กลัวไม่ได้เป็น ‘เจ้าสัวมือเติบ’?

อย่างกรณีที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดคงหนีไม่พ้น “สลิปค่าน้ำชา 7 ล้าน” ที่ขนาดธนาคารและกองพิสูจน์หลักฐานยืนยันชัดเจนว่าเป็น “ของปลอม”..

และตัว “แอดมินเพจ” ต้นทางก็ถูกควบคุมตัวดำเนินคดีแล้ว ซึ่งความจริงก็ควรจบตรงนั้นแบบเคลียร์ๆ ชัดๆ!

แต่..ก็ยังมี “นักแบก” พยายามหาเหตุผลข้างๆ คูๆ มาปกป้อง คอยแถ หรือพยายามโยงเรื่องให้คนทำผิดกลายเป็นฮีโรอยู่

ซึ่งการปกป้องคนที่เรารักหรือศรัทธาก็เป็นเรื่องที่พอจะเข้าใจได้ แต่การปกป้อง “ความผิด” จนยอมสูญเสียตรรกะและจุดยืนของตัวเอง จนเสื่อมความน่าเชื่อถือ..

ขอถามจริงๆ เหอะ..เหนื่อย-ล้ากันบ้างไหม..หือพี่น้อง?

ที่ถาม ไม่ได้เป็นเพราะห่วงใยอะไรหรอก เพียงแต่เห็นแล้วให้รู้สึก “เหนื่อยแทน” ขึ้นมาเท่านั้นแหละ เพราะในขณะที่ความจริงและหลักฐานปรากฏทนโท่..

แต่พวกนักแบกทั้งหลายกลับต้องใช้ “พลังงานสมอง” อย่างมหาศาลในการขุดแม่น้ำทั้งห้า หาข้ออ้างสารพัดมาอธิบายแทนคนทำผิด

ตั้งแต่ทฤษฎีสมคบคิด (ล้ำลึก) “มันต้องมีเงื่อนงำ” บ้างล่ะ “คนทำเขาหวังดีอยากเปิดโปง” บ้างล่ะ ไปจนถึงมุกคลาสสิกที่นิยมนำมาใช้..

อย่างการขุดเรื่องอื่นมาเบี่ยงเบนประเด็นเพื่อบอกว่า “ทีเรื่องนั้นล่ะไม่เห็นพูดถึง?” งี้!

ความจริง การยอมรับว่าตัวเอง “เงิบ” หรือเสียฟอร์ม-เสียเหลี่ยมเพราะหลง “แชร์ข่าวปลอม” มันอาจทำให้รู้สึกเจ็บใจก็แค่ตอนแรก แต่การดันทุรังแบกคนทำผิด..

นอกจากจะหลังหักเอาแล้ว ยังอาจสูญเสียความน่าเชื่อถือในสายตาเพื่อนฝูง-คนรอบข้างและสังคม!

ผมว่า พักกันเสียบ้างเถอะนะ วางสลิปปลอมใบนั้นลง ปล่อยให้คนทำผิดไปรับโทษตามกฎหมาย แล้วหันมา “แบกความถูกต้อง” กันดูเสียบ้าง..

อย่างน้อยๆ สมองจะได้เบา ไม่ต้องคอยคิดพล็อตเรื่อง หรือวาทกรรม-คำโกหกใหม่ๆ มา “แก้ตัว” ให้ต้องหนักใจ-เหนื่อยใจ-ฝืนใจตัวเองอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน!

เออ..แล้วนี่ดูท่าจะยังหนักใจ-เหนื่อยใจกันต่อไป ก็เรื่องการดึงเงิน 2,000 ล้านบาทกลับเข้าสู่คลังหลวงนั่นแหละ!

เหนื่อยใจทั้งฝ่ายเสนอ พ.ร.บ.องค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย และหนักใจทั้งฝ่าย “องค์กร” ที่ต้องรักษา “ชามข้าวตัวเอง”

ฝ่ายแรกน่ะ เหนื่อยใจกับการพยายามอธิบาย (ปากใกล้ฉีก) ว่า นี่ไม่ใช่การ “ยุบองค์กร” หรือ “เตะชามข้าว” ในความหมายของการกลั่นแกล้ง..

แต่คือการ “จัดระเบียบชามข้าว” ให้โปร่งใสและเท่าเทียมกันทุกหน่วยงาน!

โดยยืนยันในความคิดหลัก..สื่อสาธารณะยุคใหม่ ต้องกล้าพิสูจน์ผลงานผ่านระบบงบประมาณ

หาก “ไทยพีบีเอส” มั่นใจในคุณค่า คุณภาพ และความจำเป็นของตนเองต่อสังคมไทย ก็ไม่มีเหตุผลใดที่ต้องหวาดกลัวการแปรญัตติหรือการพิจารณางบประมาณในรัฐสภา

เฉกเช่นเดียวกับองค์กรอิสระอื่นๆ เช่น ศาล หรือ ป.ป.ช. เพราะการต้องเข้าไป “ชี้แจงความคุ้มค่า” และ “แบมือขอรับงบประมาณรายปี” จะกลายเป็นภาคบังคับ..

ที่บีบให้องค์กรต้องปฏิรูปตัวเอง ลดความเทอะทะ เลิกการใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย และหันมาสร้างสรรค์ผลงานที่ประชาชนสัมผัสได้จริงเพื่อนำไปอ้างอิงในการของบประมาณปีถัดไป!

ก็อย่างที่ผมเคยพูดไว้ตรงนี้แหละว่า พรรคภูมิใจไทยน่ะใช่ว่าจะ “ครองอำนาจ” เป็นรัฐบาลไปตลอดซะที่ไหน?

วันใด..พรรคประชาชนได้จัดตั้งรัฐบาลขึ้นมา ถึงตอนนั้นไทยพีบีเอสก็ดี หรือองค์กรอื่นก็ดี สามารถจะของบประมาณเท่าไหร่ก็ย่อมได้!

เพียงแต่ ปีสองปีจากนี้หากการแก้ไข พ.ร.บ.ฯ สำเร็จ อาจจะต้องทนลำบากหน่อยกับการใช้เงิน จะทำตัวเป็น “เจ้าสัวมือเติบ” ไม่ได้อีกต่อไป..

ก็..เท่านั้น!.

สันต์ สะตอแมน