“เธอเห็นอสรพิษไหม?”

กรมราชทัณฑ์ก็คงต้องการให้เป็นคำที่ฟังแล้วเป็นทางการ แต่รู้สึกได้ถึงความน่าเกรงขามแฝงอาการเย็นไขสันหลัง หรือรู้สึกแข้งขาอ่อนเปลี้ยอยู่ในที

ซึ่งจะทำให้คนทั้งหลายได้เข้าใจว่า เมื่อเข้าไปอยู่ใน “เรือนจำ” แล้ว จะรู้สึกอย่างที่คุณชูวิทย์ กมลวิศิษฎ์ เคยให้คำจำกัดความว่า “นรกมีจริง”!

เวลานี้บรรดา “บอส” ทั้งชาย-หญิงที่ทยอยย้ายที่นอน-ที่กินไปอยู่ “เรือนจำ” คงจะลึกซึ้งถึงคำว่า “นรกมีจริง” นั้นเป็นอย่างไร?

เรื่องบอสๆ ขายตรงดิไอคอน ตอนแรกก็คิดว่าจะจบลงง่ายๆ เอาไปเอามาบานหุบไม่ลง และลุกลามไปถึงสังคมสงฆ์-วงการการเมือง อีนุงตุงนังไปหมด

และที่คิดควรจะลงเอยอย่างบริสุทธิ์ผุดผ่อง ก็เรื่องของท่านเจ้าคุณ ว. ที่ตอนนี้แม้จะดูเหมือนเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากบรรดานักจัดทัวร์ จะทำอะไรไม่ได้

ท่านคง (นั่งสมาธิอยู่กลางหิมะ) สัพเพ สัตตาฯ แผ่เมตตาให้กับเสียงเหล่านั้น เพราะท่านย้ำนักหนาเรื่อง “เมตตา” ไม่ว่าไปเผยแผ่ธรรมที่ไหนเมื่อไหร่?

ดังนั้น เรื่องโลกวัชชะทั้งปวงคงจบลงด้วยอานิสงส์ของ อะนีฆา โหนตุ จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด อย่าได้มีความทุกข์กายทุกข์ใจเลย

หรือถ้าจะอุปมาก็ประมาณว่า.. เอาความสงบสยบความเคลื่อนไว สงบนิ่งอย่างภูเขาทองวัดสระเกศ ที่หมาเยี่ยวรดไม่รู้สึก!

แต่ใครจะไปคิดว่าจะกลับตาลปัตร ด้วยพระอาจารย์ผู้เปี่ยมเมตตาดันถลกจีวรตอกส้นใส่คุณสีกาแพรี่ ผู้ที่เรื่องปริยัติไม่เป็นสองรองใคร

คุณเธอก็ถือว่า ดิฉันก็เปรียญ 9 ไม่ได้น้อยหน้าท่านเจ้าคุณเหมือนกันนะคะ ท่านควรจะสำเหนียกตัวเองบ้าง หาเวลาตักน้ำใส่กะโหลกฯ เสีย บ้าง

เนี่ย..เรื่องมันก็เลยลามเข้าสู่ดงขมิ้นแบบฉุดไม่อยู่ เข้าหลัก อิทัปปัจจยตา “เพราะสิ่งนี้ๆ มี สิ่งนี้ๆ จึงมี” แบบ “เต็มคาราเบล” อย่างที่พวกภาษาวิบัติพูด!

ในความเห็นส่วนตัว ถ้าผมเป็นท่านเจ้าคุณ ผมจะใช้ความสงบและเยือกเย็น พิเคราะห์คำวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ นานาที่ถาโถมด้วยโยนิโสมนสิการ..

มากกว่าจะให้ใจคุกรุ่นด้วยไฟอุปาทานพาให้เสียหลักสิกขา 3..ศีล สมาธิ ปัญญา! 

เรื่องโลกติเตียน ไม่ว่าพระหรือคฤหัสถ์ก็สามารถทำให้มันไม่เกิดขึ้นได้ ในคนทั่วไปก็คิดถึงกาลและเทศะ ควรไม่ควรอย่างไร?

พระภิกษุก็ไม่ต่างกัน เพียงแต่มีคำเรียกเฉพาะสำหรับพระคือ กัปปิยะ และอกัปปิยะ ซึ่งพระภิกษุผู้ทรงปัญญา สามารถประพฤติได้

ยิ่งระดับเถระซึ่งสำเร็จเปรียญธรรม 9 ประโยค เทียบเท่าการจบปริญญาเอกในทางโลกเช่นท่านเจ้าคุณแล้ว ย่อมต้องทราบดีอยู่

ข้อธรรมที่ใช้ประกอบเรื่อง ควรหรือไม่ควรประพฤติปฏิบัติ คือ การทำใจให้แยบคายหรือโยนิโสมนสิการ ผมก็เชื่อว่า ถ้าระลึกเสมอในมโนธรรมของใครก็ตาม..

เรื่องที่จะทำให้ ศีลาจารวัตร ด่างพร้อยถึงถลำอาบัติ กระทั่งการแสดงธรรมเบี่ยงเบนไปข้างเดียรถีย์ก็เช่นกัน จะเกิดขึ้นกับเจ้าตัวผู้นั้นไม่ได้เลย!                                         

อย่างไรก็ตาม แม้เรื่องราวได้มาไกลขนาดนี้แล้ว แต่ในมุมผม ยังมองว่าท่านเจ้าคุณ ว. ยังเป็นลัชชีในพระพุทธศาสนาอยู่นะ

ขอยืนยันว่า ไม่สมควรจัดทัวร์ไปเยี่ยมหรือกล่าว ปรามาส-หยาบคาย ราวกับท่านเป็น “อลัชชี” ไปแล้ว!

สุดท้าย ด้วยความเคารพในความเป็นพุทธบุตรของท่าน ขออนุญาตฝากความพระพุทธองค์ทรงตรัส ให้เป็นดอกไม้ผุดในดวงอนุภาคของท่านเจ้าคุณฯ เอาไว้ตรงนี้ ความนั้นคือ..

“อานนท์ เธอเห็นอสรพิษไหม?”.

สันต์ สะตอแมน