‘อลงกตการละคร’?

ซึ่งก็เท่ากับเป็นการเผยตัว-ยืนยันไปแล้วหนึ่งอักษร-ส ว่ามีความเกี่ยวข้องกับเงินของอดีตพระอลงกตจริง ส่วนจะจำนวนมากน้อยเท่าไหร่ จะเป็นการยืมหรือขออย่างไร..

สังคมสนใจก็แต่ นั่นมันเงินที่ชาวบ้านเขาทำบุญ ด้วยเจตนาเพื่อเอาไว้ใช้จ่ายในการดูแลผู้ป่วยเอดส์ ใครก็ไม่ควรที่จะไปเบียดเบียน-หยิบยืม!

และฐานะอย่างคุณสมปองที่เป็นอินฟลูเอนเซอร์ดัง จะอัตคัดขัดสนเงินทองถึงขนาดต้องไปยืมเงินพระสงฆ์องคเจ้าเชียวรึ?

แล้วนักร้องหญิง 1 นักร้องชาย 1 ล่ะเป็นใคร จะเปิดเผยตัวเอง หรือจะรอให้คนเขากระชากหน้ากากก็ต้องเลือกเอา แต่อย่ามามุก “ยืมครับยืม” อีกล่ะ..คนเดียวพอ!

เอ้า..ส่วนรายนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับเงินพระ แต่เพราะถูกพาดพิงว่ามีความสัมพันธ์กับ “หมอบี ทูตสื่อวิญญาณ” ที่ตอนนี้กำลังสื่อกับวิญญาณอยู่หลังกำแพงคุก

ทำให้ “อรอุ๋ง BNK” หรือชื่อเต็ม “พัศชนันท์ เจียจิรโชติ” ต้องรีบออกมาโพสต์.. “จากกระแสข่าวที่เกิดขึ้น มีหลายคนพูดถึงอรในทำนองว่าอรมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับพี่บี

อรอยากบอกตรงนี้ด้วยหัวใจว่า เรื่องนี้ไม่เป็นความจริงเลยค่ะ อรรักและเคารพพี่บีและภรรยาของพี่บี เหมือนพ่อกับแม่ที่คอยให้กำลังใจและดูแลอรเสมอมา

ข่าวบิดเบือนที่แพร่ไปทำให้อรเสียใจ และได้รับผลกระทบมากทั้งชื่อเสียงและจิตใจของอรเอง รวมถึงคนรอบข้างที่อรรัก

วันนี้อรอยากบอกตรงๆ ว่าอรอยากให้ทุกคนที่รักและเชื่อมั่นในตัวอร ได้เข้าใจและอยู่ข้างๆ อรในวันที่อรกำลังลำบาก

อรขอความกรุณาจากทุกคน ช่วยหยุดการส่งต่อหรือพูดถึงในทางที่ไม่จริงเหล่านี้ด้วยนะคะ และเพื่อปกป้องตัวเอง อรจำเป็นต้องให้ทนายดำเนินการทางกฎหมายต่อไป

ขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งมาให้อรในช่วงเวลานี้จริงๆ ค่ะ”

ครับ..ก็ต้องให้เกียรติ ให้ความเชื่อมั่นในตัวเธอที่มีตำแหน่งเป็น CEO ของค่าย UNEQ Entertainment ดูแลทั้งงานบริหารและงานศิลปินด้วยตัวเอง

แม้ “บิ๊กเต่า” พล.ต.ต.จรูญเกียรติ ปานแก้ว จะแง้มหมอบีมีโลก 4ใบก็เถอะ ขอให้เชื่อมั่นไว้ก่อนว่าจะไม่มี “อรอุ๋ง” รวมอยู่ในนั้นเป็นแน่!

พูดถึง พล.ต.ต.จรูญเกียรติ ได้ยินที่ท่านพูดอยู่ประโยคหนึ่งชวนให้คิด.. “พูดตามตรงว่า เรามองเรื่องทั้งหมดบางทีน่าจะใช้คำว่า ‘อลงกตการละคร’

เพราะเป็นการแสดงละครเพื่อตบตาประชาชนเพื่อให้ได้ทรัพย์สินมา เพราะความจำเป็นในเรื่องการรักษาผู้ป่วยแทบจะไม่มี เพราะยาสามารถไปเบิกได้

แต่การบริจาคทุกครั้งจะพูดว่าไปช่วยผู้ป่วย”

ที่ชวนให้คิด..อืออ ก็เห็นมีอยู่หลายวัดที่มักอ้างว่า ต้องเลี้ยงดูสามเณรบ้างล่ะ ดูแล-อุปถัมภ์เด็กชาวเขาบ้างล่ะ แล้วก็เปิดรับบริจาคเพื่อให้ได้ทรัพย์สินมา

แต่เอาเข้าจริง เท่าที่ไปสอดรู้-สอดเห็นประสบกับตัวเองมา วัดเหล่านั้นจะมีเณรอยู่แค่ไม่กี่รูป มีเด็กชาวเขา-เด็กดอยอยู่ก็แบบหร็อมแหร็ม..

ถ้าจะพูดว่าเป็น “การละคร” เพื่อหาเหตุรับบริจาคก็เห็นจะไม่ผิดดอกกระมัง?

แล้วจะมีทางออก-ทางแก้เพื่อไม่ให้เกิด “อลงกตการละคร” ไปตามวัดวาอารามต่างๆ ได้อย่างไร ก็เห็นจะฝากเป็นภาระ-หน้าที่ “องค์กรพระพุทธศาสนา” ละกัน..

ทำงานบ้างเหอะ!.

สันต์ สะตอแมน