จับพลัดจับผลูมีธุระปะปังไปถิ่นเดิม ธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา
เสร็จจากธุระ ก็ตัดสินใจเดินเลียบถนนท่าพระจันทร์ไปเรื่อยๆ มาเรียงๆ เป้าหมายอยู่ที่มิวเซียมสยามเพื่อขึ้นรถไฟใต้ดิน สถานีสนามไชย
ระยะทางเกือบ 2 กิโลเมตรไม่ใช่ปัญหา เพราะได้ดูสิ่งของที่ขายข้างทางเพลินๆ กันไป ตั้งแต่อาหารการกิน เสื้อผ้า รองเท้า เครื่องประดับ สารพัดยาสมุนไพร รวมทั้งพระเครื่องกระจุกกระจิกสารพัด
สิ่้งที่เห็นเด่นชัด เห็นจะเป็นบรรดาป้ายของร้านค้าต่างๆ จะมีภาษาอังกฤษ ภาษาจีน กำกับไว้ดาษดื่น แตกต่างจากเมื่อ 40-50 ปีที่แล้วที่บนถนนเส้นนี้ จะมีแต่ก็พวกฮาร์ดคอร์ นักเล่นพระเครื่องจะเดินเบียดเสียดกันตลอดวัน แต่มาวันนี้ ลูกค้าหลักของถนนเส้นนี้ไปถึงท่าช้างและท่าเตียน กลายเป็นนักท่องเที่ยวจากประเทศต่างๆ
สินค้ายอดนิยมจะต้องมีแทบทุกร้าน ก็หนีไม่พ้น "กางเกงช้าง" กับป้ายที่แขวนบอกราคา 100 บาท
สะท้อนบอกว่า กางเกงช้าง กลายเป็นซิกเนเจอร์ที่นักท่องเที่ยวมีความปรารถนาซื้อเก็บไว้เป็นของที่ระลึกจากการเยือนประเทศไทยสักตัวในชีวิต ส่วนคนที่กว้านซื้อเป็นโหล หรือซื้อมันทุกสีทุกลายก็มีไม่น้อย มองดูนักท่องเที่ยวแย่งกันซื้อแล้วก็รู้สึกเพลินๆ เป็นที่สนใจว่าความนิยมนี้..เริ่มจากอะไร
ปรากฏพบว่า แรกเริ่มเดิมที น่าจะมาจากการที่กฎกติกามารยาทของการเยี่ยมชมวัดพระแก้วที่ท้องสนามหลวง ห้ามคนนุ่งกางเกงขาสั้น เจ้ากางเกงช้างจึงเป็นทางออก ที่สวมทับกางเกงขาสั้นได้แบบสบายๆ และที่สำคัญคือ เป็นแฟชั่นยูนิเซ็กซ์ ผู้หญิงใส่ได้ผู้ชายใส่ดี อีกทั้งสนนราคาก็ไม่แพงจนเวอร์วัง มันเลยกลายเป็นของพึงต้องมีเมื่อมาถึงประเทศไทย
บวกกับบรรดาดารา นักร้อง นักแสดงของเกาหลีและคนดัง ก็ใส่กางเกงช้างอวดกันในโซเชียล ความดังของกางเกงช้างก็เลยหยุดไม่อยู่
ฉะนั้น กางเกงช้าง is everywhere แบบปลื้มแทนคนไทยทุกคน และที่น่าสนใจคือ ฝรั่งมังค่าส่วนใหญ่ตัวเขาสูงกว่าคนของบ้านเรา ทำให้เหมาะเจาะกับสรีระของพวกเขา ส่งเสริมให้กางเกงช้างดูดีมีสกุลมากกว่า ที่คนบ้านเราใส่อีก..จริงๆ นะ
อ้อ!! อีกอย่าง การที่ทุกร้านขายกางเกงช้างราคาเดียวกัน ถือเป็นเรื่องดีงาม สามัคคีแบ่งกันขายแบ่งกันรวยดีกว่าแย่งกันตัดราคา ทำให้นักท่องเที่ยวขาดความมั่นใจ และหมดความเชื่อถือกับกางเกงของเรา..สุดยอดค่ะ.
'ป้าเอง'
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง
ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด
ข้อความสุดท้ายจากแม่
เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ
คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี
ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว
หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?
ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?
เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า
เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
กินเจ..ไม่มีทุกข์
เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”


