'ต่าย ชุติมา' ยอมรับอ่อนโยนขึ้นเพราะลูก

เป็นทั้งแม่และลูกในเวลาเดียวกัน สำหรับ ต่าย-ชุติมา ทีปะนาถ อดีตภรรยาของนักการเมืองคนดัง ทิม-พิธา ลิ้มเจริญรัก โดยทั้งคู่มีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคนคือ น้องพิพิม  วัย 10 ขวบ  ล่าสุด ต่ายได้ควงลูกสาว มาร่วมงานฉลองครบรอบ 47 ปี นิตยสารแพรว ณ SCBX NEXT TECH ชั้น 4 สยามพารากอน และได้ให้สัมภาษณ์ถึงความรักความผูกพันของเธอที่มีต่อคุณแม่และลูกสาว

โดยต่ายเผยว่า  “กับคุณแม่เพิ่งมาสนิทกันมากๆ ในช่วงวัยรุ่น เหมือนช่วงนั้นเรามีเรื่องอะไรในชีวิตก็จะไปคุยกับคุณแม่ จะคุยกันเยอะมาก กับคุณแม่เราก็พยายามจะเป็นเพื่อนกันเขานะ แต่มันคนละเจนมันก็อาจจะมีระยะห่างระหว่างเจนนิดหนึ่ง แต่เราก็คุยกับเขาได้ทุกเรื่องแหละ เหมือนมีอะไรก็แบบ หม่าม้าอย่างโน้นอย่างนี้ได้ เวลามีปัญหาจะปรึกษาคุณแม่ทุกเรื่อง สิ่งที่แม่สอนเรามาพอเรามีลูกก็มีการนำมาปรับใช้ ข้อดีคืออะไรข้อเสียคืออะไร เราก็นำมาปรับ ข้อดีเอามาใช้ ขอเสียเราก็จะไม่ทำ เพื่อให้เราเลี้ยงเขาได้เป็นเพื่อนจริงๆ คุยกับเขาได้ทุกเรื่อง รู้สึกว่าไม่อยากให้มีความลับกัน มีอะไรเราก็อยู่ตรงนี้เสมอ ถามได้หมด (ตอนทราบว่ามีน้องคุณแม่ว่ายังไงบ้าง) ก็บอกปกติว่าท้องแล้วนะ แม่ก็โอเค เขาเป็นคนแข็งๆ  นิ่งๆ ไม่แสดงออก พอคลอดออกมาก็รู้แหละว่ารักหลานมาหาตลอด มาช่วยเลี้ยงค่ะ ในการเลี้ยงลูก ดูแลลูก เราก็รู้สึกว่าเราก็เต็มที่กับเขานะ อยากเลี้ยงเขาให้โตขึ้นมาแบบมีคุณภาพที่สุด แต่ว่าจะไม่ฝืนเขา  เราก็ต้องดูด้วยว่าความสุขของเขาคืออะไร ความต้องการคืออะไร หรือว่าอุปนิสัยเขาเป็นยังไง เราก็จะตามเขา

(ลูก 1 ขวบ กับ 10 ขวบ ดูแลต่างกันมั้ย) ต่างกันค่ะ หนึ่งขวบนี่เหมือนตุ๊กตาเลย ไปไหนก็ลากกันไป แต่พอสิบขวบเริ่มมีความคิดเป็นของตัวเอง มีอะไรก็ต้องคุยกัน เราค่อนข้างแคร์กับความรู้สึกของลูก ไปทำอะไรก็คือต้องดูความต้องการของน้องด้วย ก็คือมาคุยกัน  (น้องไปเรียนซัมเมอร์ที่ต่างประเทศอันนี้เป็นความต้องการของใคร) เป็นทางคุณพ่อเขามาเสนอ ไปลองมั้ย พอเขาได้ยินว่าไปเดือนหนึ่งไปลอง เขาก็บอกหนูอยากไป อยากไปลอง เราก็รู้สึกโอเคไปลอง แต่ว่าก็มีการคุยกันในสเต็ปถัดไปว่า แต่ถ้าชอบหม่ามาขออย่างเพิ่งไปตอนนี้ ไว้ค่อยไป ตอน 15 หรือ 18 หรือมหาลัย หมายถึงถ้าชอบนะ แต่ถ้าไม่ชอบก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าชอบยังไม่ให้ไปทันทีได้มั้ย

