สังเกตไหมว่า เดี๋ยวนี้เห็นพ่อแม่ลูก หรือครอบครัวไปนั่งรับประทานอาหารในร้านรวงต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นในห้างหรือภัตตาคารดั้งเดิมตามตึกแถวซอกซอยต่างๆ นั้น เมื่อจับเมนูสั่งอาหารกันแล้ว มือของทุกคนก็จะมีสมาร์ทโฟนคนละเครื่องออกมาส่องๆ จิ้มๆ แล้วท่องอยู่ในโลกส่วนตัว
แล้วเคยลองดูไหมว่า ถ้าเราตั้งกฎกติกามารยาทว่า เวลากินข้าว "ห้าม" หยิบมือถือขึ้นมา จนกว่ากิจกรรมครอบครัวนั่งรับประทานร่วมกันเสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อย อิ่มหนำสำราญถ้วนหน้าแล้วนั้น บรรยากาศจะแตกต่างกันไปโดยสิ้นเชิง
ถ้าใครไม่เคยทดลอง ก็อยากเชื้อเชิญให้พิสูจน์ทราบ หรือถ้าใครทดสอบแล้วกับวิธีการดังกล่าว ก็ขอปรบมือให้นะคะ เพราะกฎกติกาง่ายๆ นี้ช่วยให้เห็นโลกในอีกมุมมองซึ่งเราลืมหรือขาดหายไปได้อย่างน่าสนใจทีเดียวนะคะ
สำหรับมนุษย์ป้าแล้ว เคยลองวิธีนี้กับเพื่อนฝูง ญาติมิตรที่ไปเที่ยวเขาใหญ่กันค่ะ โดยกำหนดว่า ถ้าใครหยิบมือถือขึ้นมาจะต้องเสียค่าปรับ 100 บาท
เชื่อหรือไม่เชื่อคะ ปรากฏว่าคนที่แหกกฎเป็นคนแรก ไม่ใช่เด็กตัวเล็กตัวน้อย หรือเด็กวัยรุ่น แต่กลับเป็น "คุณแม่" วัย 80 ค่ะ ที่ระเบิดอารมณ์ออกมาว่า ยินดีจ่ายค่าปรับ 100 บาท โดยนางบอกว่า รู้สึกเหมือนอะไรหายไป และหงุดหงิด เหมือนขาดความมั่นใจ
น่าแปลกใช่ไหมคะ ที่เด็กๆ กลับทนยอมรับกติกาดังว่า แต่มนุษย์ป้าไม่รู้สึกแปลกหรอกค่ะ เพราะโดยปกติเด็กชอบท้าทายและตื่นเต้นที่จะได้แข่งขัน คอยจับจ้องว่าใครจะละเมิดกฎ และเสียเงินค่าปรับ
พวกเด็กๆ จะรู้สึกว่าเขาชนะกับเกมที่เล่นบนโต๊ะอาหารนี้ ซึ่งแตกต่างจากผู้ใหญ่ ที่ออกจะรู้สึกขวางหูขวางตา ประมาณว่า ชั้นแก่จนอายุปูนนี้แล้ว อยากเที่ยวสบายๆ บ้าง ทำไมต้องมาบังคับนั่นโน่นนี่
ดังนั้น พฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของคนยุคดิจิทัล ลองทบทวนดูนะคะว่า ผู้ใหญ่เองเป็น "แม่ปู" ขาเกหรือเปล่า แล้วค่อยไปก่นว่าเด็กๆ ที่เอาแต่จ้องมือถือหรือเล่นคอมพิวเตอร์ แม้กระทั่งเวลากินข้าว.
'ป้าเอง'
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง
ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด
ข้อความสุดท้ายจากแม่
เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ
คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี
ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว
หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?
ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?
เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า
เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
กินเจ..ไม่มีทุกข์
เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”


