วิถีและคุณค่าแห่งความเป็นมนุษย์???

แต่กลับหันมา เปลี่ยนข้าง-เปลี่ยนฝ่าย เปลี่ยนความคิด ทัศนคติและมุมมอง จากฝ่ายขวากลายมาเป็นฝ่ายซ้าย หรือฝ่ายซ้ายกลายมาเป็นฝ่ายขวา ไปจนกระทั่งออกอาการซ้าย-ขวา-ซ้าย แบบยากที่จะสรุปถึงความเป็นฝ่ายไหนต่อฝ่ายไหนเอาเลยก็ยังมี เอาไป-เอามาแล้ว...กลับเป็นสิ่งที่สามารถ พบเห็น และ เป็นอยู่ กันได้เสมอๆ...

เช่นครั้งที่ อดีตทหารม้ายังเติร์ก ...ผู้วายชนม์ไปแล้วเมื่อหลายปีที่ผ่านมา อย่าง เดอะปื๊ด พลเอกรณชัย ศรีสุวรนันท์ เคยต้องนั่งเผชิญหน้าแบบตัว-ตัว กับ อดีตนักรบจรยุทธ์ จากพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย อย่าง เดอะยี หรือคุณพี่ อานันท์ หาญพาณิชย์พันธ์ ที่ปัจจุบันกลายไปเป็นรองอธิกง อธิการบดี อะไรต่อมิอะไรไปแล้วก็จำไม่ค่อยจะได้ ในวงข้าว-วงเหล้า อันเต็มไปด้วยสีสัน บรรยากาศ แห่งความมีมิตรจิต-มิตรใจ ความเป็นพี่-เป็นน้อง ชนิดที่ฉากเหตุการณ์ซึ่งต่างฝ่ายต่างเคยหวิดๆ ต้องควักปืนผา-หน้าไม้ออกมาเข่นฆ่า ห้ำหั่น ซึ่งกันและกัน เพิ่งผ่านไปแค่ไม่กี่สิบปีเท่านั้นเอง แต่ก็แปลก!!! ที่ความผิดแผก แตกต่าง ในลักษณะที่ว่า มันกลับ หายเกลี้ยง ด้วยเหตุผล-กลใด ก็ยากซ์ซ์ซ์ที่จะอธิบาย???

เท่าที่พอจะ อนุมาน หรือ อนุโลม ถึงการหาจุดลงตัว หาข้อยุติ ระหว่างทั้ง 2 ฝ่าย ที่เคยก่อให้เกิดความผิดแผก แตกต่าง ระหว่างกันและกัน ระหว่าง ทหารแดง กับ ทหารพระราชา ที่มีแต่ต้อง ฆ่า-กับ-ฆ่า ต้อง เอากันถึงตาย อย่างมิอาจหลีกเลี่ยงและปฏิเสธได้ ก็น่าจะไม่มีอะไรมากไปกว่า ด้วยเหตุเพราะทั้ง 2 ฝ่าย ต่างมีอันต้อง เจริญเติบโต ไปตามธรรมชาติของบรรดามนุษย์มนาทั้งหลาย ที่คงไม่ใช่แต่เฉพาะการเติบโตในทาง ร่างกาย ลูกเดียวเท่านั้น แต่ยังหมายรวมไปถึงสิ่งที่เรียกว่า วุฒิภาวะ ควบคู่ไปด้วย...

