'นักวิเคราะห์' ถอดรหัสดรามาบูลลี่ที่ มข.

15 ก.ค.2569 - ณัฏฐ์ มงคลนาวิน นักวิเคราะห์ข้อมูลและยุทธศาสตร์สังคม โพสต์เฟซบุ๊กระบุว่า กลายเป็นประเด็นร้อนแรงที่สุดบนโลกออนไลน์ทันที เมื่อนักศึกษาหญิงคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น (มข.) ออกมาระบายความอัดอั้นจากการถูกกลั่นแกล้งและกดดันจากเพื่อนร่วมสาขาอย่างยาวนานจนป่วยเป็นโรคซึมเศร้า ขณะที่ฝั่งคู่กรณีออกมายอมรับว่าชนวนเหตุส่วนหนึ่งมาจาก "ปมการเรียกเก็บเงินจัดเลี้ยงรุ่น" จนนำไปสู่มาตรการตัดเพื่อน แซะ และลบออกจากกลุ่มสาขา

ในขณะที่สื่อกระแสหลักเกือบทุกสำนักมุ่งเน้นไปที่การขุดคุ้ยหลักฐานในแชทหลุด ใครด่าใคร หรือฝั่งไหนจะเอาหลักฐานอะไรมาโต้กลับ ในฐานะนักวิเคราะห์ยุทธศาสตร์สังคม ผมมองว่าเรากำลังมองข้าม "ช้างตัวใหญ่ในห้อง" ปัญหานี้ไม่ใช่แค่เรื่องเด็กทะเลาะกัน หรือเรื่องเงิน 100 บาท แต่มันคือภาพสะท้อนของวิกฤตเชิงโครงสร้างที่สื่อไทยยังไม่ได้พูดถึง และที่สำคัญที่สุด สังคมไทยต้องเลิกมองว่าการบูลลี่เป็น "เรื่องขำๆ" หรือ "เรื่องของเด็ก" ได้แล้ว เพราะผลลัพธ์ของมันคือการผลักคนคนหนึ่งไปสู่ "โรคซึมเศร้า" ซึ่งเป็นโรคร้ายที่คร่าชีวิตคนทั่วโลกอย่างน่ากลัว

สถิติโลกที่คนไทยต้องตื่น: โรคซึมเศร้าไม่ใช่แค่ "ความอ่อนแอ"

ก่อนที่เราจะมองว่าการบูลลี่เป็นเรื่องเล็กน้อย ลองมาดูข้อมูลระดับโลกจากองค์การอนามัยโลก (WHO) ที่ชี้ให้เห็นความรุนแรงของโรคซึมเศร้าและการฆ่าตัวตาย:

คร่าชีวิตปีละ 720,000 คน: ทั่วโลกมีผู้เสียชีวิตจากการฆ่าตัวตาย ซึ่งมีสาเหตุหลักมาจากโรคซึมเศร้า มากกว่า 720,000 คนต่อปี (เฉลี่ยทุกๆ 40 วินาที จะมีคนจากไป 1 คน)

อันดับ 3 ของฆาตกรวัยรุ่น: ในกลุ่มประชากรอายุ 15–29 ปี (ซึ่งเป็นช่วงอายุของนักเรียนและนักศึกษา) การฆ่าตัวตายเป็น สาเหตุการเสียชีวิตอันดับที่ 3 ของคนวัยนี้ทั่วโลก

เบื้องหลังของทุกๆ 1 ศพ มีอีก 20 ชีวิตที่พยายามทำลายตัวเอง: WHO ระบุว่าสำหรับผู้ที่ฆ่าตัวตายสำเร็จ 1 คน จะมีผู้ที่พยายามฆ่าตัวตายแต่ไม่สำเร็จอีกมากกว่า 20 ครั้ง ซึ่งสร้างบาดแผลทางใจและภาระทางเศรษฐกิจอย่างมหาศาลให้กับครอบครัวและสังคม

