โจโควีไปหาอีลอน มัสก์ทำไม?

วันก่อน โจโควีให้สัมภาษณ์ Bloomberg เผยรายละเอียดเพิ่มเติมที่สะท้อนถึงวิสัยทัศน์ว่าอินโดนีเซียยินดีใช้เวลาในการโน้มน้าวให้ อีลอน มัสก์ เห็นว่าประเทศของเขาไม่ได้มีเพียงแค่ทรัพยากรที่จำเป็นสำหรับการผลิตแบตเตอรี่เท่านั้น

แต่ยังมีศักยภาพด้านอื่น ๆ อีกมากมายนัก

โจโควียืนยันว่าแกต้องการให้มีการสร้างรถยนต์ไฟฟ้าเทสลา (Tesla) ในอินโดนีเซีย ไม่ใช่แค่มาผลิตแบตเตอรี่ขายไปทั่วภูมิภาคนี้เท่านั้น

การเปิดเผยเรื่องนี้เกิดขึ้นหลังจากที่เมื่อสัปดาห์ก่อน มีข่าวแจ้งจากทางการอินโดนีเซียว่า Tesla ได้เซ็นสัญญามูลค่า 5 พันล้านดอลลาร์ (1.78 แสนล้านบาท) ในการจัดซื้อแร่นิกเกิลจากบริษัทอินโดฯ ไปใช้ในแบตเตอรี่ลิเทียมของ Tesla

ล่าสุด โจโควีอธิบายว่าสัญญาที่ว่านี้ยังอยู่ในขั้นตอนของการหารือ

“ทุกอย่างต้องใช้เวลา ผมไม่อยากจะเร่งรัดให้เกิดขึ้นรวดเร็วแต่ลงท้ายไม่ได้ผลลัพธ์ เราต้องพูดคุยกันให้ทะลุปรุโปร่งและอย่างเข้มข้น นั่นแหละ ผลที่เป็นรูปธรรมก็จะเกิดขึ้นได้เอง” แกบอก

อินโดนีเซียมีทรัพยากรแร่ที่หลายอุตสาหกรรมในหลายประเทศต้องการ

เช่นสินแร่นิกเกิลของประเทศนี้มีเกือบ 1 ใน 4 ของทั้งโลก

กลายเป็นที่สนใจของผู้ผลิตรถยนต์และแบตเตอรี่ทั่วโลก

โดยเฉพาะในภาวะที่โลกกำลังวิ่งเข้าสู่การผลิตรถไฟฟ้ากันอย่างคึกคักและต้องแข่งขันกันหาแร่ที่มีความสำคัญสำหรับการปฏิรูปกระบวนการผลิตรถยนต์ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม

ก่อนหน้านี้ก็มีข่าวว่ารัฐบาลอินโดนีเซียกำลังหาทางจัดการประชุมระหว่างโจโควีกับอีลอน มัสก์ อีกครั้งเพื่อยืนยันความตั้งใจของทั้งสองฝ่าย

อีลอน มัสก์ ก็ออกข่าวทำนองว่าแกก็มีแผนจะเยือนอินโดนีเซียในเดือนพฤศจิกายนนี้

เพราะอีลอนคงได้ยินชัด ๆ จากที่โจโควีบอกกับ Bloomberg ว่า

“สิ่งที่เราต้องการคือรถยนต์ไฟฟ้า ไม่ใช่แบตเตอรี่ เราต้องการให้พวกเขาเข้ามาผลิตรถยนต์ไฟฟ้าทั้งคันที่นี่ เราต้องการระบบนิเวศของรถยนต์ไฟฟ้าขนาดมหึมา”

คำว่า “ระบบนิเวศ” หรือ ecosystem นี่แหละที่เป็นหัวใจของยุทธศาสตร์เรื่องรถไฟฟ้าของอินโดนีเซีย

และแน่นอนว่าโจโควีไม่ได้มองแค่ Tesla เท่านั้น

แกต้องการจะส่งสัญญาณถึงบริษัทรถยักษ์ ๆ ทั่วโลกด้วย ไม่ว่าจะเป็น Ford, Hyundai, Toyota และ Suzuki ว่า

