'เทพไท' ประเดิมโพสต์เฟซบุ๊กบอกเตรียมอัดเพลง 'คุกมีไว้ขังคนจน' เผยแพร่!

'เทพไท' ประเดิมโพสต์เฟซบุ๊ก เผยเข้าใจในหัวอกนักโทษทุกคน รวมถึงเรื่อง 2 มาตรฐานของกรมราชทัณฑ์ บอกเขียนเพลงคุกมีไว้ขังคนจนแล้ว เตรียมอัดและเผยแพร่ต่อไป

09 พ.ย.2566 - นายเทพไท เสนพงศ์ อดีต สส.นครศรีธรรมราช พรรคประชาธิปัตย์ โพสต์เฟซบุ๊กครั้งแรกในช่วงค่ำวันที่ 8 พ.ย.หลังได้รับพักโทษจากกรมราชทัณฑ์ในหัวข้อ “กลับกรุงเทพฯแล้วครับ” ระบุว่า วันนี้ (8พ.ย.)เป็นวันสุดท้าย ของการเข้ารายงานตัว ต่อกรมคุมประพฤติ เพื่อติดกำไลEM ที่สำนักงานคุมประพฤติ ที่ 11 กรุงเทพมหานคร ตามเงื่อนไขการติดกำไลEM ให้เสร็จภายใน 3 วัน นับตั้งแต่วันได้รับการพักโทษ

ผมได้เดินทางออกจากสนามบินนครศรีธรรมราช มาถึงสนามบินดอนเมือง ในเวลา 12:20 น. หลังจากนั้นเดินทางต่อไปยังกรมคุมประพฤติ ซึ่งตั้งอยู่ที่ศูนย์ราชการฯ ถนนแจ้งวัฒนะ เพื่อติดกำไลEM ที่ข้อเท้าด้านขวาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และมีผลในทางปฏิบัติตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จนครบเวลา8เดือน ในวันที่ 6 กรกฎาคม 2567 และมีกำหนดการไปรายงานตัวต่อเจ้าหน้าที่คุมประพฤติ เดือนละหนึ่งครั้ง ซึ่งผมพร้อมจะปฏิบัติตามระเบียบอย่างเคร่งครัด

ผมขอให้ทุกฝ่ายสบายใจได้ว่า ผมยินดีปฏิบัติตามเงื่อนไขของกระบวนการยุติธรรมทุกประการ ไม่มีสิทธิ์พิเศษอะไร มากไปกว่านักโทษทั่วไป หรือประชาชนคนธรรมดาใดๆทั้งสิ้น เพราะผมถูกจองอยู่ในเรือนจำเป็นเวลา 16 เดือน หรือ 480 วัน ผมเข้าใจในหัวอกของนักโทษทุกคน ถึงความเจ็บปวดของการปฎิบัติแบบ 2 มาตรฐาน แต่เมื่ออยู่ในฐานะนักโทษในเรือนจำ ก็ไม่สามารถที่จะเรียกร้อง หรือโอดครวญกับใครได้ จำทนต้องนั่งดูการปฎิบัติ ของกรมราชทัณฑ์ต่อนักโทษเทวดาอย่างตาปริบๆ ซึ่งนักโทษทั่วทั้งประเทศ มีทั้งหมดประมาณ 400,000 คน ถ้ารวมญาติพี่น้องของนักโทษ ซึ่งมีอย่างน้อยครอบครัวละ 4 คน รวมทั้งสิ้นจำนวน 1,600,000คน ย่อมมีความรู้สึกเดียวกัน

ในระหว่างที่ผมถูกจองจำอยู่ในเรือนจำนั้น ผมได้แต่งเพลง ชื่อเพลงคุกมีไว้ขังคนจน และได้ขับร้องแบบสดๆให้เพื่อนนักโทษได้รับฟังกันหลายครั้ง อย่างน้อยก็เป็นการให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ระหว่างนักโทษลูกคนจน ลูกชาวบ้านคนธรรมดาในฐานะเพื่อนนักโทษคนหนึ่ง และเมื่อผมได้รับการพักโทษมาใช้ชีวิตภายนอกเรือนจำแล้ว ก็จะใช้โอกาสนี้ บันทึกเสียงเพลง "คุกมีไว้ขังคนจน" เพื่อเผยแพร่แทนความรู้สึกของนักโทษทุกคนในโอกาสต่อไป

เพลง คุกมีไว้ขังคนจน
คำร้อง เทพไท เสนพงศ์
ทำนอง จังหวะสามช่า

ผมเป็นนักโทษทั่วไป เป็นชายไทย ที่อยู่ในเรือนจำ เป็น น.ช.ต้องทนทุกข์ระกำ เป็นนักโทษต้องยอมรับชะตากรรม อยู่ในเรือนจำ ไม่มีสิทธิ์พิเศษอะไร

ไม่ได้เป็นนักโทษเทวดา ใช้เงินตรา อำนาจฟาดหัวใคร เจ็บไข้ได้ป่วย ก็ต้องทนต่อไป ถูกขังคุก อย่างอเนจอนาถใจ จะใช้สิทธิ์ออกไป โรงพยาบาลไม่มี

เขามีคุกเอาไว้ขังคนจน พวกอิทธิพล คนรวยล้นระดับเศรษฐี ถูกจับขังคุก ไม่เคยเห็นจะมี สังคมไทยมักจะเป็นเช่นนี้ คนจนถูกย่ำยี ไร้ศักดิ์ศรี ไร้ความเป็นธรรม

น่าเห็นใจ นักโทษไทยที่ถูกจองจำ ต้องทนทุกข์ระกำ อยู่ในเรือนจำ อีกตั้งยาวไกล พักโทษไม่ได้ ลดโทษไม่ได้ ก็ต้องทำใจ เพราะสังคมไทย สองมาตรฐาน มาตั้งนานนม