การสร้างข่าว-กลบข่าวใน'โลกข้อมูล-ข่าวสาร'

  จริง-ไม่จริง...อันนี้ คงต้องเก็บไปคิดเป็นการบ้านของใคร-ของมันเอาเองก็แล้วกัน แต่ที่น่าคิด น่าสะกิดใจ หรือน่าสนใจเอามากๆ ก็คือการ สร้างข่าว เพื่อ กลบข่าว อันเป็นสิ่งที่อาจไม่ถึงกับง่ายๆ สบายๆ ลื่นๆ ไหลๆ ซักเท่าไหร่ โดยเฉพาะในยุคอดีตที่ผ่านมา หรือยุคที่บรรดา ข้อมูลและข่าวสาร ทั้งหลาย มันยังไม่ถึงกับไหลมา-เทมา ชนิดท่วมหู ท่วมหาง ใครต่อใคร จนต่างต้องเกิดอาการ สำลักข้อมูล กันไปเป็นแถบๆ เพราะอย่างน้อย...มันน่าจะยังพอหลงเหลือ สติ และ สมาธิ อันทำให้ยังคงสามารถ เจาะ-เกาะ-ติด อยู่กับเรื่องราวเดิมๆ ข่าวเดิมๆ ได้มั่ง การ สร้างข่าว ใดๆ ก็ตามเพื่อ กลบข่าว หรือเพื่อทำให้สิ่งที่กำลังเป็นข่าว สูญสลายหายไปจากความสนใจของผู้คนโดยทั่วไป มันจึงไม่ถึงกับง่าย ไม่ถึงกับสะดวก-สบายมากมายซักเท่าไหร่นัก...

    แต่ครั้นเมื่อโลกทั้งโลก...ได้กลายเป็น โลกแห่งข้อมูลและข่าวสาร ไปอย่างชนิดเบ็ดเสร็จ-สมบูรณ์ แม้ไม่ต้อง สร้างข่าว ใดๆ เอาเลยก็ตาม โอกาสที่ข่าวเดิมๆ เรื่องราวเดิมๆ มันจะหายเกลี้ยงไปจากความรู้สึก-นึกคิดของผู้คน เลยกลายเป็น กระบวนการ ที่แทบเป็นไปในแบบออโตเมติก หรือแบบอัตโนมัติ เอาเลยก็ว่าได้ คือแค่...ทำเฉยๆ ทำเป็นไม่รู้เรื่อง-รู้ราว ไม่ต้องชี้แจง ไม่จำเป็นต้องให้คำตอบ คำอธิบาย เพียงแค่ไม่กี่วัน ไม่กี่ชั่วโมง หรือแค่ไม่กี่นาทีเอาเลยก็เป็นได้ สิ่งที่เคยเป็น ข่าว มันก็อาจหายเกลี้ยง!!! หรือถูก กลบข่าว ไปโดยกระแสข่าวอื่นๆ จนแทบไม่เหลืออะไรเอาไว้เลย หรือหายไปจากความรู้สึกนึกคิด ความทรงจำของผู้คน โดยไม่คิดจะตั้งคำถาม ไม่คิดจะหาคำตอบ คำอธิบายใดๆ ต่อไปอีกแล้ว!!!

