เมื่อกติกาท้องถิ่นถูกขยับจากอายุถึงวาระ การเมืองไทยจึงเผยให้เห็นรอยต่อที่ไม่ธรรมดา ระหว่างความหวังของคนรุ่นใหม่กับเครือข่ายบ้านใหญ่เก่าแก่ และการที่ “ภูมิใจไทย” ขยับเคียงกับ

การเมืองไทยไม่เคยเปลี่ยนบท มีเพียงเปลี่ยนคนแสดงบนเวที เสียงกระซิบคำว่า “เขยชินวัตร” ไม่ได้เป็นเพียงชื่อบุคคล แต่ถูกวางให้เป็น หน้ากากอนาคต ที่จะช่วยปกปิดบาดแผลและรอยเสื่อมของ พรรคเพื่อไทย พรรคอาจยกใ

สองพรรค ที่ต่างกำเนิด ต่างเส้นทาง แต่กลับลงเอยด้วย ความเสื่อม ในสายตาประชาชน พรรคหนึ่งเก่าแก่จนกลายเป็น เรือโบราณที่ผุกร่อน อีกพรรคเพิ่งเกิดแต่กลับ เปื่อยยุ่ยเหมือนเรือกระดาษ ที่ลอยไม่ทันพ้นฝั่ง ทั้งสองไม่ได้สะท้

โพลชี้ว่าส้มยังนำ น้ำเงินแรงแซงแดง แต่เลือกตั้งซ่อมเชียงรายทำให้แบรนด์ชินวัตรยิ้มออก … ยิ้มที่อาจแค่ชั่วขณะ เพราะพลังที่เคยแข็งแรงไม่แกร่งเหมือนเดิมแล้ว ต่อให้เก็บชัยได้ในซอยบ้าน ถนนเส้นใหญ่ข้างหน้าอาจไม่เปิดทางเสมอไป

พรรคประชาธิปัตย์ เคยยืนตระหง่านเป็นเสาหลักของรัฐสภา เป็นโรงเรียนการเมืองและเป็นที่พึ่งของชนชั้นกลางเมืองใหญ่ แต่วันนี้ถูกมองไม่ต่างจาก “ศพการเมืองที่ยังหายใจ”

บนโต๊ะการเมือง เชฟใหญ่ผลัดกันเสิร์ฟ “รัฐธรรมนูญ” เหมือนเมนูคอขาดบาดตาย ขณะที่ “ประชาชน” ถูกเก็บไว้ปลายมื้อเป็นของหวานที่ไม่แน่ว่าจะเสิร์ฟหรือแค่ตั้งโชว์ พรรคหนึ่งประกาศรื้อทั้งครัว