คุณอุไรวรรณบอกว่าเคยเชียร์พรรคประชาชนมาก่อน แต่ระยะหลังเริ่มผิดหวัง โดยเฉพาะเรื่องการรับมือกับความผิดพลาดของคนในพรรค

จะผิดหวังกันถึงขั้นไหน ลองอ่านจดหมายของเธอดู

..........................

ถึง เปิดซองออนไลน์

สวัสดีค่ะ คุณเสมอต้นและท่านผู้อ่านคอลัมน์เปิดซองออนไลน์ที่รักทุกท่าน

มีเรื่องในใจที่อยากชวนคุณเสมอต้นและผู้อ่านทุกท่านมาร่วมพูดคุยกันค่ะ ต้องขอสารภาพตามตรงเลยนะคะว่า ตัวฉันเองก็เป็นคนกรุงเทพฯ คนหนึ่งที่เคยแอบเชียร์และเอาใจช่วยพรรคประชาชนมาตลอด เพราะอยากเห็นความเปลี่ยนแปลงใหม่ๆ ในบ้านเมืองเรา แต่พอมาพักหลังๆ นี้ กลับเริ่มรู้สึกแปลกๆ และเอะใจกับท่าทีหลายๆ อย่างของพรรคอย่างไรก็ไม่รู้ค่ะ

ความรู้สึกนี้ยิ่งชัดเจนขึ้น เมื่อได้เห็นอาจารย์ปิยบุตร แสงกนกกุล ออกมาโพสต์ข้อความเตือนสติพรรคประชาชนเกี่ยวกับเรื่อง “บันเทิงธิปไตย” เอาไว้ แต่ดูเหมือนว่าเหตุการณ์จริงในโลกโซเชียลจะวิ่งไปไกลเกินกว่าคำเตือนนั้นเสียแล้วค่ะ

อดนึกถึงเคสเรื่องสลิปโอนเงินเจ็ดล้านบาทที่แอบอ้างชื่อคุณอนุทินไม่ได้เลยค่ะ เมื่อคุณไอซ์ รักชนก สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากพรรคประชาชน ได้นำเรื่องนี้ไปแชร์ต่อในโลกออนไลน์ด้วยความหวังว่าจะได้กระแสทางการเมือง โดยไม่ได้ตรวจสอบข้อเท็จจริงให้รอบคอบเสียก่อน

พอความจริงปรากฏชัดเจนว่าเป็นเพียงสลิปปลอม ท่าน สส. คนดังของเรากลับเลือกที่จะเลี่ยงไปพูดเรื่องอื่น แทนที่จะมีคำขอโทษต่อสังคมหรือแสดงความรับผิดชอบอย่างสง่างามให้สมกับเกียรติที่ประชาชนมอบให้

ที่ทำให้รู้สึกใจหายและน่าผิดหวังยิ่งกว่านั้นคือ เมื่อผู้สื่อข่าวไปสอบถามคุณเท้ง ณัฐพงษ์ หัวหน้าพรรคประชาชน ซึ่งหลักฐานทุกอย่างก็ประจักษ์ชัดเจนต่อหน้าคนทั้งประเทศแล้ว แต่คำตอบจากทางหัวหน้าพรรคกลับเป็นการบ่ายเบี่ยงว่า ขอไปดูรายละเอียดก่อน

ท่าทีและการรับมือกับปัญหาในลักษณะนี้ของพรรคประชาชน ค่อนข้างสะท้อนถึงความไม่พร้อมและขาดภาวะผู้นำไปสักหน่อยนะคะ ในเมื่อรู้ทั้งรู้ว่าคนในสังกัดทำผิดพลาด การที่ผู้บริหารพรรคกล้าที่จะยอมรับความจริงและตักเตือนกันอย่างตรงไปตรงมา น่าจะเป็นสิ่งที่งดงามและน่าเชื่อถือมากกว่าการเลือกที่จะอ้ำๆ อึ้งๆ เพื่อปกป้องกันเอง

พรรคประชาชนมักประกาศตัวอยู่เสมอว่าเป็นตัวแทนของคนรุ่นใหม่ เป็นสัญลักษณ์แห่งความเปลี่ยนแปลงและความหวังของสังคม แต่พฤติกรรมโดยรวมที่พรรคแสดงออกมาในหลายๆ เหตุการณ์กลับทำให้คนเคยเชียร์อย่างฉันรู้สึกสวนทางกันเหลือเกิน

