
นานๆ ที..ที่จะเดินเข้าห้างกลางใจเมืองย่านสยามสแควร์ ตื่นตาตื่นใจกับความแปลกใหม่ของสถานที่ ถือเป็นเรื่องปกติวิสัยของคนวัยเกษียณ แต่ที่รู้สึกมากกว่า คือ แปลกใจที่คนรุ่นใหม่ ทำไมไม่ใส่ใจที่จะแสดงความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ให้กับคนที่่อ่อนแอ หรือมีปัญหาด้านสุขภาพ ช่วยตัวเองได้ค่อนข้างลำบาก
มนุษย์ป้าไม่ได้หมายถึงตัวเอง เพราะมั่นใจว่า ถึงจะใกล้เลข 7 แล้ว ยังช่วยเหลือตัวเองได้สบายๆ แต่บังเอิญมนุษย์ป้าไปต่อแถวขึ้นลิฟต์แล้วพบเห็นเด็กๆ เดินเข้าลิฟต์ไปโดยไม่ใส่ใจว่า หนุ่มบนเก้าอี้รถเข็นที่มาคนเดียวก็กำลังอยากจะขึ้นลิฟต์เหมือนกัน
แม้แต่คนในลิฟต์ที่เรียงหน้ายืนอยู่ก่อนแล้ว ซึ่งจะเห็นภาพชัดเจนว่า มีหนุ่มนั่งรถเข็นประจันอยู่ตรงหน้า ..ก็ไม่มีใครคิดจะขยับตัว หรือก้าวเดินออกมาช่วยเหลือเขาคนนั้นให้เข้าลิฟต์ไป
ภาพที่เห็นสะท้อนความรู้สึกมากยิ่งขึ้น เมื่อมนุษย์ป้าก้มลงไปถามหนุ่มว่า จะขึ้นลิฟต์ไหมคะ หนุ่มตอบมาสั้นๆ ว่า "ครับ" ป้าจึงลงมือไปเข็นรถให้ 555 โดยไม่มีใครคิดจะยื่นมือมาช่วยป้าอีกแรงหนึ่งเลย
เออ..หนอ!! ทุกคนจะคิดว่าหนุ่มมากับป้าได้ไง ในเมื่อเห็นกันจะจะ ได้ยินกันทุกคนกับคำสนทนาที่ป้าเอื้อนเอ่ยออกไป
สารภาพตามตรงว่า เจอสถานการณ์แบบนี้แล้วรู้สึกงงและน้อยใจแทนหนุ่มนั่งรถเข็นเลย จากนั้นก็ตั้งคำถามในใจว่า..เพราะอะไร คนในสังคมไทยทำเสมือนหนึ่งตัวใครตัวมัน
ความรีบ + ความไม่รู้ตัว คนส่วนใหญ่ในเมืองใหญ่ (โดยเฉพาะกรุงเทพฯ) กำลังรีบมาก ชีวิตประจำวันกดดัน จิตใจโฟกัสแค่ "ตัวเองต้องถึงที่หมายเร็วๆ" เลยมองไม่เห็นหรือไม่ทันคิดว่าคนข้างหน้าต้องการความช่วยเหลือ ถ้าลิฟต์แออัด คนก็ยิ่งคิดว่า "เดี๋ยวคิวต่อไปก็ถึง" โดยไม่รู้ว่าสำหรับรถเข็น มันอาจหมายถึงต้องรอหลายรอบ...ใช่ไหม!?!
กลัวยุ่งเรื่องคนอื่น/กลัวทำผิด เลยเลือก "ไม่ทำอะไร" ปลอดภัยกว่า...กระนั้นหรือ!?!
ใครมีคำตอบบ้าง สำหรับมนุษย์ป้าก็เพียงแค่หดหู่หัวใจในวันเข้าเมืองเท่านั้นแหละ.
'ป้าเอง'
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
เล่าไว้ให้รู้… หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง
ในโลกของการช่วยเหลือสังคม การเป็นคนดีต่อสาธารณะมักถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง คนที่อุทิศตัวช่วยเหลือผู้อื่นมานาน มักได้รับความไว้วางใจอย่างล้นเหลือจากสังคม แต่บางครั้งความไว้วางใจนั้นเองกลับกลายเป็นช่องว่างที่ใหญ่ที่สุด
ข้อความสุดท้ายจากแม่
เป็นเรื่องเล่าที่เพื่อนถึงเพื่อนส่งมาทางไลน์ อ่านจบแล้วก็ต้องอมยิ้ม จึงอยากส่งต่อให้ได้อ่านกันค่ะ
คนหนึ่งคนทำผิด ไม่ควรทำให้เราเลิกเป็นคนดี
ช่วงนี้หลายคนคงรู้สึกเหมือนกัน หลังจากเห็นข่าวที่ทำให้ใจหายและผิดหวังอย่างหนัก ความเมตตาที่เคยมอบให้อย่างเต็มใจ กลับกลายเป็นความรู้สึกเหมือนถูกทรยศไปโดยไม่รู้ตัว
หันมาใส่ใจภัยเงียบใกล้ตัว..ดีกว่าไหม?!?
ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เรียกว่าทุกห้องไลน์แทบแตก ว่าด้วยประเด็น ..เราต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ภัยธรรมชาติ ตามที่บ้านอื่นเมืองอื่นเขาประกาศเตือนคนของเขาไหม?!?
เรามาลองสร้าง..ระยะห่าง! ...สมาร์ตโฟน...กันดีกว่า
เคยไหม ตั้งใจหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเวลา แต่รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพราะมัวแต่ดูคลิปแมว คลิปทำอาหาร และชีวิตชาวบ้านที่เราไม่เคยรู้จัก! ส่วนงานที่ตั้งใจจะทำยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
กินเจ..ไม่มีทุกข์
เทศกาลกินเจเวียนมาทีไร หลายคนตั้งใจอิ่มบุญด้วยการงดเนื้อสัตว์ แต่ผ่านไปไม่กี่วัน พอเห็นหมูปิ้งหอมๆ หรือเนื้อย่างร้อนๆ ก็อดเหลียวมองไม่ได้ จนแอบถามตัวเองว่า “นี่เรากำลังสะสมบุญ หรือสะสมความอดทนกันแน่นะ!”

