'อ.อัจฉราวดี' ปลุก 8 กุมภา ชาติต้องเปลี่ยน ความเลวทรามต้องสิ้นฤทธิ์ รักชาติ ต้องเลือกพรรคที่มีสิทธิชนะเท่านั้น

3 ก.พ.2569- อ.อัจฉราวดี วงศ์สกล ผู้ก่อตั้งโพธิธรรมญาณสถาน โพสต์ข้อความว่า”เจ็บแล้วต้องจำ” ..การเป็นคนไทยลืมง่าย กลายเป็นการทำร้ายชาติบ้านเมือง เราเพิ่งประจักษ์ว่าคนระดับนายกกลายเป็นไส้ศึกเขมร แต่วันนี้พรรคเพื่ออังเคิลลอยนวลหาได้มีความละอายใดๆ คนไทยมากมายก็ยังลอยหน้าจะเลือกพรรคเพื่อเขมรกันต่อไป

เรามีพรรคที่พยายามล้มล้างสถาบัน ด้อยค่าให้คนจงเกลียดจงชัง ก็ยังมีคนแก่และคนหนุ่มสาวอีกมากพร้อมที่จะสนับสนุนกันต่อไป
คนอกตัญญูพวกนี้ไม่ควรได้ชื่อว่า “คนไทย” และไม่ควรมีสิทธิ์เลือกตั้ง เพราะการมีชีวิตอยู่กลายเป็นพิษภัยต่อชาติบ้านเมือง

เพราะถูกบ่มความชิงชังด้วยคำว่า “ภาษีกู” อันน่ารังเกียจ จึงทำให้แนวคิดของพวกชิงชังสถาบันบิดเบี้ยว
พวกที่ร้องเรียกภาษีกูควรตระหนักว่า หากวันนั้นในหลวง ร.5 ไม่สามารถหาเงินมาจ่ายค่าเสียหาย ที่ถูกบีบอย่างไร้ยางอายจากฝรั่งเศสได้ สยามก็สิ้นเอกราชไปแล้ว แล้วไม่รู้ว่าสภาพบ้านเมือง ที่ดิน สินทรัพย์ หลังจากนั้น จะถูกแบ่งอย่างไร จะเป็นของหลวงหรือแบ่งออกมาให้ประชาชนได้มากน้อยแค่ไหน

บ้านเกิดเมืองนอนที่อยู่กันอยู่สุขสบาย เราจะมีสิทธิ์เช่นทุกวันนี้หรือไม่

โครงสร้างประเทศหลังจากนั้น จะมีสภาพเป็นเขมร ลาว หรือ พม่า

ช่างไม่คิดกันเลย

แทนที่จะมีสำนึกกตัญญูในพระคุณของเจ้าของแผ่นดิน กลับเอาแต่จะขับไล่ผู้สืบสกุลท่าน ไม่ให้มีทรัพย์สิน ไม่ให้มีที่ยืนอยู่บนแผ่นดินของปู่ย่าตายาย ที่ท่านรักษาเอาไว้ให้ มันต้องเป็นคนเนรคุณเข้าขั้นเท่านั้น จึงทำได้ลงคอ

ย้อนเหตุการณ์ ร.ศ. 112 หรือ พ.ศ. 2436 เป็นช่วงเวลาที่ราวกับเมฆหมอกทะมึนจะถล่มทับแผ่นดิน เพราะประเทศรอบข้าง ตกเป็นเมืองขึ้นหมดแล้ว เหลือแต่สยามที่เป็นหมุดหมายสุดท้าย ที่ฝรั่งเศสหมายข่มเหงหาทางยึดครองให้จงได้ ส่งกองเรือปิดปากอ่าวไทย ห้ามเรือสินค้าเข้า-ออกทำลายเศรษฐกิจเพื่อให้ยอมจำนน แล้วฝ่าแนวป้องกันที่ป้อมพระจุลจอมเกล้า หันกระบอกปืนหน้าวัง เรียกร้องค่าปฏิกรรมสงคราม 3 ล้านฟรังก์ให้ส่งมอบภายใน 48 ชั่วโมง มิฉะนั้นจะรบเต็มรูปแบบ

ยามนั้นใครเลยจะคะเนได้ ถึงความปริวิตกและมหาภาระที่ในหลวง ร.5 ทรงแบกไว้ พระองค์ทรงเจ็บปวดพระทัยจนอยากตาย

**ส่วนนี้ย่อจากเพจทหาร

“วิกฤติใหญ่หลวงของชาติครั้งนี้ สร้างบาดแผลและความเจ็บช้ำน้ำใจให้กับชาวสยามทั่วทุกหย่อมหญ้า พระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ พระราชโอรสถึงกับทรงสักคำว่า “ร.ศ.112 ตราด” ไว้บนพระอุระ และทรงประพันธ์เพลงท่อนหนึ่งไว้ ในเพลงทหารเรือชื่อเพลงดอกประดู่ว่า “พวกเราจงรู้ เจ็บแล้วต้องจำ”

เพื่อเป็นการเตือนใจถึงความเจ็บปวด จากการถูกต่างชาติย่ำยีอธิปไตยของชาติ

รัชกาลที่ 5 ทรงทุกข์โทมนัสใหญ่หลวงกว่าชาวสยามผู้ใดในแผ่นดิน ทรงรู้สึกท้อพระทัย ทรงเกรงว่าประชาราษฎร์จะเปรียบพระองค์กับกษัตริย์อยุธยา ที่ไม่สามารถรักษาบ้านเมืองเอาไว้ได้

ทรงไม่เสวยพระกระยาหาร ไม่สรงน้ำ ไม่บรรทม จนกระทั่งทรงประชวร ก็ยังไม่ยอมรับการรักษา และรับยาพระโอสถใดๆ พระองค์ทรงพระราชนิพนธ์ระบายความบีบคั้นพระราชหฤทัย อย่างเหลือประมาณ จนถึงกับมีพระราชประสงค์จะไม่ดำรงพระชนม์ชีพ..”

133 ปีหลังจากนั้น ณ ปีพ.ศ. 2569 ไม่มีปลายกระบอกปืนจากต่างชาติ มีแต่แผนชั่วร้ายที่อาศัยคนไทยกันเองเป็นเครื่องมือ ในการแยกสถาบันออกจากประชาชนเพื่อทำลายศูนย์รวมจิตใจ มีเป้าหมายทำให้ชาติอ่อนแอ ให้แตกแยกแล้วเข้าครอบงำตามหลัก Divide and Conquer

คนโง่เรือนล้าน ก็ยังโง่แล้วคิดว่าตนฉลาดต่อไป

ปล่อยให้คนที่ถูกหมิ่นว่า “โง่” รวมใจกันปกป้องชาติ

จากพวกเลวทรามนี้กันต่อไป

“เจ็บแล้วต้องจำ”

8 กุมภา ชาติต้องเปลี่ยน

ความเลวทรามต้องสิ้นฤทธิ์

รักชาติ ต้องเลือกพรรคที่มีสิทธิชนะเท่านั้น

นี่คือวิธีปกป้องอธิปไตยด้วยอำนาจในมือเรา.