'ยาดองมรณะ' ไม่กลัวกฎหมาย เพราะจ่าย 'ส่วยตำรวจ'

ปัญหาประชาชนซึ่งส่วนใหญ่เป็นคนยากจนบาดเจ็บล้มตายเหมือนใบไม้ร่วงเพราะการดื่ม “ยาดองมรณะ” พื้นที่เขตมีนบุรี เป็นเรื่องที่ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวและรู้สึกสยดสยองอย่างยิ่ง

ประชาชนซื้อเหล้ายาดองกินแล้วเจ็บตายได้อย่างไร?

ใครคือผู้รับผิดชอบ ทั้งทางอาญาและชดใช้ความเสียหายทั้งหมด?

คำตอบคงไม่ใช่แค่การที่นายพลตำรวจรีบกระวีกระวาดแจ้งข้อหาดำเนินคดีกับเจ๊ปูผู้ผสมเมทานอลในเหล้ายาดองจำหน่ายให้ลูกค้า ดื่มกินแล้วชักตาเหลือกถึงแก่ความตายไปถึง ๗ คน

นอนโคม่าอยู่อีกนับสิบ!

ยาดองในรูปแบบต่างๆ ที่ขายกันริมทางหรือตลาดนัดสารพัดในปัจจุบันนั้น อันที่จริงคือ “สุรา” ซึ่งถือเป็นสินค้าควบคุมประเภทหนึ่ง

การผลิตและจำหน่ายทุกรายต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานรัฐ คือ “กรมสรรพสามิตร” ทั้งสิ้น

เพราะคำว่า “สุรา” ตามกฎหมาย หมายถึงวัตถุทั้งหลายหรือของผสมที่มีแอลกอฮอล์ซึ่งสามารถดื่มกินได้เช่นเดียวกับน้ำสุราแต่เมื่อได้ผสมกับน้ำหรือของเหลวอย่างอื่นแล้วสามารถดื่มกินได้เช่นเดียวกับสุรา”

เหล้ายาดองก็เช่นกัน เมื่อมีส่วนผสมของสุราและดื่มได้ ก็อยู่ในความหมายเป็นสุราประเภทหนึ่งด้วย

ผู้ทำสุราโดยไม่ได้รับอนุญาต เป็นการฝ่าฝืนข้อห้ามตามมาตรา ๕ มีความผิดทางอาญากำหนดอัตราโทษจำคุกถึงหกเดือน

และถ้าหากทำและจำหน่ายไปพร้อมกันด้วยมีโทษจำคุกถึงหนึ่งปี

ส่วนผู้ขายถือเป็นการจำหน่ายโดยไม่ได้รับอนุญาต มีโทษปรับห้าพันบาท

แน่นอน เจ๊ปูคือผู้ต้องรับผิดทางอาญาทั้งข้อหาทำและจำหน่ายสุราโดยไม่ได้รับอนุญาต รวมทั้งความฐานประมาททำให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย

ต้องชดใช้ค่าสินใหมทดแทนแก่ผู้เสียหายทั้งหมด

คงไม่ใช่แค่รายละหนึ่งหมื่นบาทอย่างที่เธอบอกว่ายินดีจ่าย

เจ๊ปูบอกว่า ประกอบอาชีพขายเหล้ายาดองแบบนี้มากว่าสามสิบปี ไม่เคยมีปัญหา

ฉะนั้น ในข้อเท็จจริงเธอจึงไม่น่าจะเคยถูกจับดำเนินคดีอาญาในข้อหาหรือฐานความผิดใด

แต่ครั้งนี้ เมื่อถึงขนาดมีคนบาดเจ็บล้มตายมากมาย จึงถูกตำรวจจับและดำเนินคดีอย่างกระวีกระวาดในข้อหาทำและจำหน่ายสุรา

รวมทั้งข้อหาประมาททำให้มีผู้ถึงแก่ความตาย

ปัญหาสำคัญคือ เจ๊ปูทำและจำหน่ายสุราผิดกฎหมายอยู่ได้อย่างไรมานานกว่าสามสิบปี?