อันนี้นี่แหละ...ที่ทำให้บรรดาผู้ที่คุ้นเคย คุ้นชิน ผู้ที่เข้าถึง-เข้าใจต่อ โลกแห่งข้อมูลและข่าวสาร ทั้งหลาย โดยเฉพาะบรรดาพวก คนรุ่นใหม่-ไฟแรง แต่ละราย ท่านจึงสามารถสร้าง เกราะป้องกัน ตนเองได้โดยอัตโนมัติ คือแค่ทำไม่รู้-ไม่ชี้ ทำเฉยๆ ไม่จำเป็นต้องต่อความยาว-สาวความยืด ให้มากเรื่อง-มากความ เพราะโดย กลไก หรือโดยลักษณะพิเศษ ลักษณะเฉพาะ ของโลกชนิดนี้ มันย่อมก่อให้เกิดการ กลบข่าว ของมันไปเอง ด้วยเหตุเพราะ สติ และ สมาธิ ของผู้คนโดยทั่วไป มีแต่ต้อง ซัดส่าย ไปตามแรงไหลบ่าของ ข้อมูลและข่าวสาร จนไม่อาจดำรง คงอยู่ ไม่อาจดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง สม่ำเสมอ ส่งผลให้แค่ไม่กี่วัน ไม่กี่ชั่วโมง หรือแค่ไม่กี่นาทีเอาเลยก็ว่าได้ ทุกสิ่งทุกอย่างก็อาจ...ลืมไปแล้ว!!! แทบไม่เหลือสิ่งหนึ่ง-สิ่งใด ติดค้างอยู่ใน ความทรงจำ อีกต่อไป ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นสิ่งดี-สิ่งเลว สิ่งชั่วช้าสามานย์ สิ่งที่น่ายกย่อง เชิดชู ซักเพียงไหน...

    โลกแห่งข้อมูลและข่าวสาร ...มันเลยเป็นโลกที่น่าตกตะลึง พรึงเพริด น่าหวาดหวั่น ขวัญสยอง อยู่พอสมควร เพราะมันได้พรากเอาสิ่งที่เรียกว่า สติ และ สมาธิ ไปจากผู้คนชนิดแทบไม่เหลือติดปลายนวมเอาไว้เลยแม้แต่น้อย หรือทำให้แทบไม่หลงเหลือขีดความสามารถใดๆ ที่จะตัดสินใจว่าอะไรดี-อะไรเลว อะไรชั่ว-อะไรสวยสดงดงาม อะไรควรยึดถือเป็นมาตรฐาน-ไม่ถือเป็นมาตรฐาน ฯลฯ อีกต่อไป เหลือแต่เพียงแค่อะไรเป็นข่าว-ไม่เป็นข่าว อะไรที่ก่อให้เกิดความวูบไหว-วูบวาบ ไปเป็นช่วงๆ เป็นระยะๆ ที่มีแต่ต้องอาศัย อารมณ์-ความรู้สึก หรือ รสนิยม ของใคร-ของมัน เป็นเครื่องวัดตัดสินไปตามสภาพ...

    หรือพูดง่ายๆ ว่า...มันกลายเป็นโลกที่ ความดี-ความเลว แทบไม่ได้มีความสำคัญอีกต่อไป เป็นโลกที่มีแต่เพียง ฝ่ายชนะ กับ ฝ่ายแพ้ โลกที่มีแต่ ผู้ได้ กับ ผู้สูญเสีย ที่จะทำปฏิกิริยาระหว่างกันและกันไปตามมี-ตามเกิด อีกทั้งผู้ที่ต้องการเป็นผู้ชนะ หรือผู้ที่หวังจะได้อะไรต่อมิอะไรจากผู้อื่น ก็คงไม่ต้องเสียเวลาไปยึดมั่น ยึดถือ กับ มาตรฐาน ใดๆ อีกต่อไป ขอแต่ให้เป็นฝ่ายชนะ ขอแต่ให้เป็นฝ่ายได้เข้าไว้ เท่านั้นเป็นพอ เพราะหลังจากนั้น...ทุกสิ่งทุกอย่างก็คงถูกลืมๆ กันไปหมดแล้ว อันนี้นี่แหละ...ที่มันเลยทำให้น่าหวาดหวั่น ขวัญสยอง น่าขนลุก-ขนพองเอามากๆ ด้วยเหตุเพราะโลกใดๆ ก็ตาม ที่ปราศจากเสียซึ่ง... ความจริง-ความดี-ความงาม ย่อมเป็นโลกที่ไม่น่าอยู่ด้วยเลย หรือโลกที่ โชคดีที่ตายก่อน อย่างมิพึงสงสัย!!!.