'ชุดไทย' ฟีเวอร์ญี่ปุ่น! แห่ชม CHUD THAI คึกคัก สะดุดตา 'ผ้าไทย x กิโมโน'

ชาวญี่ปุ่น-นักท่องเที่ยวต่างชาติแห่ชมงาน “CHUD THAI” ที่กรุงโตเกียวคึกคัก “ซาบีดา” เผยชาวญี่ปุ่นสนใจการนำผ้าไทยมาตัดเย็บเป็นกิโมโน เฉกเช่นฉลองพระองค์เจ้าฟ้าสิริวัณณวรีฯ ชูแฟชั่นเชื่อมวัฒนธรรมไทย-ญี่ปุ่น ก่อนลุ้นยูเนสโกพิจารณาขึ้นทะเบียน “ชุดไทย” เดือน ธ.ค.นี้

19 กันยายน 2569 - บรรยากาศภายในงาน “CHUD THAI KNOWLEDGE, CRAFTSMANSHIP AND PRACTICES OF THE THAI NATIONAL COSTUME” ซึ่งกระทรวงวัฒนธรรมจัดขึ้นระหว่างวันที่ 17-18 กันยายน 2569 ณ Hyokeikan, Tokyo National Museum กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นไปอย่างคึกคัก มีชาวญี่ปุ่นและนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติให้ความสนใจเข้าชมงานเป็นจำนวนมาก

สำหรับการจัดงานที่ประเทศญี่ปุ่นครั้งนี้ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิริวัณณวรี นารีรัตนราชกัญญา ทรงเป็นองค์ประธานในการแสดงแบบชุดไทยพระราชนิยมทั้ง 8 แบบ และเสื้อพระราชทานสำหรับบุรุษ 3 แบบ

ภายในงานยังมีการสาธิตกระบวนการสร้างสรรค์เครื่องประดับไทยโบราณและงานช่างฝีมือไทย อาทิ การพันดิ้น การปักสะดึงกรึงไหม งานเครื่องเงินเครื่องทอง และผ้าไหมทอลายมงคล เพื่อถ่ายทอดคุณค่าหัตถศิลป์ไทยในมิติร่วมสมัย

น.ส.ซาบีดา ไทยเศรษฐ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม เปิดเผยว่า การจัดงานครั้งนี้นับเป็นครั้งที่ 2 ของการเผยแพร่ชุดไทยพระราชนิยมและเสื้อพระราชทาน ซึ่งเป็นชุดประจำชาติของประเทศไทย หลังจากครั้งแรกมีการนำเสนอชุดไทยที่กรุงเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ เมื่อเดือนเมษายน 2569

น.ส.ซาบีดา กล่าวว่า การจัดงานที่ประเทศญี่ปุ่นได้รับความสนใจจากชาวญี่ปุ่นเป็นจำนวนมาก เนื่องจากมีความเชื่อมโยงในเรื่องแฟชั่น และเป็นการใช้วัฒนธรรมเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างไทยกับญี่ปุ่น ซึ่งต่างมีชุดประจำชาติเป็นอัตลักษณ์ของตนเอง

สิ่งที่ชาวญี่ปุ่นให้ความสนใจอย่างมาก คือการนำผ้าไทยมาตัดเย็บเป็นชุดกิโมโน เฉกเช่นฉลองพระองค์ของสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิริวัณณวรี นารีรัตนราชกัญญา ซึ่งเป็นการนำเสนอผ้าไทยในอีกรูปแบบหนึ่ง

ทั้งนี้ ประเทศไทยอยู่ระหว่างผลักดัน “ชุดไทย: ความรู้ งานช่างฝีมือ และแนวปฏิบัติการแต่งกายชุดไทยประจำชาติ” เสนอต่อองค์การยูเนสโก (UNESCO) เพื่อพิจารณาขึ้นทะเบียนเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ในเดือนธันวาคม 2569

การจัดงานครั้งนี้จึงเป็นอีกก้าวในการสืบสานองค์ความรู้ งานช่างฝีมือ และอัตลักษณ์ไทย พร้อมต่อยอด “ชุดไทย” ในฐานะมรดกที่มีชีวิตสู่เวทีโลกอย่างยั่งยืน