เขมร “เจ็บนี้อีกนาน”

เขมรนี่....

ถ้าใครบอกว่า

“เป็นทาสที่ไม่ยอมรับการปลดปล่อยจากฝรั่งเศส”

ผมเชื่อสนิทใจ!

ยิ่งเห็นกษัตริย์ “นโรดม สีหมุนี”

เรื่อยไปถึง “นายกฯ ฮุน มาเนต” และพ่อนายกฯ

คือ "นายฮุน เซน" ประธานวุฒิสภา

แสดงอาการพินอบ-พิเทา

ประจบประแจงเอาใจ “ประธานาธิบดีมาครง” แล้ว

ถ้า “มาครง” บอกให้คลานมากราบ

ผมว่าพวกเขาต้องลนลานคลานกราบแน่ๆ

ด้วยถือ “เป็นเกียรติอย่างสูง” ที่ทาสจะได้รับ!

ไม่ทราบว่า ท่านได้ดูคลิป “ภาพ-ข่าว” ในงานประชุม “ประเทศผู้ใช้ภาษาฝรั่งเศส” ที่พนมเปญกันหรือเปล่า?

ถ้าได้ดู....

ท่านจะต้อง “ขนลุก” ด้วยอดสูแทน!

“กษัตริย์เขมร” แท้ๆ

แต่ถูกวางตำแหน่งเป็น “ส่วนเกิน” ในงาน

ถูกปล่อยให้ยืน พนมมือ โด่เด่ เด๋อด๋า

ทั้งงาน ผ่านไป-ผ่านมา ไม่มีใครเห็นหัว

“นายกฯ ฮุน มาเนต” ในฐานะประเทศเจ้าภาพ

ขึ้นไปกล่าว “คำฆ่าตัวตาย”!

คือแทนที่จะพูดถึง “ธีมงาน”

กลับนำเรื่อง “เขมรต่ำ” ขึ้นไปรำพัน

ว่าตกเป็นเหยื่อถูกไทยรุกราน

ว่าไทยยิงใส่เขมรก่อนบ้างละ

ว่าไทยเข้าไปยึดดินแดนเขาบ้างละ

ทำให้เขมรกว่า ๒ หมื่นไม่มีที่อยู่

คือ “ตีหน้าเศร้า-เล่าความเท็จ”

หวังได้รับความเห็นใจจากกลุ่มประเทศ OIF

โดยเฉพาะต้องการให้ “มาครง”

เจ็บร้อนแทน

แล้วจำนรรจาเป็นการส่งสัญญาณถึงไทย

ทำนอง...เขมรเจ็บ

“ฝรั่งเศสก็เจ็บด้วย” ทำนองนั้น!

ทั้งที่ปัญหานี้เป็นเรื่อง “สองต่อสอง”

กลุ่มประเทศ OIF ไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย

พล่ามรำพันเสร็จ....

ประธานาธิบดีมาครงก็ขึ้นยืนหน้าโพเดี้ยม

“ฮุน มาเนต” คงนึกในใจ

“เสร็จละมึ้ง...ไทย ลูกพี่กูซัดมึงแน่”!

แต่ที่ไหนได้

ซักคำ “มาครง” ก็ไม่แอะเรื่องไทย-เขมร

กลับสอน “สมบัติผู้นำที่ดี” กับฮุน มาเนต

โดยบอกว่าการประชุมกลุ่มประเทศ OIF นี้

เป้าหมายทางวิชาการ

ทางวัฒนธรรม และ

การเผยแพร่ภาษาฝรั่งเศส-อังกฤษ

ไม่ใช่เวทีที่จะนำความขัดแย้งมาพูดกัน

ซึ่งมันนอกประเด็น...ไร้สาระ ประมาณนั้น

ก็ต้องบอกว่า...

งานนี้ “ฮุน มาเนต” เสียคนเดียวไม่พอ

พลอย “เสียไปถึงพ่อ” เลยเชียว!

ที่ไม่สั่งสอนลูกให้รู้จักกาลเทศะ

ต้องบอกก่อน...

งานนี้ เป็นงานประเทศผู้ใช้ภาษาฝรั่งเศส

ดังนั้น “มาครง” จึงกล่าวด้วยภาษาฝรั่งเศส

มีผู้แปลเป็นภาษาไทย

ผมจึงขอหยิบจากเพจ “ส่องเขมร” มาให้อ่าน

“ส่องเขมร”

“เอ็มมานูเอล มาครง” ประธานาธิบดีฝรั่งเศส

ได้กล่าวกับ “ฮุน มาเนต” ว่า

"เราได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็น

เกี่ยวกับคดีของ “ลิม กิมยา”

เพื่อนร่วมชาติของเรา

ซึ่งถูกฆาตกรรมที่กรุงเทพฯ เมื่อปีที่แล้ว

เมื่อวานนี้ ฉันได้เน้นย้ำกับท่านนายกฯ อีกครั้ง

ถึงความสำคัญที่ “รัฐบาลฝรั่งเศส” มีต่อคดีนี้

คำขอของเราคือ...