นี่คือสิ่งที่เธอไม่ได้บอกต่อสังคมว่าทำและขายเหล้าเถื่อนอยู่นานขนาดนี้ได้อย่างไรโดยไม่ถูกกรมสรรพาสามิตรหรือตำรวจไม่ว่าท้องที่หรือหน่วยใดดำเนินคดี?

หน่วยงานใดมีหน้าที่ตรวจสอบและจับกุมตามกฎหมายในเรื่องการผลิตและจำหน่ายสุราเถื่อน

แน่นอน เจ้าพนักงานสรรพสามิตรผู้รับผิดชอบพื้นที่คือผู้มีหน้าที่ตรวจตราเป็นหลัก

แต่เมื่อตรวจสอบพบจับกุมได้ ก็ต้องส่งให้ตำรวจเป็นผู้สอบสวนดำเนินคดีส่งให้อัยการมีคำสั่งฟ้องต่อศาลให้พิพากษาลงโทษตามกฎหมาย

ตำรวจทุกพื้นที่ทุกสถานีจึงมีอำนาจและหน้าที่ในการตรวจสอบจับกุมเช่นเดียวกัน แม้กระทั่งร้าน “เหล้าปั่น” ซึ่งมีอยู่มากมายทั่วไทย

และที่สำคัญคือการมีอำนาจสอบสวนดำเนินคดี ที่เจ้าพนักงานสรรพสามิตรไม่มี

การทำผิดกฎหมายใดที่ตำรวจไทยมีอำนาจจับกุมและผูกขาดการสอบสวนด้วย ในข้อเท็จจริงทุกเรื่องจึงไม่พ้นเรื่อง “ส่วย”

จะมากหรือน้อย ก็ต้องจ่าย

มิฉะนั้น ไม่มีทางทำผิดกฎหมายอย่างเปิดเผยอยู่ได้!

เรื่องนี้ ถ้าไม่มีปัญหาว่าเจ๊ปูได้ใช้วัตถุอันตรายบางชนิดผสมลงไปจนคนกินแล้วตาย เธอก็สามามารถทำและจำหน่ายเหล้ายาดองผิดกฎหมายไปได้เรื่อย ๆ โดยไม่ถูกตำรวจหน่วยใดจับกุม ไม่ว่ากรมสรรพสามิตร หรือตำรวจพื้นที่

ความเสียหายถึงขั้นบาดเจ็บสาหัสและตายของประชาชนจากการซื้อเหล้ายาดองที่วางจำหน่ายเกลื่อนกลาดในตลาดหรือริมทางมาดื่มในครั้งนี้

จึงเป็นเรื่องที่เจ๊ปูผู้กระทำผิดฐานประมาท ต้องรับผิดทางอาญาและชดใช้ค่าสินใหมทั้งหมด

รวมไปถึงผู้เสียหายควรรวมตัวกัน “ฟ้องคดีแพ่ง” ต่อรัฐทั้ง “กรมสรรพามิตร” และ “ตำรวจแห่งชาติ”

ที่ปล่อยปละละเลยหรือบกพร่องต่อหน้าที่ ไม่มีการจับกุมดำเนินคดีกับผู้กระทำผิดกฎหมาย

ซึ่งในความเป็นจริง ไม่ใช่เรื่องบกพร่องต่อหน้าที่

แต่เป็นเพราะมีการทุจริต “รับส่วย” เช่นเดียวกับทุกๆ ปัญหาที่เกิดขึ้นในสังคมไทย

โดยผู้คนส่วนใหญ่จะรู้สึกจนใจ คิดว่าไม่สามารถแก้ไขอะไรได้นั่นเอง.

เขียนโดย พ.ต.อ.วิรุตม์ ศิริสวัสดิบุตร เลขาธิการสถาบันเพื่อการปฏิรูปกระบวนการยุติธรรม (สป.ยธ.)