ชายชราผู้ถูกรังแก?

นี่..ไม่ใช่แค่เรื่อง “เล่นสนุกขำๆ” ในหมู่ชาวบ้าน แต่มันคือภาพสะท้อนของ “ความล้มเหลวทางปัญญาและสามัญสำนึก” ของผู้ใหญ่..

ที่แยกแยะไม่ออกว่าอะไรคือ “พื้นที่สาธารณะ” อะไรคือ “สถานศึกษา” และอะไรคือ “อบายมุข”!

คำถามคือ ผู้จัดกิจกรรม “พวกคุณคิดอะไรกันอยู่..หือ?”

เออ..แล้วนั่นก็ไม่รู้ “คิดได้อย่างไร”? ก็ข่าวที่ว่านายทักษิณ ชินวัตร พยายามกดดันบุคคลในรัฐบาลและคณะกรรมการสร้างเสริมสังคมสันติสุข

ให้รับคำร้องขอให้พิจารณาวินิจฉัยสิทธิได้รับการนิรโทษกรรมและพ้นจากความรับผิดตามพระราชบัญญัติ (พ.ร.บ.) สร้างเสริมสังคมสันติสุข พ.ศ.2569

เพื่อล้างมลทินในคดีที่เกี่ยวข้องกับการเมือง โดยใช้เสียงของ สส.พรรคเพื่อไทย จำนวน 74 เสียง

ในการลงมติไว้วางใจนายอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีจากพรรคภูมิใจไทย รวม 18 คน ที่จะมีขึ้นในวันที่ 7-11 ธ.ค.นี้ เป็นข้อแลกเปลี่ยน นั่นแหละ!

เนี่ย..ต้องบอกว่า “หมาเคยกินขี้ ยังไงก็กินขี้อยู่วันยังค่ำ” พยายามห่างหายจากหน้าสปอตไลต์การเมืองไปได้ไม่กี่ยาม-กี่มื้อ..

ที่สุด..นายทักษิณ ชินวัตร ก็โผล่ (หาง) ให้เห็นถึงนิสัย-พฤติกรรมเดิมๆ จนได้!

การมอบอำนาจให้ทนายความคู่ใจอย่างนายวิญญัติ ชาติมนตรี หอบสำนวนคำร้องไปยื่นต่อคณะกรรมการสร้างเสริมสังคมสันติสุข..

เป้าหมาย.. “ล้างมลทิน” และ “นิรโทษกรรม” ทุกสิ่งอย่างที่เคยเกิดขึ้นในอดีต!

ด้วยเหตุผลประกอบคำร้องที่ทนายร่ายยาวออกมา โดยเฉพาะประโยคที่ว่า.. “ท่านอายุมากแล้ว 77 ปี อยากวางมือทางการเมืองอย่างเด็ดขาด และอยากประกอบอาชีพสุจริต”

ฟังแล้วชวนให้จินตนาการภาพชายชราผู้น่าสงสารคนหนึ่ง ที่นั่งสวดมนต์ เลี้ยงหลาน ทำสวน อยู่ในบ้านประมาณนั้น

แต่เมื่อเป็น “ทักษิณ ชินวัตร” ที่ผู้คน “ชิน” กับวัตรปฏิบัติมาตลอด ใครๆ จึงไม่อาจเชื่อคำว่า “วางมืออย่างเด็ดขาด” จะเกิดขึ้นจริง!

และที่งัดทฤษฎี “ผลไม้พิษ” มาอ้างว่า ตนเองคือเหยื่ออันโอชะของรัฐประหารและการกลั่นแกล้งทางการเมือง เป็นผ้าขาวบริสุทธิ์ที่ถูกป้ายสีจนดำทมิฬ..

ถามจริง..ไม่ละอายปากเลยรึท่านทนาย?

ที่สำคัญ พอมีคนออกมาตั้งข้อสังเกต หรือแสดงความคิดเห็นทางกฎหมาย ทนายคู่ใจก็รีบสวนกลับทันควันว่าเป็นพวก “ขาประจำ” ที่จ้องจะกีดกันไม่ให้คนอื่นได้ประโยชน์!

พิโธ่..พิถังกะละมังหม้อ ช่างเป็นตรรกะที่เฉียบแหลมจนอยากจะมอบกล้วยให้ การตั้งคำถามถึงความเท่าเทียมในสังคม กลายเป็นการ “อิจฉาตาร้อน” ..คิดได้ไง (วะ)?

ถ้ากฎหมายฉบับนี้และคณะกรรมการชุดนี้ สามารถลบล้างคำพิพากษาของศาลฎีกาให้หายวับไปกับตาได้เพียงเพราะคำว่า “อยากทำมาหากินสุจริต”

ประทานโทษ..ต่อไปประเทศไทยก็คงไม่ต้องเปลืองงบประมาณไปกับกระบวนการยุติธรรมให้เหนื่อยแรง แนะนำให้ยุบศาล ยุบอัยการไปเสียสิ้นเรื่อง!

 มีสำนึก-สำเหนียกบางเถอะพ่อคุณ..อย่าได้คืบแล้วจะเอาวา และอย่าหาเรื่องให้สังคมต้องวุ่นวายอีกเลย..

พอได้แล้ว ปล่อยวางได้แล้ว บั้นปลายชีวิตหาความสงบสุขที่แท้จริงให้ตัวเองเสียที เพราะตราบใดที่ยังอยากได้ “สิทธิพิเศษ” เหนือคนธรรมดา..

 บทละครเรื่อง “ชายชราผู้ถูกรังแก” ที่พล็อตขึ้นมา ก็เป็นได้แค่ “บทงิ้วหลงโรง” ที่คนดูเขาเอือมระอา-เดินหนีกันหมดแล้ว..

ษิณเอ๊ย!.

สันต์ สะตอแมน