..ไม่อยากเป็นตัวสำคัญในโรงเรียนทำยังไงดีคะ?
เป็นกระทู้หนึ่งในห้องพันทิป ...ที่เห็นแล้วต้องชะงักหยุดคิด..เอ๊ะ!! คนนี้มาแปลก เพราะส่วนใหญ่แล้วมนุษย์เราอยากอยู่ท่ามกลางแสง เดินไปไหนมาไหนได้รับการชื่นชม หรือไม่ก็ถูกกล่าวถึง
แต่เด็กคนนี้...กลับบอกว่าไม่ไหวแล้ว
นางเขียนในกระทู้ว่า ..คือเราเก่งสุดในห้องเลยมักเป็นตัวแทนไปแข่งที่อื่นบ่อยๆ ซึ่งเราเหนื่อยมากๆ กับความกดดันของพวกผู้ใหญ่อ่ะค่ะ แล้วก็ไม่ได้ชอบวิชาพวกนั้นสักเท่าไหร่ เราเริ่มท้อกับชีวิตในโรงเรียน เลยอยากจะมาถามถึงวิธีที่จะทำให้ไม่เป็นจุดสนใจของเหล่าพวกคุณครูกับ ผอ.หน่อยค่ะ อะไรก็ได้ค่ะ ขอแค่ไม่โดดเด่นหรือคุณครูลืมไปเลยได้ก็ดี...
เป็นสิ่งยืนยันได้ว่า...มนุษย์นั้นไม่เคยพอใจในจุดที่ตัวเองยืนอยู่
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่น่าสนใจกว่าคือ เด็กคนนี้กำลังเครียดอย่างหนัก และเบื่อมากมายกับความคาดหวังของผู้ใหญ่ โดยที่ไม่เคยมีใครถามเธอเลยว่าอยากทำไหม?!? เพราะครูบาอาจารย์เห็นสมควรว่านางต้องทำเพื่อส่วนรวม เพื่อองค์กร เพื่อสถาบันการศึกษา
ถ้าให้มนุษย์ป้าตอบ ก็อยากบอกหลานคนนี้ว่า ให้ปรึกษาพ่อแม่แล้วก็ให้พ่อแม่ไปบอกครูที่โรงเรียนนั่นแหละ จะเป็นทางออกที่สวยงามที่สุด เพราะการจะแก้ปัญหาด้วยการทำตัวเองให้ "อับแสง" นั้น อาจจะกลายเป็นหนีเสือปะจระเข้ หรืออาจจะส่งผลกระทบต่ออนาคตการศึกษาของตัวเองได้
ปัญหาความเครียดของเด็กที่ผู้ใหญ่ไม่เข้าใจ ดูเหมือนเป็นปัญหาไข่กับไก่ เพราะผู้ใหญ่มักจะมีเหตุผลว่า หวังดี ปรารถนาดี
ฉะนั้น ..ใครก็ตามที่กำลังสวมบทบาทครูบาอาจารย์ รวมทั้งผู้ใหญ่ที่ทำหน้าที่เป็นพ่อแม่ผู้ปกครองนั้น ช่วยกันนำกระทู้นี้ไปคิดกันหน่อยก็จะดีนะคะ อย่างน้อยก็วางกรอบให้เหมาะควรว่าความหวังดีนั้นอาจจะกลายเป็นฝันร้ายของเด็กไปได้ โดยเฉพาะถ้าจิตใจไม่แข็งแรง สุขภาพจิตของเขาเสีย ความหวังดีสุดท้ายจะกลายเป็นความสูญเสียได้นะ
เอาแค่จินตนาการง่ายๆ ว่า เด็กลงแข่งอะไรก็ตาม โดยตัวตนของเขาแล้วเขาย่อมอยากชนะ เพียงเท่านี้เขาก็แบกความรับผิดชอบมากมายแล้ว จริงไหม? นี่เขายังต้องแบกหน้าตาครู ชื่อเสียงสถาบันเต็มสองบ่า ไปแข่งขันด้วย ความรู้สึกผิดเขาจะมากแค่ไหนเมื่อเขาพลาดหรือเขาแพ้
ฝากพ่อแม่ครูบาอาจารย์ช่วยกันอภิปรายประเด็นนี้ เพื่อหาทางออกให้เป็นของขวัญปีใหม่สำหรับโลกใบเล็กๆ ของเด็กเก่งด้วยแล้วกันค่ะ.
ณัฐ วรา
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง
ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด
ข้อความสุดท้ายจากแม่
เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ
คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี
ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว
หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?
ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?
เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า
เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
กินเจ..ไม่มีทุกข์
เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”


