เรื่องหมาๆ แมวๆ

ผมนึกภาพบ้านที่มีหมาแมวอยู่กันเต็มไปหมดแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ โดยเฉพาะตอนถึงเวลาอาหาร ไม่รู้ว่าเจ้าของบ้านจะได้กินก่อนหรือเจ้าสี่ขาพวกนั้นได้กินก่อน

แต่ดูจากจดหมายแล้ว คุณปุญญิศาคงมีความสุขกับพวกมันมาก บางตัวอยู่ด้วยกันมาจนเกือบสิบปี ผูกพันกันขนาดนั้น จะให้มองเป็นแค่สัตว์เลี้ยงก็คงยาก

เธอยังถามผมด้วยว่าเป็นคนรักสัตว์หรือเปล่า

คำถามนี้เดี๋ยวผมตอบครับ

ลองอ่านจดหมายของเธอกันก่อน

...................

สวัสดีค่ะ คุณเสมอต้น

ไม่รู้ว่าคุณเสมอต้นเป็นคนรักสัตว์ด้วยหรือเปล่าคะ พอดีเห็นคอลัมน์ เปิดซองออนไลน์ ของคุณเสมอต้นเปิดพื้นที่ให้พวกเราส่งจดหมายมาพูดคุย มาเล่าเรื่องสารพัดอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กๆ ในบ้านหรือเรื่องใหญ่ๆ ในสังคม เรื่องที่ดิฉันอยากมาชวนคุยวันนี้ก็เป็นเรื่องใกล้ตัวเกี่ยวกับคนรักสัตว์ค่ะ

พอดีดิฉันเองเป็นคนชอบเลี้ยงเจ้าเหมียวกับเจ้าหมามากค่ะ ที่บ้านตอนนี้มีเหมียวน้อยสี่ตัว แล้วก็หมาน้อยอีกสามตัว วิ่งกันวุ่นวายเต็มบ้านไปหมด เลี้ยงพวกแกมานานจนบางตัวจะเข้าปีที่สิบแล้วค่ะ ผูกพันกันจนรู้สึกว่าไม่ได้เป็นแค่สัตว์เลี้ยง แต่กลายเป็นสมาชิกคนสำคัญในครอบครัวไปเสียแล้ว

ตื่นเช้ามาทีไรเป็นต้องวิ่งเข้ามาคลอเคลีย มาออเจาะเหมือนเด็กน้อย อ้อนขอขนมบ้าง ขอนวดบ้าง ทำให้บ้านไม่เคยเงียบเหงาเลยค่ะ เวลาดิฉันนั่งทำงานหรือนั่งพักผ่อน พวกแกก็จะชอบมานอนเฝ้าข้างๆ บางตัวก็นอนทับเท้า บางตัวก็มานอนเบียดบนโซฟา มันเป็นความรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูกค่ะ

บอกตามตรงเลยนะคะคุณเสมอต้น บางทีการได้หลีกหนีความวุ่นวาย มานั่งกอดนั่งเล่นกับเด็กๆ พวกนี้ มันเป็นช่วงเวลาที่ฮีลใจและมีความสุขที่สุดแล้วค่ะ พักหลังๆ มานี้ พอเปิดทีวีหรือเปิดโซเชียลดูข่าวสารบ้านเมืองทีไร ก็มีแต่เรื่องชวนให้ปวดหัวและเหนื่อยใจไปหมด

ยิ่งเรื่องการเมืองด้วยแล้ว พูดกันตามตรงในมุมคนธรรมดาเลยนะคะ ใครจะขึ้นมาเป็นรัฐบาล จะพรรคไหนเข้ามาบริหาร สุดท้ายก็รู้สึกว่ามันพอกันหมดนั่นแหละค่ะ มีแต่เรื่องแย่งชิงพื้นที่ ข่าวโจมตีกันไปมา หาความแน่นอนหรือความจริงใจแทบไม่ได้เลย ดูแล้วก็มีแต่เสียสุขภาพจิตเปล่าๆ

