โอกาส...สำคัญเสมอ

อย่าเพิ่งงง อย่าเพิ่งสงสัย อย่าเพิ่งคิดว่าทุกคนที่ช่วยเหลือใช้เส้น ใช้ทางลัด หรือกระทำการใดๆที่ฝ่าฝืนกฎ ฝ่าฝืนกติกา

เรื่องของเรื่องที่ต้องมาเสียบดอกไม้ให้ทุกฝ่ายที่ช่วยเหลือ ก็เพราะชีวิต "หมู่เปาเปียว" เหมือนที่หลายคนเปรียบเปรย"ชีวิตจริงยิ่งกว่าละคร"

"หมู่เปาเปียว" เป็นตำรวจชั้นประทวนอยู่ที่กองทะเบียนประวัติอาชญากร ได้ไปสอบโรงเรียนเตรียมทหารเหล่าตำรวจ จาก 1,000 คน สอบได้อันดับที่ 23 ได้เข้าเรียนโรงเรียนเตรียมทหาร เหล่าตำรวจ

ต้องใช้เอกสารของพ่อแม่แท้ๆมายืนยันตัวตน ถึงจะสามารถเข้าเรียนได้ตามกฎ ตามระเบียบราชการ แต่ "หมู่เปาเปียว" ไม่มีเอกสาร ไม่มีลายเซ็นของพ่อแม่แท้ๆ เพราะอยู่กับพ่อแม่บุญธรรม

ทำให้ไม่สามารถเข้ามอบตัวโรงเรียนเตรียททหารเหล่าตำรวจได้

หมู่เปาเปียว เล่าว่า ได้รู้ว่าแม่แท้ๆจำคุกอยู่ในเรือนจำ แม่บุญธรรมเป็นเจ้าหน้าที่ในทัณฑสถานหญิง เมื่อแม่แท้ๆคลอดผมออกมาแล้ว ก็เลี้ยงดูตอนในนั้น กระทั่งอายุ 1 ขวบกว่าๆ แม่แท้ๆพ้นโทษ และไม่มีที่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่ง แม่บุญธรรมจึงได้บอกให้ผมและแม่แท้ๆไปอาศัยอยู่ที่บ้านพักข้าราชการก่อน แต่อยู่ได้ไม่นานวันต่อมาแม่บอกว่าจะไปหาเพื่อน แล้วเดี๋ยวกลับมา จากนั้นแม่ก็ไม่กลับมาอีกเลย

หลังจากประกาศผลรอบแรก ผมได้ไปรายงานตัวที่โรงเรียนนายร้อยตำรวจทำการยื่นเอกสาร ตอนแรกคิดว่าอาจจะไม่มีอะไร จนคณะกรรมการที่ตรวจเอกสารพิจารณา แจ้งว่าต้องใช้เอกสารของพ่อแม่โดยกำเนิด ไม่ใช่เอกสารของพ่อแม่บุญธรรมที่เลี้ยงเรามา ผมก็เลยเริ่มกังวล ตอนนั้นก็ยังตามหาแม่ไม่เจอ แต่ทราบว่ายังมีชีวิตอยู่ แต่ของพ่อไม่ทราบว่าเป็นใคร และไม่ปรากฏในสูติบัตรและไม่รู้ว่าอยู่ไหน เลยได้โทรไปสอบถามแม่บุญธรรมต่อหน้าคณะกรรมการ ซึ่งทางคุณแม่บุญธรรมได้คุยกับคณะกรรมการ คุณแม่บุญธรรมเกิดความกังวลใจเช่นกัน

"เมื่อได้มีการประสานกับท่านวินัยแล้วก็ได้เข้าพบท่าน และสอบถามข้อมูลเบื้องต้น ท่านวินัยแจ้งไปทางท่านพล.ต.ท.ไตรรงค์ ผิวพรรณ ผู้บัญชาการสำนักงานพิสูจน์หลักฐานตำรวจ ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชา ท่านไตรรงค์ก็ให้ผมเข้าพบ เมื่อท่านได้ทราบเรื่องก็ได้ประสานต่อไปยังท่านดร.หิมาลัยท่านรับรู้และให้การช่วยเหลือ โดยนำเรียนไปถึงท่านพีระพันธุ์ สาลีรัฐวิภาค รองนายกรัฐมนตรีและรมว.พลังงาน ท่านพีระพันธุ์ก็มีความเมตตาที่จะให้ความช่วยเหลือ ท่านรองนายกฯท่านดูแลเรื่องกระทรวงยุติธรรมและติดต่อไปทางกรมราชทัณฑ์และรับรองมา ภายในระยะเวลา 1 สัปดาห์”

สุดท้าย "หมู่เปาเปียว" ก็ได้โอกาสจากทุกฝ่ายที่หยิบยื่นช่วยเหลือ จนได้เข้าเรียนโรงเรียนเตรียมทหารเหล่าตำรวจ

นี่แหละถึงอยากบอก โอกาสไม่ได้มีกันบ่อยๆ เมื่อมีโอกาสแล้วก็ต้องคว้าเอาไว้ และอย่าทำให้โอกาสนั้นสูญเปล่า.