พอเจอเรื่องที่สามารถใช้โจมตีฝ่ายตรงข้ามได้ ความรีบร้อนที่จะเกาะกระแสในโซเชียลของคนในพรรค ก็พลอยทำให้พรรคหลงลืมความระมัดระวัง กลายเป็นการรับส่งข้อมูลข่าวสารที่ขาดการกลั่นกรอง เน้นความสะใจรวดเร็ว จนบางครั้งก็ดูไม่ต่างจากนักการเมืองรุ่นเก่าๆ ที่พวกเขาเคยตั้งคำถามไว้เลยค่ะ

หากเพียงแค่การตรวจสอบความถูกต้องของข่าวสารในมือถือ หรือการควบคุมวินัยของ สส. ในพรรคตัวเอง ทางคุณเท้ง ณัฐพงษ์ และพรรคประชาชนยังไม่สามารถจัดการได้อย่างมีประสิทธิภาพ แล้วในอนาคตหากพรรคนี้ได้รับความไว้วางใจให้เข้ามาบริหารประเทศ ประชาชนตาดำๆ อย่างพวกเราจะกล้าฝากอนาคตไว้ได้อย่างไรคะ ขืนปล่อยให้พรรคนี้ได้เข้ามาบริหารบ้านเมืองด้วยความไม่พร้อมแบบนี้ บ้านเราคงเดินหน้าไปได้ยากทีเดียว

เรื่องนี้จึงไม่ใช่แค่เรื่องของ “บันเทิงธิปไตย” ที่สร้างความบันเทิงเล่นละครฉากใหญ่ไปวันๆ อย่างที่อาจารย์ปิยบุตรเตือนสติพรรคประชาชนไว้แล้วค่ะ แต่มันกำลังจะกลายเป็น “บรรลัยธิปไตย” ของจริงที่สร้างความเสียหายให้แก่สังคม หากพรรคประชาชนยังคงหลงตัวเองและไม่คิดจะปฏิรูปพฤติกรรมฉาบฉวยของคนในพรรค สังคมไทยเราก็คงต้องเตรียมใจรับความบรรลัยที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคตแล้วค่ะ

ด้วยความห่วงใยในบ้านเมืองของเราเสมอ

นับถือ
อุไรวรรณ

..........................

อ่านจดหมายคุณอุไรวรรณจบแล้ว ผมว่าคนที่ควรอ่านให้ละเอียดสักหน่อยก็คือบรรดาผู้บริหารพรรคประชาชนนั่นแหละ

เพราะคำตำหนิจากคนที่บอกว่าเคยเชียร์เคยเอาใจช่วยกันมาก่อน บางทีก็น่าฟังกว่าคำด่าจากฝ่ายตรงข้ามเสียอีก

โดยเฉพาะเรื่องสลิป 7 ล้านบาทที่คุณอุไรวรรณหยิบมาพูด

นักการเมืองที่มีผู้ติดตามมากมายควรระมัดระวังการเผยแพร่ข้อมูลมากกว่าคนทั่วไปอยู่แล้ว ยิ่งเป็นเรื่องที่กล่าวหาบุคคลอื่นด้วยหลักฐานซึ่งยังไม่ผ่านการตรวจสอบ ก็ยิ่งต้องคิดให้รอบคอบ

จะเป็น สส. ทั้งที อย่างน้อยก็ควรแยกให้ออกระหว่างการตรวจสอบรัฐบาลกับการช่วยเพจอวตารกระจายข่าว

ไม่ใช่เห็นอะไรที่ถูกใจแล้วนิ้วไวไปหน่อย พอเรื่องไม่จริงขึ้นมา กลับต้องมานั่งหาทางลงกันให้วุ่น

ส่วนคุณเท้ง ณัฐพงษ์ ที่คุณอุไรวรรณพูดถึงนั้น ผมว่าหัวหน้าพรรคไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่องที่ สส. ในพรรคไปโพสต์ในเฟซบุ๊ก

แต่เมื่อเกิดเรื่องขึ้นแล้ว คนเป็นหัวหน้าก็ควรแสดงให้เห็นว่าพรรคมีมาตรฐานจัดการกับความผิดพลาดอย่างไร

ว่าแต่คุณอุไรวรรณครับ ผมไปอ่านข่าวเพิ่มเติมมา คุณเท้งไม่ได้พูดแค่ขอไปดูรายละเอียดก่อนเท่านั้น ยังอธิบายด้วยว่า การที่โพสต์ดังกล่าวถูกแชร์อย่างรวดเร็ว ส่วนหนึ่งอาจเกิดจากพฤติกรรมที่ผ่านมาของรัฐบาล ทำให้ประชาชนขาดความเชื่อมั่น

ฟังแล้วผมว่าคุณเท้งตอบไม่ตรงคำถามอยู่หน่อยนะ

เพราะต่อให้ประชาชนไม่เชื่อมั่นนายอนุทินสักแค่ไหน ก็ไม่ได้ทำให้สลิปปลอมกลายเป็นสลิปจริง และไม่ได้ทำให้คนที่แชร์โดยไม่ตรวจสอบพ้นความรับผิดชอบ