ดิฉันก็เลยเลือกที่จะเบาๆ เรื่องข่าวสารลง แล้วหันมาทุ่มเทเวลาอยู่กับน้องหมาน้องแมวที่บ้านดีกว่าค่ะ อย่างน้อยๆ สัตว์พวกนี้เขามีความซื่อสัตย์แบบตรงไปตรงมามาก เลี้ยงเขาด้วยความรัก เขาก็ตอบแทนเราด้วยความรักแบบเต็มร้อย ไม่มีเสแสร้ง ไม่มีความซับซ้อนอะไรเลย

วันไหนที่เราเหนื่อยๆ กลับมาจากทำงาน แค่เห็นพวกมันวิ่งมารอรับ แกว่งหางต้อนรับอย่างดีใจสุดชีวิต หรือเดินมานั่งตักตบหลังเบาๆ ความเครียดความเหนื่อยล้าทั้งวันก็แทบจะหายเป็นปลิดทิ้งเลยค่ะ

ตรงข้ามกับโลกของคนเราทุกวันนี้เลยค่ะ ยิ่งโตขึ้น ยิ่งรู้สึกว่าจิตใจคนเรามันซับซ้อน เข้าถึงยาก และหาความซื่อสัตย์จริงใจได้ยากเต็มที บางคนต่อหน้าพูดอย่าง หลังบ้านทำอีกอย่าง หรือพร้อมจะเปลี่ยนไปได้ตลอดเวลาตามผลประโยชน์ จนบางครั้งดิฉันอดนึกในใจไม่ได้จริงๆ ว่ามนุษย์เราบางคนยังหาความซื่อสัตย์จริงใจได้ไม่เท่ากับน้องหมาน้องแมวที่บ้านเลยด้วยซ้ำ

การได้อยู่กับสัตว์เลี้ยง มันเลยช่วยเติมเต็มหัวใจและเตือนสติเราได้ดีมากๆ ว่า ความบริสุทธิ์ใจและความซื่อสัตย์ไร้เงื่อนไขมันเป็นยังไง เพราะไม่ว่าสถานการณ์บ้านเมืองจะวุ่นวายแค่ไหน หรือเราจะเจอเรื่องแย่ๆ จากข้างนอกมาอย่างไร สัตว์เลี้ยงของเราก็ไม่เคยตัดสินเรา เขายังคงมองเราด้วยสายตาที่รักและเชื่อมั่นในตัวเราเหมือนเดิมเสมอ

ก็เลยอยากมาชวนคุย ชวนแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับคุณเสมอต้นและท่านผู้อ่านค่ะ ไม่รู้ว่ามีใครชอบหนีความวุ่นวายของข่าวสาร มาหลบพักใจอยู่กับเด็กๆ ที่บ้านแบบดิฉันบ้างไหมคะ ถ้ามีโอกาสก็อยากชวนทุกคนมาแชร์เรื่องราวความน่ารักและมุมมองดีๆ ของเด็กๆ ที่บ้านกันค่ะ

ด้วยมิตรภาพ

ปุญญิศา

...................

คุณปุญญิศา ครับ อ่านจดหมายแล้วผมพอเข้าใจว่าทำไมคุณถึงมีความสุขกับหมาแมวทั้งเจ็ดตัว

ลองนึกภาพตอนคุณกลับถึงบ้าน พอลงจากรถ หมาสามตัววิ่งกระดิกหางมาต้อนรับ ส่วนแมวอีกสี่ตัวก็คงเข้ามาคลอเคลีย

นี่ถ้าเป็นคนมาต้อนรับกันพร้อมหน้าขนาดนี้ ผมคงสงสัยว่ามีใครเกณฑ์มาเข้าแถวหรือเปล่า

แต่หมาแมวไม่ต้องจ้างมาโบกธง ไม่ต้องสั่งให้ตั้งแถว เห็นเจ้าของกลับบ้านก็ดีใจกันจริงๆ

นี่แหละครับ ความจริงใจที่คุณกำลังพูดถึง

ส่วนที่ถามว่าผมเป็นคนรักสัตว์หรือเปล่า ผมคงตอบว่าไม่ได้รักถึงขนาดคุณ แต่ก็ไม่ได้เกลียดหมาเกลียดแมวครับ

เห็นมันน่ารักก็เล่นด้วยได้เหมือนกัน เพียงแต่ถ้ากำลังทำอะไรอยู่แล้วมันเข้ามาเลียแข้งเลียขา พันแข้งพันขาไม่เลิก ผมก็ชักรำคาญ

เล่นด้วยได้ครับ แต่อย่ามากวนตอนผมกำลังยุ่งอยู่ก็แล้วกัน!