(ให้เหตุผลกับลูกยังไง) รู้สึกว่าช่วงเวลาที่เราจะผูกพันกัน อยู่ด้วยกัน มันคือช่วงนี้แหละ คือถ้าเกิดว่าเขาไปตั้งแต่เด็ก โตขึ้นมาเขาเราก็จะเป็นคนอื่นกันไปแล้ว ก็เลยรู้สึกว่าเราอยากให้เขาดูแลตัวเองได้จริงๆ ก่อน เพราะเขายังตัดสินใจอะไรเองไม่ได้ ดูแลตัวเองไม่ได้ อยากให้เขามีความคิดและดูแลตัวเองได้จริง ๆ ก่อนจะไป  ที่น้องไปตอนแรกบอก 1 เดือน สรุปไป 5 เดือน ตอนแรกตกลงกันแล้วแต่โดนเปลี่ยนจากทางคุณพ่อน้อง ต่ายก็ตกใจเหมือนกัน เขาก็ร้องไห้ ก็ปลอบใจไม่เป็นไรเดี๋ยวแม่ไปเยี่ยม มันก็ต้องปล่อยเลยตามเลย ไปเถียงก็ไม่ได้

(ความรู้สึกเมื่อต้องห่างลูกถึง 5 เดือน) ก็รู้สึกว่านาน ควรจะต้องไปดูไม่ใช่ปล่อยไปเลย ก็มีช่วงแวะเวียนไปหา ผ่านไป 2 เดือนก็บินไปหาเขา ลูกไป 5 เดือนก็ใจจะขาด ถ้าเขาอยากไปตอนนี้ก็คงจะเสียใจมากๆ แต่ต้องมาคุยกัน ไม่ไปได้มั้ย เดี๋ยวได้ไปแน่ แต่ว่าตอนนี้ควรจะอยู่กับอากงอาม่า อยู่กับอาเจ๊แบบลูกพี่ลูกน้อง คืออยู่ด้วยกันก่อน (น้องกับคุณยายสนิทกันมั้ยค่ะ) สนิทกันค่ะ เป็น 3 เจนที่สนิทกัน เราก็จะมีกิจกรรมทำกับข้าว จะชวนไปเล่นของเล่น คุณยายรู้ว่าหลานชอบอะไรก็จะเตรียมไว้ให้

ลูกสาว 10 ขวบ เขาก็โตขึ้นเรื่อยๆ เริ่มเรียนรู้ เริ่มจะใกล้เป็นวัยรุ่น ก็จะคุยกันมากขึ้น ในเรื่องของการจะเข้าสู่วัยรุ่นเป็นยังไง การเป็นวัยรุ่นมันเป็นยังไงนะ ประมาณนี้ ก็บอกเขาไว้ก่อนว่าเดี๋ยวหนูจะต้องเจอกับฮอร์โมนนะ มันจะเป็นยังไงบ้าง เอฟเฟกต์อารมณ์ยังไง ก็บอกไว้ก่อน (รับมือกับเจนอัลฟ่า) รับมือได้นะ เรารู้สึกว่าเราปูทางมาตั้งแต่เด็กแล้ว เหมือนกับเรามีอะไรเราก็จะคุยกับเขาด้วยเหตุด้วยผล ใจเย็นๆ ค่อยๆ คุยกัน มีอะไรก็ค่อยๆ อธิบาย