ความไม่เชื่อมั่นรัฐบาลอาจอธิบายได้ว่าทำไมคนถึงอยากเชื่อข่าวนี้ แต่ใช้อธิบายแทนความรับผิดชอบของ สส. ที่แชร์ข่าวไม่ได้

ยิ่งเป็นพรรคที่ตรวจสอบรัฐบาลกันอย่างเอาจริงเอาจัง ก็ควรตรวจสอบหลักฐานที่ตัวเองนำไปเผยแพร่ให้จริงจังไม่แพ้กัน

ไม่ใช่พอถามว่าคนในพรรคตรวจสอบสลิปก่อนแชร์หรือเปล่า กลับพาไปคุยเรื่องความน่าเชื่อถือของนายกรัฐมนตรีเสียอย่างนั้น

อ้าว! ตกลงสลิปปลอมนี่ต้องให้คนแชร์รับผิดชอบ หรือให้นายกรัฐมนตรีรับผิดชอบที่ทำให้คนไม่เชื่อมั่นกันแน่

อย่างไรก็ตาม มีอยู่ตอนหนึ่งที่ผมยังไม่ค่อยเห็นด้วยกับคุณอุไรวรรณ

นั่นคือการนำความผิดพลาดของ สส. บางคนไปตัดสินว่าทั้งพรรคไม่มีความสามารถบริหารประเทศ

ผมว่าเรื่องไหนผิดก็วิจารณ์กันไปตามเรื่อง ไม่จำเป็นต้องเหมารวมไปถึงคนทั้งพรรค

เพราะถ้าใช้พฤติกรรมของ สส. บางคนมาตัดสินทั้งพรรคจริงๆ พรรคการเมืองไทยก็คงไม่มีพรรคไหนรอด

บางพรรคมีเรื่องให้ปวดหัวหนักกว่าการแชร์ข่าวปลอมเสียอีก

แต่ก็อย่าเพิ่งดีใจไปนะครับ พรรคประชาชนไม่ได้พ้นคำตำหนิเพียงเพราะพรรคอื่นก็มีปัญหาเหมือนกัน

พรรคไหนสร้างความคาดหวังเรื่องการเมืองแบบใหม่ไว้สูง ก็ต้องแสดงให้เห็นว่าเมื่อคนของตัวเองทำพลาด จะจัดการกันอย่างไร ไม่ใช่เรียกร้องความรับผิดชอบจากคนอื่นอย่างเดียว

เรื่องนี้ไม่ได้มีเฉพาะพรรคประชาชน

การเมืองไทยมีให้เห็นอยู่เป็นประจำ เวลาคนของพรรคอื่นทำผิด เรียกร้องกันเสียงดังราวกับบ้านเมืองจะพังพรุ่งนี้

แต่พอคนของตัวเองทำเรื่องคล้ายกันขึ้นมาบ้าง กลับใจเย็นกันอย่างน่าประหลาด

เมื่อวานยังเรียกร้องให้ลาออก วันนี้บอกต้องให้ความเป็นธรรม

ความเป็นธรรมนี่ก็เลือกเวลาทำงานเก่งเหมือนกันนะครับ

ส่วนคำว่า “บรรลัยธิปไตย” ของคุณอุไรวรรณนั้น ผมว่าใช้ได้กับการเมืองไทยมากกว่าจะยกให้เป็นสมบัติของพรรคประชาชนเพียงพรรคเดียว

เพราะถ้านักการเมืองทุกพรรคยังเห็นความผิดของคนอื่นใหญ่เท่าภูเขา แต่เห็นความผิดของคนตัวเองเล็กเท่าเม็ดทราย ต่อให้เปลี่ยนรัฐบาลอีกกี่ชุด ก็คงมีเรื่องให้ชาวบ้านปวดหัวกันไม่รู้จบ

ถึงตอนนั้นไม่ต้องรอให้พรรคไหนพาประเทศไปสู่บรรลัยธิปไตย

นักการเมืองช่วยกันคนละไม้คนละมือ เดี๋ยวก็ถึงเอง!

— เสมอต้น
28 ตุลาคม 2569

📌เขียนถึงเสมอต้น: มีเรื่องอะไรอยากเล่า หรืออยากส่งมาคุยกัน เขียนมาได้ที่ [email protected] หรือ Inbox เพจ “เปิดซองออนไลน์” ไม่ต้องเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรครับ เรื่องใกล้ตัว หรือเรื่องที่ค้างอยู่ในใจ เขียนมาเถอะ วันไหนซองมาถึง เราค่อยเปิดอ่านไปด้วยกัน.