ที่บ้านหลานผมมีแมวชื่อโอเลี้ยง เดิมเป็นแมวไม่มีเจ้าของ หลานเก็บมาเลี้ยงหลายปีแล้ว ตอนมาใหม่ๆ ผอมเชียว แต่ตอนนี้อ้วนแทบจะเป็นหมู

ผมเห็นแล้วก็อดแซวไม่ได้ว่า นี่เลี้ยงแมวหรือเลี้ยงหมูกันแน่

ส่วนพ่อผมที่อยู่ต่างจังหวัดเคยเลี้ยงหมาสองตัว ชื่อโจ้กับจอร์จ แต่พออายุมากขึ้น ดูแลไม่ไหว ก็ให้ญาติรับไปเลี้ยงต่อ

นึกถึงบ้านคุณปุญญิศาที่มีหมาแมวอยู่ด้วยกันตั้งเจ็ดตัว ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่ามีทะเลาะกันบ้างไหม เพราะบางบ้านหมาไล่แมว แมวขู่หมา แต่บางบ้านก็นอนอยู่ด้วยกันสบายๆ

ถ้าบ้านคุณอยู่กันสงบเรียบร้อยดี ผมว่าคนบางบ้านอาจต้องไปขอดูงานเสียหน่อย!

คนที่เลี้ยงสัตว์มานานๆ คงเข้าใจดีว่าความผูกพันมันเกิดขึ้นได้อย่างไร

หมาแมวบางตัวอยู่กับเจ้าของตั้งแต่ตัวเล็กๆ จนแก่ พอถึงวันที่มันเจ็บป่วยหรือตายจากไป เจ้าของบางคนเสียใจไม่ต่างจากสูญเสียคนในครอบครัว

อย่างคุณปุญญิศาที่มีสมาชิกสี่ขาอยู่ในบ้านตั้งเจ็ดตัว ผมเชื่อว่าคงจำได้หมดว่าตัวไหนชอบอะไร ตัวไหนนิสัยอย่างไร ตัวไหนขี้อ้อน ตัวไหนซุกซน ตัวไหนชอบเอาแต่ใจ

แต่มีอีกเรื่องหนึ่งที่ผมอยากพูดถึง

คนที่ไปทำร้ายสัตว์นี่ เขาไปโกรธแค้นอะไรมันนักหนา

บางข่าวเห็นแล้วก็ไม่น่าเชื่อว่าคนเราจะทำกันได้ถึงขนาดนั้น

ประเทศไทยมีพระราชบัญญัติป้องกันการทารุณกรรมและการจัดสวัสดิภาพสัตว์ พ.ศ. 2557 โดยมาตรา 20 ห้ามทารุณกรรมสัตว์โดยไม่มีเหตุอันสมควร ฝ่าฝืนมีโทษตามมาตรา 31 จำคุกไม่เกิน 2 ปี หรือปรับไม่เกิน 40,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

โทษไม่เบาเลยนะครับ

ไม่ชอบมันก็ไม่ต้องไปยุ่งกับมัน ไม่เห็นจำเป็นต้องทำร้ายกัน

แต่เรื่องที่น่าคิดอีกอย่างคือ คนที่ตัดสินใจเลี้ยงสัตว์แล้วก็ต้องรับผิดชอบมันด้วย

ตอนยังเล็กๆ ใครเห็นก็ว่าน่ารัก แต่พอมันโตขึ้น กินเก่งขึ้น เจ็บป่วยบ้าง หรือแก่จนเดินไม่ไหว จะทำอย่างไร

จะรักเฉพาะตอนมันน่ารักก็คงไม่ได้

เพราะหมาแมวมันเลือกเจ้าของเองไม่ได้นี่ครับ

เจ้าของต่างหากที่เป็นคนเลือกเอามันมาเลี้ยง

ผมจึงนับถือคนที่เลี้ยงสัตว์แล้วดูแลมันไปจนตลอดชีวิต มากกว่าคนที่เห็นมันน่ารักก็อยากได้ พอเบื่อแล้วก็ปล่อยทิ้ง

ส่วนเรื่องที่คุณปุญญิศาบอกว่าหมาแมวซื่อสัตย์จริงใจ บางทียิ่งกว่าคนเสียอีก ผมก็พอเข้าใจความรู้สึกครับ

แต่จะให้ผมยืนยันว่าหมาแมวไม่เคยโกหก ก็คงยืนยันไม่ได้

เพราะตั้งแต่เกิดมา ผมยังไม่เคยได้ยินหมาแมวตัวไหนพูดเลยสักคำ!

