เขากระโดงเคยเป็นแค่ที่ดินรกร้างในสายตารัฐ แต่วันนี้มันคือเมือง มีสนามแข่ง มีเศรษฐกิจ มีชีวิต ทั้งหมดเกิดจากคนที่ “ลงมือสร้าง” ขณะที่รัฐเพิ่ง “นึกขึ้นได้” ว่าเคยเป็นเจ้าของ การเพิกถอนจึงไม่ใช่แค่ทวงสิทธิ แต่คือการรื้อเมือง ด้วยเอกสารที่ล่าช้ากว่าเวลา

เมื่อโรงพยาบาลต้องจัดระบบเพื่อความปลอดภัยในพื้นที่ปะทะ แต่นักการเมืองบางคนกลับรีบโชว์มนุษยธรรมบนหน้าฟีด ใช้คำใหญ่คำโตเรื่องเกียรติภูมิประเทศ

หากอีก 10 ปีข้างหน้า พรรคส้มได้เป็นรัฐบาล ในจังหวะที่กัมพูชามีผู้นำเผด็จการทันสมัย มีกองทัพไฮเทคและพันธมิตรระดับภูมิภาคหนุนหลัง ประเทศไทยอาจเหลือเพียงรัฐธรรมนูญที่เขียนสวย วาทกรรมเสรีภาพลอยฟ้า กับทหารที่ถูกลดทอนบทบาทจนสังคมสั่งให้เงียบ และไม่มีอะไรเลยที่จะหยุดขีปนาวุธจากเพื่อนบ้านได้… นอกจากโพสต์บนโซเชียล

การเจรจาที่กัวลาลัมเปอร์ไม่ควรเป็นเพียงฉากหยุดยิงเพื่อปิดแฟ้มเลือดไทย MoU 2543 และแผนที่ 1:200,000 ต้องถูกทบทวน มิฉะนั้นอธิปไตยไทยจะถูกแลกกับคำว่า “สันติภาพชั่วคราว” และเช็คเยียวยาที่ไร้ความจริง

จากคำถาม “ทหารมีไว้ทำไม” ถึง “สนามตะกร้อ” วาทะลวงโลกที่แพ้ต่อเสียงปืนจริง เลือดของ ทหารลูกชาวบ้าน และน้ำตาของคนอพยพ ตอบแทนทุกคำพูดลอยฟ้า สนามรบไม่ใช่บทสนทนาโ

คฤหาสน์หรูของตระกูลฮุน ตระหง่านเหนือชีวิตที่ยากจนของประชาชน อำนาจถูกผูกขาดด้วย กองทัพ ตำรวจ และกฎหมาย ที่กดฝ่ายตรงข้าม เสียงปืนชายแดนคือ ผลลัพธ์ของเกมอำนาจ