แด่...พระพุทธองค์!!!

สนับสนุนให้ ตัวตลก-ตัวแทน อย่างยูเครน ใช้ขีปนาวุธที่ฝ่ายตะวันตกมอบให้ ยิงเข้าไปในดินแดนรัสเซีย หรือเบลารุสก็แล้วแต่ โอกาสที่จะ เตร๊งเตรง...เตร่งต๋อย...ไฟไหม้มูลฝอยดังพรึ่บบ์บ์บ์ ย่อมมีความเป็นไปได้สูงเอามากๆ...

แต่ก็นั่นแหละ...ไม่ใช่แต่เพียง บ้านเขา เท่านั้น ที่เกิดเรื่อง เกิดราว อุตลุด ชุลมุน วุ่นวาย เพราะสำหรับ บ้านเรา ก็ดูจะยุ่งๆ อยู่ไม่น้อยเหมือนกัน ไม่ใช่แต่เฉพาะน้ำท่วม โคลนถล่ม ไฟไหม้คลอกเด็กๆ ตายนับเป็นสิบๆ ฯลฯ เท่านั้น แต่เห็นว่า...ใครต่อใครชักเริ่มคิดๆ จะหัก จะโค่น ท่านนายกรัฐมนตรี คุณหลาน อุ๊งอิ๊งค์ ขึ้นมามั่งแล้ว ถึงขั้นคุณพี่ สำราญ รอดเพชร ของหมู่เฮา ต้องหยิบไปพาดปกในรายการทีวีของไทยโพสต์ ว่ากำลังเกิดรายการ เช็กบิล...ข้ามปี!!! เอาเลยถึงขั้นนั้น โดยผู้ที่คิดจะเช็กในแต่ละราย คงต้องยอมรับว่า...ออกจะน่ากลัว น่าเกรง มิใช่น้อย ไม่ว่าจะระดับอาเฮีย สนธิ ลิ้มฯ หรือคุณน้อง จตุพร ตุ๊ดตู่ รวมทั้งอีกหลายรายที่ตามกันมาเป็นพรวนๆ...

ภายใต้บรรยากาศทำนองนี้...เลยอดไม่ได้ที่ต้องหวนไปคิดถึงบทกลอนของอาจารย์ เรืองอุไร กุศลาสัย ที่ท่านถอดความมาจากบทกวีชื่อว่า To the Buddha ของท่าน Rabindranath Tagore ชาวอินตะระเดีย ในบทกลอน แด่พระพุทธองค์ ที่ว่านี้ จึงขึ้นต้นด้วยอารมณ์-ความรู้สึกอันสุดแสนจะสลดหดหู่ ดังข้อความที่ว่า...“อนิจจาโลกา ณ ครานี้/ช่างเหลือที่ทรหวนปั่นป่วนคลั่ง/ทรมาพยาบาทอาฆาตชัง/กระทบกระทั่งขัดแย้งระแวงใจ/ช่างทารุณกรุ่นกรึงด้วยขึ้งโกรธ/ไม่สิ้นสุดหฤโหดหรือไฉน/วิถีทางโลกาน่าเศร้าใจ/ด้วยบ่วงใยโกงคดกบฏกัน/อีกบ่วงโลภแลสลับสุดซับซ้อน/ทั้งยุ่งเหยิงยอกย้อนกระไรนั่น...ฯลฯ” อันน่าจะเป็นความรู้สึกแบบที่เราๆ-ทั่นๆ หรือบรรดาพลโลกทั้งหลายกำลังซึมซับ ซึมซาบ อยู่ในทุกวันนี้...

โดยถ้ามันเป็นเรื่องสามารถแก้ไข เยียวยา ให้เปลี่ยนแปลงจากสภาพที่เป็นอยู่ได้ง่ายๆ คงไม่ต้องเสียเวลามาเขียนบทกลอน บทกวี แด่พระพุทธองค์ หรือ To the Buddha ให้ต้องเมื่อยมือ เมื่อยเนื้อ-เมื่อยตัว แต่อย่างว่า...ไม่ว่า บ้านเรา-บ้านเขา อะไรที่ยังคงเป็น ปัญหา อยู่ในทุกวันนี้ มันออกจะแก้ยาก-แก้เย็น หรือแทบไม่เห็นทางแก้ ทางออก-ทางไปเอาเลยก็ว่าได้ ยิ่งสำหรับผู้ที่อยู่ในสภาพ ไม้ใกล้ฝั่ง เต็มที อย่าง อันตัวข้าพเจ้าเอง ที่แม้จะผ่านการ เฉียดตาย มาแล้วเป็นปีๆ แต่โดยสังขาร-ร่างกายยังไม่ถึงกับฟื้นคืนสภาพ พอที่จะไปคิดแก้โน่น แก้นี่ แบบผู้ที่ยังพอมีฤทธิ์ มีเดช มีพลานุภาพทั้งหลาย...

อีกทั้งโดยอารมณ์-ความรู้สึก...มันอาจเลยพ้นไปจาก สิ่งที่ตัวเองปรารถนา-ต้องการ และ สิ่งที่ตัวเองไม่ปรารถนา-ต้องการ ที่เป็นตัวก่อให้เกิดการ Concoct หรือการ ปรุงแต่ง ไปกับอะไรต่อมิอะไรที่โผล่เข้ามาทางประสาทสัมผัสทั้ง 5 ไปได้ด้วยกันทั้งสิ้น และถือเป็น ของแสลง สำหรับความสงบ-ความเย็น อันเป็นสิ่งเหมาะสม สอดคล้อง สำหรับผู้ที่ใกล้จะไปแหล่-มิไปแหล่ทั้งหลาย ด้วยเหตุนี้นี่เอง เลยทำให้บทกลอน บทกวี แด่พระพุทธองค์ หรือ To the Buddha เลยเป็นอะไรที่ซาบซึ้ง ตรึงใจเอามากๆ จนอดที่จะหวนรำลึก นึกถึง ขึ้นมามิได้...

โดยเฉพาะช่วงท้ายๆ ที่ว่าไว้ว่า... “ทรงโปรดด้วยช่วยให้ผู้จักษุมอด/บันดาลปลอดโปร่งสรรพกลับแจ่มใส/ขอชีวิตกลับคืนเพื่อชื่นใจ/แก่ผู้ไร้พลังจิตไม่มิดมรณ์/โอ้ว่าข้าแต่พระจอมเกล้า/พระเป็นเจ้าอิสรามหาศรณ์/ทรงสงบระงับดับอาวรณ์/ขอพระพรกรุณามหาธิคุณ/ได้โปรดทรงกวัดไกวเสียให้สิ้น/สิ่งมลทินมัวหมองอย่าปองหนุน/เพื่อดวงจิตโลกาไม่ทารุณ/แม่นมนุญบริสุทธิ์วิมุตเอยฯ” หรือพูดง่ายๆ ว่า...ด้วยสภาพความเป็นไปของโลกไม่ว่า บ้านเขา-บ้านเรา ทุกวันนี้ คงมีแต่ต้องหาทาง สวดมนต์-ภาวนา กันไปตามสภาพนั่นแหละ...สหาย!!!.