เรารู้ว่ามันรักเราได้จากท่าทางที่มันแสดงออก แต่ในหัวมันคิดอะไรอยู่ คงไม่มีใครตอบแทนมันได้

ส่วนคนเรานั้นพูดกันรู้เรื่องแท้ๆ บางครั้งยังไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไร

แต่จะว่าไป เราเองก็ใช่ว่าจะดีพร้อมไปเสียทุกเรื่อง ผมก็เคยทำอะไรผิดพลาดไว้เหมือนกัน บางเรื่องนึกขึ้นมาแล้วยังอยากเขกหัวตัวเอง

เพราะฉะนั้น ผมจึงไม่อยากตัดสินว่าคนเราสู้หมาแมวไม่ได้ไปเสียทั้งหมด

คนดีๆ ที่จริงใจต่อกันยังมีอยู่มาก เพียงแต่บางครั้งเราเจอคนไม่ดีเข้าไปสักคน ก็จำฝังใจจนลืมคนดีๆ ที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต

และถึงหมาแมวจะเป็นเพื่อนที่ดีขนาดไหน คนเราก็ยังต้องอยู่ร่วมกับคนด้วยกันอยู่ดีครับ

ลองนึกดูสิครับคุณปุญญิศา สมมติวันหนึ่งคุณไม่สบายหนักขึ้นมา หมาแมวทั้งเจ็ดตัวจะช่วยกันพาไปโรงพยาบาลได้อย่างไร

จะให้หมาสามตัวช่วยกันเข็นรถ แล้วแมวสี่ตัวนั่งบอกทาง ก็คงไม่ได้

เผลอๆ เจ้าของนอนซมอยู่บนเตียง พวกมันยังมานั่งรออาหารกันตามเวลาอีกต่างหาก

ไม่ใช่ว่ามันไม่รักเรานะครับ แต่มันเป็นหมาเป็นแมว จะให้มาดูแลคนป่วยเหมือนคนด้วยกันก็คงไม่ได้

ถึงเวลานั้นก็ต้องอาศัยญาติพี่น้อง เพื่อนฝูง หรือเพื่อนบ้านที่มีน้ำใจช่วยเหลือกัน

ผมจึงอยากบอกคุณปุญญิศาว่า มีความสุขกับหมาแมวทั้งเจ็ดตัวให้เต็มที่เถอะครับ แต่อย่าเพิ่งหมดหวังกับคนเสียทั้งหมด

คนที่ทำให้เราผิดหวังมีอยู่จริง แต่คนที่มีน้ำใจต่อกันก็ไม่ได้หายไปไหน

ว่าแต่คุณปุญญิศาครับ เลี้ยงหมาสามตัว แมวสี่ตัวนี่ ถ้าวันไหนกลับมาบ้านแล้วเจอกระถางต้นไม้ล้ม ดินกระจายเต็มพื้น

มองไปที่หมาแมวทั้งเจ็ดตัว ก็คงเดาไม่ออกว่าตัวไหนเป็นคนทำ

จะถามเอาความจริงจากมันก็คงไม่ได้ เพราะไม่มีตัวไหนพูดได้สักตัว

ผมว่าเรื่องหาคนรับผิดชอบในบ้านคุณนี่ คงยากพอๆ กับหาคนรับผิดชอบในบ้านเมืองเรา!

— เสมอต้น
14 พฤศจิกายน 2569

📌เขียนถึงเสมอต้น: มีเรื่องอะไรอยากเล่า หรืออยากส่งมาคุยกัน เขียนมาได้ที่ [email protected] หรือ Inbox เพจ “เปิดซองออนไลน์” ไม่ต้องเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรครับ เรื่องใกล้ตัว หรือเรื่องที่ค้างอยู่ในใจ เขียนมาเถอะ วันไหนซองมาถึง เราค่อยเปิดอ่านไปด้วยกัน.