สิ่งที่อินโดนีเซียมุ่งหวังตั้งใจที่จะเปิดทางให้บริษัทรถยนต์เหล่านี้ได้ยินพร้อม ๆ กันก็คือการลงทุนที่ไม่มองอินโดฯในฐานะแค่แหล่งวัตถุดิบหรือผู้ผลิตชิ้นส่วนในห่วงโซ่การผลิตรถยนต์ไฟฟ้าเท่านั้น

เพราะหากเป็นเช่นนั้นอินโดฯก็จะไม่ได้อะไรเป็นกอบเป็นกำเพื่อสร้างอนาคตของตนเอง

เพียงแค่คนข้างนอกอยากได้ทรัพยากรธรรมชาติของประเทศเป็นการคิดสั้น ไม่ตอบสนองแผนพัฒนาประเทศในระยะกลางและระยะยาว

อินโดนีเซียนั้น นอกจากจะเป็นผู้ผลิตแร่นิกเกิลใหญ่ที่สุดชองโลกคือมีกำลังการผลิตเป็น 3 เท่าของผู้ผลิตอันดับ 2 อย่างมาเลเซีย

ก็ยังมีสัดส่วนการผลิตกว่า 30% ของปริมาณแร่ชนิดนี้ทั้งหมด

ก่อนหน้า Tesla จะแสดงความสนใจ อินโดฯก็เปิดประตูให้กับหลายบริษัทของเกาหลีใต้ไม่ว่าจะเป็น LG Energy Solution และ Hyundai Motor ซึ่งเป็นผู้ผลิตแบตเตอรี่อันดับสองของโลกเข้ามาปักหลักในอินโดฯแล้ว

เรียกได้ว่าเป็นนโยบายเปิดกว้างและไม่หวังพึ่งประเทศใดประเทศหนึ่งเพื่อให้บรรลุเป้าหมายแห่งชาติ

ช่วงกลางเดือนพฤศจิกายน 2020 ที่ผ่านมาก็เริ่มมีข่าวว่า Tesla ก็ขอร่วมขบวนด้วย

เป็นรายงานข่าวที่พูดถึงความเป็นไปได้ในการลงทุนโรงงานผลิตแบตเตอรี่ครบวงจรในประเทศอินโดนีเซียของ Tesla หลังจากที่รัฐบาลอินโดนีเซียตั้งเป้าหมายที่ต้องการเป็นแหล่งผลิตแบตเตอรี่รถยนต์ไฟฟ้าที่ใหญ่ที่สุดในโลก

นำไปสู่เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคมที่ผ่านมา หลังการประชุมสุดยอดอาเซียน-สหรัฐฯ ณ กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. โจโควีก็นัดไปคุยกับอีลอน มัสก์

ว่ากันว่าคุยกันตั้งแต่เรื่อง Tesla ไปถึงอุตสาหกรรมอวกาศของ SpaceX ด้วย

ผมจะไม่แปลกใจเลยหากโจโควีต้องการจะไปเยี่ยมอีลอนเพราะจะไปดูด้วยตาตัวเองว่า Starbase ฐานปล่อยจรวดของอีลอนที่รัฐเท็กซัสนั้นมีหน้าตาและศักยภาพอย่างไร

โจโควีมองหาโอกาสทุกด้านที่เป็นไปได้สำหรับประเทศของตัวเอง

ไม่รู้สึกต้องเสียหน้าหรือลดตัวต่ำลงด้วยการไปจับมือพูดคุยกับนักธุรกิจระดับโลก

เพราะโลกวันนี้คือการ “สานประโยชน์” หรือ collaborate กับกับทุกฝ่าย (แม้แต่คู่แข่ง) เพื่อสร้าง “สูตรวิน-วิน” ให้กับ “ผู้มีส่วนได้เสีย” ทุกด้าน

เพราะผู้นำที่ชาญฉลาดจะไม่คอยแต่จะอ่านรายงานจากลูกน้องอย่างเดียว

ไม่เพียงแค่ตั้งคณะกรรมการชุดแล้วชุดเล่าแต่ไร้ผลงาน

หรือประกาศยุทธศาสตร์โดยไม่มีแผนปฏิบัติการที่แน่ชัดและที่ต้องปรับแก้ให้ทันกับความเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา.