“มีคนไม่อยากให้สงครามจบ เพราะช่วงเวลาที่เกิดสงคราม คือเวลาที่ตนเป็นฮีโร่หรือไม่” ถ้อยคำของ ช่อ พรรณิการ์ สะดุดใจทันทีที่ได้ยิน เพราะมันไม่ใช่เพียงประโยคถามเล่นๆ แต่คือการท้าทายที่ชวนให้สังคมต้องหยุดคิด ว่าใครกันแน่ที่ได้ประโยชน์จาก สงครามไม่จบ?

“คลิปเสียงแพทองธาร-ฮุนเซน” ถูกใช้เป็นเวทีโชว์ของ นักวิชาการหน้าใสไฮกลอส พูดอังกฤษคล่องเหมือนขายคอร์ส แต่คิดเบาเหมือนขนนก ทุกปัญหามีคำตอบเดียวคือเลือกตั้ง ฟังคล้ายยกประชาชนไว้บนหิ้

ฝ่ายหนึ่งกำกับละคร ยกนักข่าวปลอมขึ้นเวที อีกฝ่ายกลับยอมจ่ายค่าเครื่องบิน–โรงแรม เชิญมาโชว์ต่อในไทย ในศึกที่ชี้ขาดด้วยภาพและเสียง โฆษกรัฐบาลกลับทำหน้าที่เป็นเพียง ไมค์ไร้สายในมือกัมพูชา ผลลัพธ์คือไทยพ่ายในเรื่องเล่า ทั้งที่กระสุนยังไม่ทันลั่น!

22-29-9 ไม่ใช่เพียงตัวเลขบนปฏิทิน หากแต่คือ สามเส้นตาย ที่กำลังบีบวงล้อม พ่อลูกชินวัตร ให้ไร้ทางถอย จาก คดี 112, คดีคลิปเสียง, จนถึงคดีบังคับโทษชั้น 14 แต่ละคดีคือ

สามคดีใหญ่ของพ่อลูกชินวัตร แม้วันพิพากษายังมาไม่ถึง แต่ “ไฟเขียว” และ “สัญญาณจากฟ้า” กลับแซงหน้าศาลไปหลายช่วงตัว เมื่อเรื่องเล่าถูกป้อนลงสายพานโรงงานข่าวลือ จนดังกว่าข้อกฎหมาย คำถามคือ… เราจ

ภายใต้รอยยิ้มและถ้อยคำสวยหรู กลุ่มปัญญาชนบางคน ใช้ “ศาสตร์มืดของวาทกรรม” ผลักให้การปกป้องชาติถูกตีตราเป็น “ปลุกความเกลียดชัง” เหตุชายแดนไทย-กัมพูชา กลายเป็นเวทีซ้ำบทเดิม โจมตีฝ่ายที่คิดต่าง ลดทอนความน่าเชื่อถือของกองทัพ