แม้ว่าโดยเหตุผลง่ายๆ เพียงเท่านี้...แต่แทบไม่ต้องเสียเวลาไปเอ่ยอ้าง ทฤษฎี หรือแนวคิดและปรัชญาใดๆ ต่อไปอีกแล้ว ต่างฝ่ายต่าง เมา กันชนิดหัวทิ่มบ่อ กอดคอกันร้องรำทำเพลง พร้อมที่จะสบถ สาบาน แสดงความเป็นพี่-เป็นน้อง เป็นเพื่อนผู้ร่วมวัฏสงสารอย่างไม่คิดจะลังเลใดๆ ต่อไปอีก เรียกว่า...แทบไม่น่าเชื่อ แต่ก็คงต้องเชื่อ เพราะเป็นสิ่งที่เป็นไปได้และเป็นไปแล้ว อีกทั้งไม่ใช่แต่เฉพาะกรณี เดอะปื๊ด กับ เดอะยี แต่เพียงเท่านั้น อีกหลายต่อหลายกรณี หลายต่อหลาย ปัจเจกบุคคล ก็ล้วนแล้วแต่ออกอาการในลักษณะเช่นนี้ ทำนองนี้ ปรากฏให้เห็นกันได้ไม่ยาก ไม่ว่าในช่วงระยะเวลาใดๆ ยุคใด-สมัยใดก็ตามที ที่โดยธรรมชาติ หรือโดยกาลเวลา จะดลบันดาลให้เกิดการ ตกผลึก ขึ้นมาในความรู้สึก นึกคิด หรือความเป็นตัวตนของแต่ละคน แต่ละราย ไปตามสภาพ...

ดังนั้น...อะไรที่ดูน่าจะยากเอามากๆ ยากซ์ซ์ซ์ฉิบหาย ไม่อาจปอกกล้วยเข้าปากได้ง่ายๆ เอาไป-เอามาแล้ว เพียงแค่รอเวลาให้ทุกสิ่งทุกอย่าง ตกผลึก ของมันไปเอง โดย ธรรมชาติแห่งความเป็นมนุษย์ หรือ คุณค่าแห่งความเป็นมนุษย์ ก็แล้วแต่จะเรียก มันจะกลายเป็นตัวให้คำตอบ คำอธิบาย ต่อสิ่งที่ขัดแย้ง แตกต่าง ไม่ว่าในเรื่องหนึ่ง เรื่องใด ก็ตามที ให้เกิดข้อยุติ เกิดจุดลงตัว หรือเกิด ความกลมกลืน ระหว่างกันและกันจนได้ ขอเพียงแต่ต่างฝ่ายต่างพร้อมที่จะ โต พร้อมจะยกระดับและพัฒนา ทั้งทางร่างกาย-จิตใจ ไปตามวิถีทางแห่งธรรมชาติ เท่านั้นเอง...

ด้วยเหตุนี้...จะว่ายากก็ยาก จะว่าง่ายก็ง่าย สำหรับการขจัดความขัดแย้ง ความผิดแผก แตกต่าง ระหว่างฝ่ายใดๆ ก็ตามที่ต่างกระทำ ปฏิกิริยา ต่อกันและกันภายในโลกใบนี้ หรือภายในสังคมหนึ่ง-สังคมใด ในแต่ละห้วง แต่ละระยะ จนกลายเป็น ปัญหา ของแต่ละสังคม แต่ละประเทศ กันไปตามสภาพ หรือจนก่อให้เกิดการเอาแพ้-เอาชนะ การล้างผลาญ ทำลาย ระหว่างกันและกัน ชนิดไม่มึง-ก็กู หนีไม่พ้นต้อง ฉิบหายกันไปข้าง แต่หลังจากต่างฝ่ายต่างต้อง โต ทั้งในทางร่างกายและจิตใจ ไปตามวิถีทางแห่งความเป็นมนุษย์ การไหลรวมไปสู่แก่นสาระอันเดียวกัน สู่สิ่งอันเป็นสากล อันได้แก่ ธรรมะ ที่ถือเป็น ศูนย์รวม ของทุกๆ สรรพสิ่ง ที่ต่างต้องเกิด-ต้องตั้งอยู่-และต้องดับไป ด้วยกันทั้งสิ้น ทั้งพวง มันก็เลยกลายเป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดความกลมกลืน ความเป็นอันหนึ่ง-อันเดียวกัน อย่างมิอาจหลีกเลี่ยงและปฏิเสธไปจนได้นั่นแล...