“การสนับสนุนให้การสืบสวน

มีความคืบหน้าอย่างรวดเร็ว

เพื่อเปิดเผยความจริงทั้งหมด

เกี่ยวกับอาชญากรรมอันโหดร้ายนี้

และเพื่อให้มั่นใจว่า

ผู้กระทำผิดจะต้องรับโทษต่อหน้ากระบวนการยุติธรรม"

ผมว่า...จู่ๆ ไม่คิด-ไม่ฝัน

แทนที่ “มาครง” จะแตะไทยเอาใจเขมร

กลับพูดถึงเรื่อง “ลิม กิมยา” ถูกฆ่าในไทย

คนที่ต้องสะดุ้งโหยงเหมือนถูกเข็มตำก้น

คือ “ฮุน เซน-ฮุน มาเนต“

สองพ่อลูก”!!!

ไม่ทราบว่าท่านจำกันได้หรือเปล่า?

คือ เมื่อมกรา.๖๘ ช่วง “แพทองธาร” เป็นนายกฯ

“นายลิม กิมยา” อดีต สส.พรรค "กู้ชาติกัมพูชา"

ซึ่งเป็นฝ่ายตรงข้ามกับพรรครัฐบาลฮุน เซน

เขาถือสัญชาติทั้งเขมรและฝรั่งเศส

นั่งรถเมล์จากเขมรเข้ามาไทย

ขณะเดินอยู่บริเวณใกล้ๆ วัดบวรฯ

ถูกมือปืนที่ดักรอ ยิงตายคาถนน

เป็นคนไทย “รับงาน” จากเขมร

ยิงแล้วหนีไปกบดานที่พระตะบอง

ถูกจับได้

ศาลสั่ง “ประหารชีวิต”

รับสารภาพจึงลดโทษเหลือตลอดชีวิต

เรื่องนี้ เป็นการจ้างฆ่าในทางการเมือง

ไม่ใช่การเมืองไทย

แต่เป็นการเมืองในเขมร

คดีนี้ ผู้ต้องหาสารภาพ

ไม่ยอมปริปากถึงคนจ้างวาน

เรื่องจึงจบอยู่แค่นั้น

แต่ในวงการการเมืองเขมรรู้กันว่า

“จะมีใครซะที่ไหนกันล่ะ...ที่จ้างวาน

ก็....เขาคนนั้น นั่นแหละ”!

“มาครง” จึงจี้ใจดำฮุน มาเนต ต่อหน้า

ด้วยประโยคว่า...

“คำขอของเราคือ...

“การสนับสนุนให้การสืบสวน

มีความคืบหน้าอย่างรวดเร็ว

เพื่อเปิดเผยความจริงทั้งหมด”

ถูก “มาครง” ค้ำคอต่อยด้วยหมัดนี้

“ฮุน มาเนต” ปวดท้องเยี่ยวทันที!

“เพื่อเปิดเผยความจริงทั้งหมด”

แปลความชัดๆ ก็คือ

“มาครง” ร้องขอให้ “ฮุน มาเนต”

ไปกระชากหน้ากาก....

“คนสั่งฆ่า” นายลิม กิมยา มาให้ได้

ท่านคิดว่า “มาครง” รู้มั้ย...ว่าใครสั่งฆ่า?”

ผมว่า..รู้!

และฮุน มาเนต ล่ะ “รู้มั้ย!?

รู้ยิ่งกว่ารู้!!

แบบนี้ก็หนักใจแทน “ฮุน” ผู้ลูก เนอะ

ว่าจะสนอง “คำขอ” ของ “มาครง” ยังไงดีวุ้ย!?

การเมือง “ระดับอนุบาล” ของฮุน มาเนต

เจอการเมืองระดับ “อภิปรมาจารย์” อย่างมาครง

ผมว่า....

ต่อแต่นี้ ฮุน มาเนต ก็ดี, ปรัก สุคน ก็ดี

คงเข็ด

ไม่กล้าเล่นบท “เหยื่อ” หลอกใครอีก

เพราะแหยง

กลัวเจอ “ศอกกลับ” หน้าแงแหกซ้ำสอง!

สรุป....การประชุม

“สุดยอดกลุ่มประเทศผู้ใช้ภาษาฝรั่งเศส”

(Francophonie Summit) ครั้งที่ ๒๐

ที่เขมร

แทนที่จะได้หน้า-ได้ตา ในฐานะเจ้าภาพ

กลับ “หน้าตาแหก” เพราะสารพัดสะเหล่อ

และการเล่นบท “เหยื่อ” ฟ้องโลกนั้น

เขา “รู้ทัน” กันหมดแล้ว

ตอนนี้ เขมรกลายเป็น “เหยื่อเน่า”

โยนให้ “เหี้ย” ในสวนลุมฯ กิน

เหี้ย...ยังเมิน!.

-เปลว สีเงิน

๑๗ พฤศจิกายน ๒๕๖๙

 

คนปลายซอย

เพิ่มเพื่อน

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

เรื่องหมาๆ แมวๆ

วันนี้ผมมีเรื่องหมาๆ แมวๆ มาคุยกันครับ หมาจริงๆ แมวจริงๆ นะครับ ไม่ได้หมายถึงใครที่ไหน อย่าเพิ่งคิดกันไปไกล

‘ไทย’ กับภัย ‘ใกล้ตัว’

ช่วงต่อไปนี้.....การเมืองโลก “เข้าโค้งอันตราย” จะกิน-จะอยู่ก็ต้อง “หูไว-ตาไว” กันหน่อย “สหรัฐฯ” กับ “อิหร่าน” แลกแย็บกันคนละหมัด-สองหมัดมาหลายวันแล้ว