'ความเปลี่ยนแปลง'ในโลกที่มี 'ตัวกู-ของกู'เป็นศูนย์กลาง

คือถ้าหากลองเพิ่มความสนใจเข้าไปอีกนิด ไม่ใช่มองกันแค่ผิวๆ เปลือกๆ เบื้องหลังของสาเหตุ ของเหตุปัจจัยที่ทำให้อะไรต่อมิอะไรต้องแพงแสนแพง ต้องเดือดร้อนไปทั่วทั้งโลกในทุกวันนี้ มันก็คือ สงคราม ที่อุบัติขึ้นมาในแถบตะวันออกกลาง หรือในดินแดนที่เป็นแหล่งพลังงาน แหล่งน้ำมันและแก๊ส อันเป็นสิ่งที่สามารถสะท้อนให้เห็นถึง ความถูก-ความผิด และ ความดี-ความชั่ว ซึ่งสำคัญเสียยิ่งกว่าความแพง-ไม่แพง ความขาดแคลนน้ำมันหรือแก๊สที่เพียงเอาไว้ใช้เติมรถ เติมเรือ เอาไว้ บริโภค เพื่อให้ ตัวกู-ของกู เกิดความสะดวก สบาย หรือเกิดพลังที่เอาไว้ใช้ ด่ารัฐบาล ด่าใครต่อใครที่ ตัวกูเอง หมั่นไส้ ที่ไม่ชอบขี้หน้าทั้งหลาย ตามอารมณ์ชอบ-อารมณ์ชังไปเป็นพักๆ...

ทั้งที่การเข่นฆ่า ล้างผลาญ เด็กนักเรียนในโรงเรียนสตรีอิหร่าน นับแต่วันแรกของการเปิดฉากสงคราม หรือนับจากได้ตระเตรียม เป้าหมาย ที่จะ ชิงโจมตีก่อน นานนับเป็นเดือนๆ รวมไปถึงการฆ่าเด็ก ฆ่าผู้หญิง ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ในเขตฉนวนกาซา ไม่เพียงแต่จะเป็นตัวสะท้อนให้เห็นถึงความถูก-ความผิด ความดี-ความชั่ว ค่อนข้างชัดเจน แต่ยังน่าจะเป็นตัวกระตุ้น จิตสำนึกแห่งความเป็นมนุษย์ ให้รู้สึกถึงความเหี้ยมโหด อำมหิต ความเมตตา ปรานี หรือสิ่งที่เรียกๆ ว่า มนุษยธรรม ทั้งหลาย โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นภาพซากศพของบรรดาผู้บริสุทธิ์ ผู้ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ เด็กนักเรียนหญิงตัวเล็กๆ ที่กองเรียงรายอยู่ปากหลุมฝังศพ จนไม่ว่าใครก็ตามที่ยังพอหลงเหลือ ความเป็นมนุษย์ อดที่จะเศร้า อดที่จะสะเทือนใจแทบไม่ได้...

แต่ก็นั่นแหละ...บรรดา ชาวพุทธ ในบ้านเรา แทบไม่ค่อยได้คิดจะเอ่ยถึง พูดถึง สิ่งเหล่านี้เอาเลยแม้แต่น้อย ตลอดไปจนพวก นักสิทธิมนุษยชน หรือแม้แต่พวก ติ่งส้ม ที่เคยให้ค่ากับสิทธิ กับคุณค่าความเป็นมนุษย์ ในเรื่องอื่นๆ มาโดยตลอด ไม่ว่าเรื่อง LGBTQ เรื่องผู้ลี้ภัยชาวพม่า โรฮีนจา ชาวอุยกูร์ ฯลฯ อันเป็นอะไรที่เคยหยิบมา ด่ารัฐบาล ได้อย่างสม่ำเสมอ แต่ครั้น ไอ้เหี้ย...ม์ม์ม์ม และ ไอ้บ้า หรือรัฐบาลอิสราเอลและรัฐบาลอเมริกัน ร่วมกระทำการอันน่าเกลียด น่าชัง น่าทุเรศเวทนาเอามากๆ ต่อผู้ที่เป็นมนุษย์มนาด้วยกัน อันเป็นจุดเริ่มต้นของ สงคราม และเป็นจุดเริ่มต้นของ ปัญหาพลังงาน ที่ก่อให้เกิดความทุกข์ ความเดือดร้อนกันไปโดยถ้วนหน้า บรรดาพวกเสรีนิยมที่ก้าวหน้า-ก้าวไกล พวกนักประชาธิปไตยที่สุดสูงส่งวิเสโส หรือพวกนักสิทธิมนุษยชนผู้หลงใหลใน สังคมเปิด ตามแบบอย่างตะวันตก ฯลฯ กลับหันไป อมสากกะเบือ กันคนละด้าม-สองด้าม...

หรือหันมา ด่ารัฐบาล ด่าเสี่ยหนู ด่าศุภจี-สีหศักดิ์-เอกนิติ กันไปตามเรื่อง-ตามราว ตามความเคยปาก เคยชิน โดยแทบไม่ได้ให้ความสนใจต่อสาเหตุ หรือ เหตุปัจจัย แห่งปัญหาเอาเลยแม้แต่น้อย อันนี้นี่แหละ...ที่มันทำให้น่าเศร้า น่าเสียใจเอามากๆ เพราะไม่เพียงแต่สะท้อนให้เห็นถึงความเมินเฉย ความไม่ได้คิดจะรับรู้ถึงต้นเหตุแห่งปัญหา ความผิวๆ เปลือกๆ ความกระจอกงอกง่อยกันโดยถ้วนหน้า แต่ยังเป็นตัวบ่งชี้ให้เห็นถึงความหนาเตอะของ อัตตา หรือของความเป็น ตัวกู-ของกู ที่กลายเป็นศูนย์กลางของทุกสิ่งทุกอย่าง ชนิดโลกเลยต้องหมุนอยู่รอบๆ ตัวกูเอง ต้องหมุนไปตามความชอบ-ความชัง ความโกรธ ความเกลียดที่ถูก ระบาย ออกมาต่อสิ่งรอบข้าง จนใครที่อยู่ใกล้ๆ มีแต่ต้อง ซวย-กับ-ซวย ไปด้วยอย่างช่วยอะไรไม่ได้...

ว่าไปแล้ว... สงคราม ไม่ว่าที่อุบัติขึ้นมาในตะวันออกกลาง ที่ยูเครน หรือที่กำลังจะไหลมาใกล้ๆ บ้านเราอย่างที่ทะเลจีนใต้ ล้วนแล้วแต่เป็นเครื่องบ่งชี้ว่า โลกทั้งโลก กำลังจะเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม และก็แน่ละว่า...ภายใต้ความเปลี่ยนแปลงที่ว่านี้ สิ่งที่มีความสำคัญเอามากๆ สำหรับพลโลก หรือสำหรับบรรดามวลมนุษยชาติทั้งหลาย ย่อมหนีไม่พ้นไปจากเรื่อง ความถูก-ความผิด หรือ ความดีและความชั่ว นั่นเอง!!! ดังนั้น...การไม่ได้คิดจะให้ความสนใจ ให้ความสำคัญต่อสิ่งเหล่านี้ เอาแต่หมกมุ่น มัวเมาอยู่กับ ตัวกู-ของกู เป็นหลัก มันเลยเป็นอะไรที่น่าสมเพชเวทนา น่าอเนจอนาถเป็นอย่างยิ่ง ไม่สมกับความเป็น ชาวพุทธ ที่ยึดมั่นในศีล-ในธรรม หรือผู้ที่เพรียกหา ถวิลหา ความถูกต้อง-เป็นธรรมเอาเลยแม้แต่น้อย.