เมื่อเรานำสถิตินี้มากางคู่กับสถิติของประเทศไทย ที่พบว่า มีเด็กนักเรียนไทยถึง 42% เคยเผชิญกับการบูลลี่ในโรงเรียน มันจึงกลายเป็นสมการที่น่ากลัวมาก: การบูลลี่ในสถานศึกษา = การส่งต่อเหยื่อเข้าสู่กระบวนการผลิตโรคซึมเศร้าและจบชีวิตล่วงหน้า

เจาะลึก 3 ปมยุทธศาสตร์เชิงโครงสร้างที่สังคม "มองข้าม"

1. ยุทธศาสตร์ 'ลงทัณฑ์ทางสังคม' (Social Exclusion) ด้วยอำนาจกึ่งทางการ

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในเคสนี้ไม่ใช่การใช้กำลังทำร้ายร่างกาย แต่คือการใช้ยุทธศาสตร์ที่เรียกว่า "Digital & Social Ostracism" หรือการเนรเทศเหยื่อออกจากกลุ่มสังคม

ในโลกยุคปัจจุบัน "กลุ่มไลน์สาขา" หรือ "กลุ่มแชททางการ" ไม่ใช่แค่พื้นที่พูดคุยเล่น แต่มันคือ โครงสร้างพื้นฐานในการเรียน (Learning Infrastructure) ที่ใช้ส่งงาน นัดหมายข้อสอบ และกระจายข้อมูลการศึกษา การที่นักศึกษากลุ่มหนึ่งถือวิสาสะ "ลบ" เพื่อนร่วมชั้นออกจากกลุ่มเพียงเพราะความขัดแย้งส่วนตัว ถือเป็นการใช้อำนาจตามอำเภอใจเพื่อกีดกันสิทธิทางการศึกษาของผู้อื่น ระบบการศึกษาไทยปล่อยให้อำนาจกึ่งทางการเหล่านี้ตกไปอยู่ในมือของกลุ่มนักศึกษาโดยปราศจากการตรวจสอบได้อย่างไร?

2. 'เงินรุ่น' กับกับดัก 'ทุนนิยมพวกพ้อง' ในสถานศึกษา

คำชี้แจงจากฝั่งคู่กรณีระบุว่าจุดแตกหักเกิดจากการเรียกเก็บเงินรายเดือนเพื่อจัดเลี้ยงรุ่น สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นว่า วัฒนธรรมการสร้าง "ความเป็นปึกแผ่นแบบบังคับ" (Enforced Solidarity) ยังคงฝังรากลึก ในเชิงยุทธศาสตร์สังคม กิจกรรมทำนองนี้มักถูกเคลือบด้วยคำว่า "เพื่อส่วนรวม" แต่ในความเป็นจริง มันคือกติกาที่สร้างขึ้นโดยคนกลุ่มใหญ่เพื่อกดดันคนกลุ่มน้อย ใครที่ไม่พร้อมจ่าย หรือมองไม่เห็นความจำเป็น จะถูกตราหน้าทันทีว่าเป็นคน "ไม่มีน้ำใจ" กลายเป็นข้ออ้างให้กลุ่มผู้นำกิจกรรมสร้างความชอบธรรมในการรุมบูลลี่ มหาวิทยาลัยต้องกล้าตั้งคำถามว่า กิจกรรมนอกหลักสูตรที่มีการเรียกเก็บเงินแฝงเหล่านี้ มีคุณค่าจริงหรือไม่ หรือเป็นเพียงเครื่องมือส่งต่อระบบอำนาจนิยมยุคเก่า?

