ศิษย์เก่าเทพศิรินทร์ นนทบุรี เปิดแผลอดีตถูกบูลลี่ 'ยังเละเทะเหมือนเดิม 20 ปีไม่เคยเปลี่ยน'

ศิษย์เก่าโรงเรียนเทพศิรินทร์ นนทบุรี โพสต์หลังเหตุยิงในโรงเรียน เล่าประสบการณ์เมื่อเกือบ 20 ปีก่อน อ้างเคยถูกรีดไถ ขโมยของ ขังและทำร้ายร่างกาย พร้อมระบุเคยร้องขอความช่วยเหลือแต่ไม่ได้รับการแก้ไข ย้ำไม่ได้โพสต์เพื่อ “ฟอกขาวผู้ก่อเหตุ” แต่ต้องการชี้ให้เห็นถึงต้นตอของปัญหาและการถูกละเลย

8 สิงหาคม 2569 - ผู้ใช้เฟซบุ๊กชื่อ “อัคคีรัศม์ การณมรณกิเลส” โพสต์ถึงเหตุการณ์ยิงในโรงเรียนเทพศิรินทร์ นนทบุรี จนครูและนักเรียนเสียชีวิตว่า

“สวัสดี เราเป็นศิษย์เก่าโรงเรียนที่มีเหตุ #กราดยิง เรามีความจริงด้านหนึ่งจะมาเล่าให้ฟัง

เมื่อเกือบยี่สิบปีที่แล้ว ช่วงประมาณ ม.2-3 เรามีประสบการณ์เลวร้าย ไม่ต่างอะไรกับผู้ก่อเหตุ เราถูกรีดไถเงินโดยกลุ่มเด็กเกเรนับครั้งไม่ถ้วน ของส่วนตัวต่างๆ ของเราถูกขโมย เอาไปทิ้ง/ซ่อน เราถูกขังไว้ในห้องเรียน/ห้องน้ำหลายครั้ง

เราถูกเพื่อนเกือบทั้งห้องแบน เนื่องจากเราไปช่วยครูขนของมาเตรียมสอน ในวิชาที่คนส่วนใหญ่เกลียด เราถูกรุมด่าอย่างหยาบคายต่อหน้าครู แน่นอนว่า ครูนิ่งเฉย

เราถูกทำร้ายร่างกายโดยการกดลงพื้นแล้วกระทืบ ต่อหน้านักเรียนครึ่งระดับชั้น หลายครั้งที่ร้องขอความช่วยเหลือ ทั้งครูประจำชั้นหรือครูฝ่ายปกครอง กลับไม่เคยได้รับการช่วยเหลือ

เราพยายามต่อสู้ป้องกันตัว จนเข้าห้องปกครอง กลายเป็นว่า เราเป็นฝ่ายผิด ผิดที่ป้องกันตัวเอง?

เราถูกครูคณิตคนหนึ่งเกลียดเข้าไส้ เพราะเราป่วย ไม่ค่อยได้ไปโรงเรียน เลยทำให้ไม่ได้ส่งงาน เราถูกครูคณิตคนนั้นตีซ้ำๆ จนเป็นแผลหลายแห่ง จนไม่สามารถนั่งเรียนปกติได้ด้วยซ้ำ

เราถูกหักคะแนน แก้คะแนนที่เคยให้ไปแล้วให้ลดลง เนื่องจากเป็นชื่อเรา เราเคยถูกฟาดในขณะเข้าแถวอย่างแรง เป็นแผลที่สะบักเป็นแนวยาว นางบอกว่า หมั่นไส้

เรามีคะแนนเก็บและสอบรวมกันเกิน 50 ไม่ติด 0 แต่นางก็ยังกดคะแนนให้ 0 ทั้งๆ ที่วิชาอื่นเกรด 4 เมื่อติด 0 แล้ว นางไม่ยอมให้เราแก้เกรด ต้องไปรายงานครูหัวหน้าภาควิชาคณิตศาสตร์