(เวลามีข่าวต่างๆ คุยกับลูกยังไง) คุยทุกเรื่องเลยแล้วก็อธิบายทุกอย่าง แม้กระทั่งคอมเมนต์อะไร เราก็จะบอกเขาว่ารู้ไหมว่าช่วงนี้มันมีคอมเมนต์ประมาณนี้นะ คือแบบว่า มีทั้งบวกทั้งลบ แล้วก็อธิบายให้ฟังว่าเราต้องรับมือมันยังไง มันไม่ใช่ว่าปิดหูปิดตาเขา ไม่งั้นโตขึ้นมาอาจจะตกใจ  แล้วเราก็ปูทางไปว่าเราต้องมีทัศนคติแบบนี้ ข่าวมันเป็นแบบนี้นะเราจะเชื่อ 100% ไม่ได้ เราต้องมาวิเคราะห์ก่อน (พ่อแม่เป็นคนมีชื่อเสียงมีผลกับน้องยังไงมั้ย) เขาอาจจะไม่ได้เติบโตมาแบบใสๆ เหมือนเด็กคนอื่น เพราะว่ามันมีเรื่องต้องแยกบ้านไปบ้านโน้นทีบ้านนี่ที เขาก็จะมีความซัฟเฟอร์ของเขาอยู่แล้ว แต่เราก็พยายามมอบความรักอย่างเต็มที่ให้เขา หนูไม่ได้ขาดอะไรแล้วไม่ได้ผิด เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นเรื่องของพ่อแม่ สำหรับต่ายเราโอเคนะ เราทำเต็มที่อยู่แล้ว เวลาที่น้องมาอยู่กับเรา (แม่ลูกมีกิจกรรมอะไรที่ทำด้วยกัน) ก็มีทำงานประดิษฐ์ ประดิษฐ์โน้นประดิษฐ์นี่ พากันไปทำผมทำเล็บ ตัวติดกันตลอด ไปไหนก็ไปด้วยกัน

(วันนี้เป็นทั้งลูกและเป็นแม่) พอเรามีลูกมันทำให้รู้ว่าแม่รักเราขนาดไหน คือเรารู้แหละว่าแม่รักเรา แต่เขาเป็นคนไม่แสดงออก จะกอดจะหอมกันไม่มี แต่เขาจะทำกับข้าวไว้ให้ ขับรถให้ รับส่งตลอด แม่เป็นคนไม่หวาน แต่พอเรามีน้องพิพิม เราก็รู้ว่ามันเป็นความรักที่แบบที่สุดแล้ว  เอาจริงๆ ต่ายเองก็โตมาแบบแข็งๆ  กอดไม่เป็น หวานไม่เป็น แต่พอมีลูกเราก็ต้องปรับ เขาเป็นเด็กเขาไม่รู้หรอกว่าเรารักเขา เราต้องแสดงออก เราต้องกอด เราต้องพูด พอเริ่มทำมันก็รู้สึกดี พอเรากอดลูกมันมีความสุข มันแฮปปี้ ลูกแฮปปี้เราก็แฮปปี้ มันทำให้รู้ว่าการแสดงความรักมันเป็นแบบนี้ (นอกจากแสดงความรักกับลูกได้กลับไปแสดงความรักกับคุณแม่มั้ย) ด้วยค่ะ กลับบ้านไปก็ไปกอด พอมีลูกทำให้ต่ายอ่อนโยนขึ้น แล้วยิ่งคุณแม่อายุมากขึ้นเราก็ห่วงเขา พอเขาไม่ได้แข็งแรงเหมือนเดิมเราก็ห่วงเขา แล้วก็การแสดงความรักก็มากขึ้น แม่ไม่กอดเราก็เข้าไปกอดเอง

ตอนนี้คุณแม่อายุ 75 แล้ว ต่ายก็เป็นห่วงเรื่องสุขภาพ อายุเยอะแล้ว ส่วนกับพิพิม ก็อยากให้เขาเติบโตมาแบบ เป็นเด็กที่มีความสุข เป็นห่วงเรื่องนี้ค่ะ เพราะเรารู้สึกว่ามีอะไรก็อยากให้เขาแชร์กับเรา แล้วเราจะช่วยแก้ปัญหากับเขาในทุกเรื่อง เราจะอยู่ตรงนี้ อยู่ข้างๆ เขา ลูกอยากเรียนอะไร อยากทำงานอะไร ก็จะคอยสนับสนุน จะคอยซัพพอร์ตค่ะ”