เรื่องใหญ่ของ‘คนหิวน้ำ’?

คือ..บอกเราดีๆ ก็ได้ว่าหาน้ำดื่มได้ที่ไหน คำตอบยังไม่เท่าไหร่..แต่สีหน้าคือ!!? ชั้นไม่เคยได้รับการปฏิบัติเยี่ยงนี้!!

เข้าใจแล้วทำไมคนถึงด่า รพ.รัฐกันจัง ที่ผ่านมาก็เคยคิดเข้าข้างพยาบาลรัฐนะเวลามีดรามา แต่หลังจากนี้คงอยู่ทีมช่วยด่าอะจ้ะ..

ป.ล.สุดท้ายหมอบอก “หมอรักษาไม่เป็นนะ อาการนี้ให้กลับไปกรุงเทพฯ หรือเข้าไปเพชรบุรี” อห อห อห.

ทั้งหมดนี้..เป็นข้อความที่ “คุณแต๊งค์-พงศกร มหาเปารยะ” อดีตนักแสดงโพสต์ ซึ่งความจริงก็เป็นเรื่องความรู้สึกส่วนตัวของปุถุชนคนหนึ่ง ไม่เห็นจะต้องนำมาขยายความอะไรกันต่อ

อีกอย่างก็เป็นที่เข้าใจ-ลึกซึ้งกันดีอยู่แล้วสำหรับผู้คนนับหมื่น-นับแสนหรือนับล้านที่ใช้บริการโรงพยาบาลของรัฐเป็นประจำ

ที่บางครั้ง-บางโอกาสของบางคนก็ย่อมจะต้องพบ-ต้องเผชิญกับเหตุการณ์ที่ไม่ค่อยจะสบอารมณ์กับการให้บริการของบุคลากรทางการแพทย์

แต่ด้วยที่คลุกคลี-ใกล้ชิดอยู่กับหมอกับพยาบาล ญาติ-ผู้ป่วยจึงทำใจได้ ไม่ค่อยถือสากับอารมณ์หรือสีหน้าบึ้งตึง เพราะรู้-เข้าใจดีว่าบุคลากรฯ โดยเฉพาะพยาบาลแต่ละคนนั้น..

ต้องเร่งรีบกับการให้บริการกับผู้ป่วย ทั้งยังพกความตึงเครียดอยู่ตลอดเวลา ที่วันๆ ผู้ป่วยแทบจะล้นโรงพยาบาล!

อย่างคุณแต๊งค์ที่บอกว่า “เป็นครั้งแรกในชีวิต” ที่เข้าไปใช้บริการโรงพยาบาลรัฐ ก็เข้าใจได้ และเป็นธรรมดาของคนใช้บริการโรงพยาบาลเอกชนมาตลอด

ที่จะได้รับเอาใจใส่ดูแลอย่างใกล้ชิด..หิวน้ำ ก็เดินไปหยิบเอาในตู้แช่ใกล้ๆ ที่นั่งรอคิว ไม่ต้องไปเดินหา หรือถ้าขี้เกียจหรือติดเจ้ายศ-เจ้าอย่าง เจ้าคน-นายคน..

 ก็..เพียงยิ้มเล็กน้อยให้กับพยาบาลหน้าใสๆ-สวยๆ พร้อมเอ่ย “คอแห้ง ปากแห้งมาก” ..เธอจะรีบไปหยิบน้ำมายื่นให้ด้วยความยินดีทันที!

คุณแต๊งค์จึงไม่ชิน-ไม่คุ้นกับสภาพ รพ.รัฐ ยิ่งต้องมานั่งรอเป็นชั่วโมงๆ (เป็นเรื่องปกติของคนอื่น) ก็อาจจะมีอารมณ์ขุ่นมัว หงุดหงิด พอมาเจอกับคำพูด “แล้วจะให้ทำไง”?..

จึงเลยปรี๊ดด ทั้งๆ ที่ พยาบาลท่านนั้นอาจจะถามด้วยความบริสุทธิ์ใจ ไม่ได้คิดหรือมีความรู้สึกอื่นเจือปนเลย นอกจากความเครียดกับความเร่งรีบที่จะให้บริการผู้ป่วย!

ส่วนที่ว่า “เธอชักสีหน้า ขมวดคิ้ว เชิดปากขึ้นข้างนึง” นั้น ผมก็สงสัยว่าเธอจะแสดงภาษากาย หรืออารมณ์ความรู้สึกเช่นนี้ไปเพื่ออะไร?

เพราะอีกฝ่ายก็ไม่ได้ทำให้เธอถึงกับโกรธ หรือหมั่นไส้นี่นา แต่แม้จะชักสีหน้าจริง คุณแต๊งค์ก็ไม่ควรจะถึงกับสลิ้งแตก หยามเหยียดเธอ..

“เรียนหนังสือจบมาได้ไง ทัศนคติแบบนี้ ยากจะพัฒนาแหละ” ให้เป็นที่อับอายเลย! 

อย่างที่ผมเคยเจอ-เคยเล่าจากประสบการณ์ตัวเองนั่นแหละว่า โรงพยาบาลของรัฐเวลานี้ แออัดยัดทะยานไปด้วยผู้ป่วยรักษาฟรี..

ทำให้บุคลากรทางการแพทย์ต่างก็มีความเครียดสะสมกับการ “แบกรับ” ทั้งกับค่าครองชีพ ทั้งกับการให้บริการ ทั้งกับอารมณ์ของ (ญาติ) ผู้ป่วยที่ร้อยพ่อพันแม่!

จึงมีทั้งที่ปรากฏและไม่ปรากฏข่าว ว่าพยาบาล-บุคลากรทางการแพทย์ โรง’บาลนั้นโรง’บาลนี้ลาออกมาโดยตลอด

อย่างคุณพยาบาลท่านนี้ ผมก็ไม่แน่ใจว่าหลังจากที่คุณแต๊งค์จุดประเด็นขึ้นมาเธอจะมีความคิด ความรู้สึกอย่างไรกับอาชีพนี้ต่อไป?

ขออย่าให้ประเด็นแค่ “หิวน้ำ” ของคนคนหนึ่งต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่-เรื่องโตถึงขนาดท้อแท้ หมดเรี่ยวแรง อยากจะลาออกจากงานเลย..

สู้ๆ..เพื่อผู้ป่วย (รักษาฟรี) ด้วยใจอดทน เข้มแข็ง..ขอเป็นกำลังใจนะ!.

สันต์ สะตอแมน