3. วิกฤต 'ความเร็วในการตอบสนอง' (Institutional Bureaucracy)

แถลงการณ์ด่วนจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ มข. ที่เกิดขึ้นหลังจากเรื่องราวกลายเป็นไวรัล สะท้อนให้เห็นจุดอ่อนสำคัญของสถาบันศึกษาไทย นั่นคือ "ความล้มเหลวของระบบรับเรื่องร้องเรียนภายใน"

ทำไมเหยื่อความรุนแรงส่วนใหญ่ ถึงต้องเลือกใช้พื้นที่โซเชียลมีเดียเป็นอาวุธสุดท้ายในการเรียกร้องความเป็นธรรม? คำตอบง่ายมาก: เพราะระบบภายในมันล่าช้า ขาดประสิทธิภาพ และบ่อยครั้งมักจบลงด้วยการ "ไกล่เกลี่ยแบบขอไปที" เพื่อรักษาชื่อเสียงสถาบัน จนทำให้เหยื่อรู้สึกโดดเดี่ยวและไร้ค่า สถาบันศึกษาไทยขาดกลไก Whistleblower Protection (การปกป้องผู้แจ้งเบาะแส) และระบบคัดกรองสัญญาณสุขภาพจิตเชิงรุก (Early Warning System) ที่จะระงับเหตุก่อนที่เด็กคนหนึ่งจะต้องป่วยเป็นโรคซึมเศร้า

ยุทธศาสตร์ทางออก: ก้าวข้ามดราม่า สู่การเซ็ตมาตรฐานใหม่

ถ้าเราปล่อยให้เคสนี้จบลงแค่การลงโทษนักศึกษาคู่กรณีไม่กี่คน อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าเราก็จะได้เห็นดราม่าบูลลี่จากมหาวิทยาลัยอื่นซ้ำอีก ยุทธศาสตร์ที่ประเทศไทยต้องการในตอนนี้คือการ "รื้อและวางระบบนิเวศการศึกษาใหม่" (Re-engineering Educational Ecosystem):

Zero-Tolerance Policy ที่ใช้งานได้จริง: สถานศึกษาต้องมีกฎเหล็กที่ชัดเจนว่า มาตรการใดๆ ที่เข้าข่ายการกีดกันทางสังคม (Social Exclusion) หรือการคุกคามทางไซเบอร์ เพื่อบังคับให้ทำกิจกรรม ถือเป็นความผิดวินัยร้ายแรงขั้นพักการเรียนหรือไล่ออก โดยไม่มีข้อยกเว้น

Decentralization of Activities: ยกเลิกการผูกขาดข้อมูลการเรียนไว้กับกลุ่มกิจกรรมของนักศึกษา มหาวิทยาลัยและอาจารย์ต้องเป็นผู้รับผิดชอบหลักในการกระจายข้อมูลอย่างเท่าเทียมผ่านแพลตฟอร์มส่วนกลางของสถาบันเท่านั้น

Independent Safe-Zone: จัดตั้งหน่วยงานเยียวยาจิตใจและรับเรื่องร้องเรียนที่เป็นอิสระจากคณะ เพื่อให้มั่นใจว่ากระบวนการสอบสวนจะเป็นไปอย่างโปร่งใส ไม่มีการอุ้มชูเพราะกลัวเสียชื่อเสียงสถาบัน

ความสามัคคีที่แท้จริงไม่ได้เกิดจากการบังคับเก็บเงิน และไม่ได้เกิดจากการกดหัวคนที่เห็นต่างให้เงียบเสียง ตราบใดที่สถาบันศึกษาไทยยังไม่สามารถเปลี่ยนโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัยให้เป็น "พื้นที่ปลอดภัย" ได้ เราก็ยากที่จะรักษาชีวิตเด็กๆ และสร้างทรัพยากรมนุษย์ที่มีคุณภาพไปขับเคลื่อนยุทธศาสตร์การแข่งขันของประเทศในเวทีโลกได้เลย

คุณล่ะครับ มองว่าตัวการสำคัญที่ทำให้การบูลลี่ในรั้วมหาวิทยาลัยยังไม่หมดไป เป็นเพราะระบบโซตัส/รุ่นพี่รุ่นน้อง หรือเป็นเพราะความล้มเหลวของผู้บริหารสถาบัน? มาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันครับ