ดื่มน้ำให้นึกถึงต้นน้ำ

มีพ่อแม่ที่อดทนเลี้ยงดู มีครูที่เคี่ยวเข็ญสั่งสอน มีคนรอบข้างที่คอยช่วยเหลือเอื้ออาทร มีขั้นตอนสังคมที่เอื้อให้เราเติบโต

แต่เมื่อวันหนึ่ง เรา “ยืนได้ด้วยตัวเอง” หลายคนกลับเผลอคิดว่า…

เก่งเพราะเรา ได้ดีเพราะเรา สำเร็จเพราะความสามารถของเรา แล้วค่อยๆ ลืม “ต้นน้ำ” ไปทีละนิด ลืมคนที่เคยเหนื่อยเพื่อเรา ลืมคนที่เคยลำบากแทนเรา ลืมวันที่เคยไม่มีอะไรเลย

คนที่ลืมต้นน้ำ อาจดูสูงส่งในสายตาคนอื่น แต่ในความจริง…ใจเขากำลังแห้งผาก เพราะคนที่ไม่รู้คุณคน ย่อมไม่รู้ค่าความรัก และไม่เข้าใจความหมายของการมีชีวิตร่วมกับผู้อื่น

ในทางธรรมะ "ดื่มน้ำให้นึกถึงต้นน้ำ” คือการฝึกสติให้รู้ทันตนเอง รู้ว่าเราไม่ได้ยิ่งใหญ่เพราะอัตตา แต่ยิ่งใหญ่เพราะเมตตาที่เคยได้รับ รู้ว่าเราไม่ได้มายืนตรงนี้โดยบังเอิญ แต่มาด้วยบุญคุณนับไม่ถ้วน

เมื่อรู้เช่นนี้… เราจะถ่อมตนโดยไม่ต้องฝืน จะอ่อนน้อมโดยไม่ต้องแสดง จะกตัญญูโดยไม่ต้องประกาศ และจะใช้ชีวิตด้วยหัวใจที่อบอุ่นเสมอ เพราะทุกครั้งที่เราดื่มน้ำ เราไม่ได้ดื่มแค่น้ำ… แต่เราดื่ม "ความเมตตา” จากต้นน้ำของชีวิตด้วย

ดังนั้น... อย่าทิ้งคนที่ร่วมสู้...อยู่เคียงข้าง อย่าลืมคนที่ช่วยสร้าง...ทางยิ่งใหญ่ อย่าละเลยคนที่เคย... มีน้ำใจ อย่าลืมเป็นผู้ให้...เมื่อได้ดี วันที่ล้ม...จะเห็นชัดว่าใครอยู่ข้างเรา อย่าลืมคนที่อยู่กับเราตอนลำบาก อย่าทิ้งคนที่ร่วมสู้เคียงข้าง นึกถึงผู้มีพระคุณ หรือผู้ที่สนับสนุนในช่วงแรกเริ่ม อย่าละเลยคนที่เคยมีน้ำใจ อย่าลืมเป็นผู้ให้เมื่อได้ดี เมื่อประสบความสำเร็จ ต้องรู้จักแบ่งปันและตอบแทน

 (เป็นการแชร์จากเพื่อนๆ ซึ่งระบุว่า จากเฟซบุ๊ก ..จริยา ไพโรจน์).