เราถูกครูคณิตคนนั้น ‘ตามมาด่าถึงหน้าบ้าน’ ด่าทั้งเราและแม่ เนื่องจากเรารายงานสิ่งที่นางทำให้กับครูหัวหน้ากลุ่มสาระคณิตฯ

เรื่องที่นางทำ และที่มาด่าถึงหน้าบ้านถูกปกปิด ไม่เคยไปถึงผู้ใหญ่ในโรงเรียน ไม่มีโทษทางวินัย ครูที่ปรึกษาประจำชั้นพยายามเข้ามาช่วย แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมทั้งบอกว่า เด็กมีเรื่องกับครูไปก็ไม่คุ้ม

อาการของโรคซึมเศร้าของเรารุนแรงขึ้น จนไปเรียนไม่ไหว พอกลับไปก็ถูกด่าเรื่องขาดเรียนบ่อย โดยไม่มีการถามเหตุผล แม่เราเห็นว่า อาการของเราไม่ไหวแล้วจึงพาไปลาออก ไม่ต้องไปเรียนแล้ว

ผอ.ในสมัยนั้น (ปัจจุบันนี้ออกข่าวว่าเข้าคุกไปแล้ว) ไม่ยอมให้เราลาออก เนื่องจากเราเป็นเด็กกิจกรรม สร้างชื่อเสียงให้โรงเรียน

มีการเรียกประชุมครูแนะแนวทั้งโรงเรียน ซึ่งมีอยู่ 4 คน เพื่อหาทางออกและช่วยเหลือเรา แน่นอน... ไม่มีทางช่วยใดๆ

ในเมื่อ ผอ.ไม่ให้ลาออก เราก็ไม่ไปโรงเรียนอีกเลย ขนาดไม่ไปโรงเรียนแล้ว ยังมีการปล่อยข่าวลือว่า เราไม่มาโรงเรียนเพราะอกหัก มีคนไม่รับรัก ทั้งๆ ที่เราไม่เคยมีความรักด้วยซ้ำ

ในตอนนั้น เรามีความรู้สึกเกลียดชังทุกคน เกลียดทั้งพวกบูลลี่ เกลียดครูที่นิ่งเฉย เกลียดทุกคนที่รับรู้ทุกอย่างแต่ไม่ทำอะไรเลย ถึงขนาดที่เราคิดจะพกมีดติดตัว เพื่อปกป้องตัวเอง

แต่โชคดีที่ตอนนั้น เราไม่มีความกล้าพอ ไม่งั้น เราคงเป็นผู้ก่อเหตุอีกคน เมื่อยี่สิบปีก่อนแน่ๆ

สิ่งที่หลงเหลืออยู่ทุกวันนี้ คือ โรคซึมเศร้าขั้นรุนแรง ที่ทำลายชีวิตเราไม่เหลือชิ้นดี และตามหลอกหลอนเราถึงทุกวันนี้ แค่จะเขียนโพสต์นี้ มือสั่น ใจสั่น เหมือนเรื่องราวในอดีตจะหวนกลับมา

ปัจจุบัน เราเปลี่ยนชื่อ-นามสกุล ลบอดีตทุกอย่างทิ้ง เลิกติดต่อกับทุกคนที่รู้ตัวตนของเรา ว่าเราคือใคร

เรารักโรงเรียนนี้นะ แต่ก็เกลียดคนที่นี่เข้าไส้เช่นกัน ไม่คิดเลยว่า... ที่นี่ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม...

EDIT

ไม่ได้โพสต์เพื่อฟอกขาวผู้ก่อเหตุ แต่กำลังชี้ให้เห็นถึงต้นตอของปัญหา และการถูกละเลยจากคนที่เรียกตัวเองว่า ครู

โดยเฉพาะโรงเรียนที่เกิดเหตุ ที่แม้จะพัฒนาไปมาก แต่การดูแลและปกป้องนักเรียนที่ถูกทำร้าย ยังเละเทะเหมือนเดิม 20 ปี ไม่เคยเปลี่ยนแปลง”