เอาอยู่ กับเอาไม่อยู่?

สองปีมานี้เห็นชาวเขมรเคลม “ทรัพย์สินทางปัญญา” ของคนไทยหลายเรื่อง รวมทั้งตอนนี้ “หมูเด้ง” ด้วย แต่ผมไม่เคยเขียนถึง เพราะเข้าใจเอาเองว่า “เขารู้สึกอย่างไร”

ประเทศที่ย่อยยับแตกสลาย ทำลายล้างกันเองจนสิ้นชาติสิ้นอารยธรรม ไม่มี “หลักใจ” ใดๆ ให้ยึดเหนี่ยว ทั้งบุคคล วัฒนธรรมและอารยธรรม เพราะมันถูกทำลายล้างหมด

มองไปทางไหนก็เห็นแต่บาดแผลแห่งความหายนะ ที่ตนมีส่วนร่วมด้วยทั้งนั้น ทั้งทางตรงและทางอ้อม คนรุ่นลูก-หลานที่เติบโตมาก็ยังได้กลิ่นอายของสงครามล้างผลาญกันเองอยู่

จึงเจ็บปวดและสิ้นหวัง เดียวดายและอ้างว้าง ที่มันฝังอยู่กับแผลใจไม่เคยหาย

เมื่อไร้หลักใจ มีแต่ความเจ็บปวดและสิ้นหวัง เดียวดายและอ้างว้าง ที่ฝังอยู่กับแผลใจไม่เคยหาย จึงพยายามที่จะหาหลักยึด...

ตัวบุคคลนั้นไม่มีให้ยึดแล้ว เพราะกษัตริย์ถูกทำลายไปนานแล้ว แม้ยังมีชีวิตอยู่ก็ไร้ศักดิ์ศรี ไร้พลัง จึงไม่มีความภูมิใจ ไม่รู้สึกดีต่อใจอีกต่อไป

ที่เหลืออยู่ก็คือซากวัฒนธรรมและอารยธรรม ที่ก็หมดความภูมิใจ เพราะถูกทำลายล้างเช่นกัน

สิ่งที่มีอยู่และเหมือนกับพวกเขาก็คือวัฒนธรรมและอารย ธรรมของไทย ที่เคยส่งอิทธิพลต่อกัน จึงมีการเคลมกันเรื่อยมา

คนเคลมก็เป็นคนรุ่นใหม่ เป็นคนหนุ่มสาว ที่เติบโตมากับความไร้รากเหง้า เพราะมันถูกทำลายไปสิ้น

คนหนุ่มสาวเหล่านี้ต้องการที่พึ่งทางใจ ต้องการรู้สึกภาคภูมิใจกับชาติของตน วัฒนธรรมและอารยธรรมของตน

เมื่อไม่มีก็ต้องเคลม แค่หลอกตัวเองก็ยังดี เหมือนยามเหงาและไม่มีใครก็คุยกับหมาแมวต้นไม้ใบหญ้าไป

การไม่มีวัฒนธรรมและอารยธรรมของตนให้ภาคภูมิใจและยึดเหนี่ยวใจนั้น เกิดจากความคิดของพวกคอมมิวนิสต์ ที่ต้องการทำลายล้างวัฒนธรมและอารยธรรมให้สิ้นซาก

เพื่อจะได้เริ่มต้นใหม่ด้วยวิถีของคอมมิวนิสต์ (ที่มีแต่การกดขี่บีบคั้นและฆ่า)

จึงไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมพวกส้มจึงทำลายวัฒนธรรม อารยธรรม และสถาบันต่างๆ ให้สิ้นซาก ทำลายแม้กระทั่งสถาบันครอบครัว

ผมสงสารชาวเขมร แต่ผมโกรธพวกส้ม และผมก็รอเห็นวันที่พวกเขาพังพินาศไปด้วยน้ำมือตนเอง.”

ครับ..นิ่มนวลดั่งนามสกุล ลุ่มลึกสมนักเขียนรางวัลซีไรต์ จนผมอดไม่ได้ที่จะต้องขออนุญาตลอกมาให้ท่านผู้อ่านได้ทัศนาต่อ

ส่วนอ่านแล้วจะ “รอเห็นวันที่พวกเขาพังพินาศไปด้วยน้ำมือตัวเอง” เหมือนคุณวิมลหรือไม่นั้น ก็ขึ้นอยู่กับความคิด-ความรู้สึกของแต่ละคน!

สำหรับผม ตอนนี้รอแต่ น้ำเหนือจะไหล่บ่าลงมาสู่กรุงเทพฯ วันไหน-เมื่อไหร่มากกว่า แม้จะได้อ่านที่คุณปลอดประสพ สุรัสวดี โพสต์เมื่อเดือนก่อน..

“มีคนถามมาเยอะว่า กรุงเทพฯ น้ำจะท่วมเหมือนปี 54 ไหม ด้วยความรู้และประสบการณ์ มั่นใจ 70% ว่าไม่ท่วม” ก็เถอะ!

ผมว่า ก็อย่าได้ประมาทไป เพราะ 30% ที่เหลือนี้แหละที่มันจะทำให้ชาวกรุงเทพฯ-ธนบุรีต้องเผชิญกับ “น้องน้ำ” อีกก็ไม่แน่?

และหากเกิด “สายน้ำหลั่งกรากเชี่ยวหวาดเสียวใจ” ขึ้นมาในกรุงเทพฯ อีกครา ก็ไม่รู้นายกฯ แพทองธาร จะบอก “เอาอยู่” เหมือนอาปูอีกหรือเปล่า?

แต่ที่เอาไม่อยู่แล้ว ก็สวนสัตว์เปิดเขาเขียว เวลานี้ผู้คนทะลักล้นเพื่อไปดู “หมูเด้ง” วันละนับหมื่นคน และนี่กำลังรอฟัง..

เมื่อไหร่จะมีเพลง “หมูเด้ง” เหมือน “หมีแพนด้า” ให้ได้ยิน?.

สันต์ สะตอแมน