ขายข้าวเป็นเม็ด…รวยไม่ไหวแล้วโว้ย!

มาจาก อำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์

เจ้าของซองชื่อ คุณนิรมล คงประยูร

แถมไม่ได้มาแต่ตัวหนังสือครับ

มีรูปนาติดมาด้วยสองรูป

รูปหนึ่งยังเขียวอยู่ มีคนกำลังก้มอยู่กลางนา ข้างตัวมีท่อสูบน้ำพาดยาวเข้าไปในแปลง

ส่วนอีกรูป ผืนนาแทบไม่มีน้ำให้เห็น ต้นข้าวเริ่มซีดแห้ง ดูแล้วก็พอเข้าใจว่าทำไมเจ้าของซองถึงเขียนว่า ต้องสูบน้ำเข้าไป “พอประทังชีวิตข้าว”

เห็นภาพแล้ว ทีนี้มาฟังเจ้าของนาเล่าเองดีกว่าครับ

เรียนคุณเสมอต้น 

อ่านคอลัมน์คุณเสมอต้นมาหลายวันแล้ว เห็นแต่ข่าวการเมือง นักการเมือง เบื่อเหมือนกันค่ะ

พอดีเห็นเขียนเรื่องชาวนา ปลูกข้าว เห็นด้วยทุกข้อค่ะ

ปลูกข้าวรอฝน ฝนก็ไม่ตกเลย ดีที่ขุดบ่อกักเก็บน้ำไว้บ้าง เลยได้สูบเข้านา พอประทังชีวิตข้าวได้หน่อย มีคนถามชาวนา รู้ว่าขาดทุน จะไปทำทำไม?

ชาวนาตอบ แล้วจะให้ทำอะไร เขาทำอาชีพนี้มาตั้งแต่อ้อนแต่ออก อาชีพอื่นก็ทำไม่เป็น ทุนก็ไม่มี

เฮ้อ! พูดแล้วก็เหนื่อย นับเป็นเมล็ดขายอย่างที่คุณเสมอต้นแนะนำ ท่าจะดี ชาวนาคงจะ “รวยไม่ไหวแล้วโว้ย” 555

แค่นี้ก่อนนะคะ ฉบับหน้าจะเขียนมาคุยใหม่

ขอแสดงความนับถือ

นิรมล คงประยูร

ป.ล. สถานที่ปลูก อำเภอลาดยาว นครสวรรค์

คุณนิรมลครับ

จดหมายถึงแล้ว รูปนาสองรูปก็มาถึงพร้อมกัน

มีอยู่คำหนึ่งในจดหมายที่ผมชอบครับ

“พอประทังชีวิตข้าวได้หน่อย”

ปกติเราได้ยินแต่คน “ประทังชีวิต”

คราวนี้เป็นข้าว

แต่สำหรับชาวนา ชีวิตข้าวกับชีวิตคนก็คงไม่ได้อยู่ห่างกันเท่าไร ข้าวรอด คนก็ยังพอมีหวัง เพราะกว่าจะได้ข้าวสักเม็ด ไม่ใช่แค่หว่านแล้วนั่งรอวันเกี่ยว

ฝนไม่ตกก็ต้องหาน้ำ มีบ่อก็ต้องสูบ มีน้ำแล้วก็ยังต้องดูแลกันต่อไปอีก กว่าจะถึงวันที่ข้าวออกจากนา ยังมีทั้งแรง ทั้งทุน และเรื่องที่ควบคุมไม่ได้รออยู่ข้างหน้า

เพราะฉะนั้นคำถามที่ว่า

“รู้ว่าขาดทุน จะไปทำทำไม?”

จึงน่าสนใจครับ

คุณนิรมลเล่าคำตอบของชาวนาไว้สั้นๆ ว่า

“แล้วจะให้ทำอะไร”

ทำมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก อาชีพอื่นก็ทำไม่เป็น ทุนก็ไม่มี

เมื่อวานผมเขียนเรื่องนี้เสียยาว วันนี้เจอห้าคำนี้เข้าไป กลับรู้สึกว่ามันอธิบายชีวิตชาวนาได้ดีเหมือนกัน

บางครั้งคนข้างนอกมองเห็นทางเลือกเต็มไปหมด แต่คนที่ยืนอยู่กลางนาอาจไม่ได้มีทางให้เลือกมากอย่างที่เราคิด

เรื่องนี้เอาไว้เท่านี้ครับ เดี๋ยวจะกลายเป็นเขียนเรื่องเมื่อวานซ้ำอีกวัน

เพราะอ่านต่อมา คุณนิรมลก็เปลี่ยนอารมณ์เสียเฉยๆ

“นับเป็นเมล็ดขายอย่างที่คุณเสมอต้นแนะนำ ท่าจะดี ชาวนาคงจะรวยไม่ไหวแล้วโว้ย 555”

มุกขายข้าวเป็นเม็ด ผมเป็นคนเริ่มเองครับ

แต่ขายเป็นเม็ดแล้วจะถึงขั้น “รวยไม่ไหวแล้วโว้ย” หรือเปล่า…

เรื่องนี้เห็นทีต้องยกสายไปถามนายกฯ อนุทิน เจ้าของวลีเขาหน่อย (ฮา)

แต่สิ่งหนึ่งที่จดหมายฉบับนี้ทำให้ผมนึกต่อจากเมื่อวาน คือเราอาจคุ้นกับการพูดถึงชาวนาในวันที่ข้าวเกี่ยวเสร็จแล้ว

ข้าวตันละเท่าไร ราคาขึ้นหรือราคาลง จะช่วยกันด้วยวิธีไหน

แต่รูปที่คุณนิรมลส่งมาเตือนว่า ก่อนจะมีข้าวให้พูดถึงเรื่องราคา ต้องทำให้ข้าวรอดไปถึงวันเกี่ยวเสียก่อน

วันนี้ยังสูบน้ำ “ประทังชีวิตข้าว”

วันข้างหน้าจะเจออะไรอีก ยังไม่มีใครรู้

นี่แหละครับ อาชีพที่เราพูดกันมานานว่าเลี้ยงคนทั้งประเทศ แต่คนทำกลับต้องลุ้นกันตั้งแต่ฟ้าจะให้น้ำหรือไม่ ไปจนถึงวันที่ข้าวออกจากนาแล้วจะขายได้เท่าไร

จะให้เลิกทำเสียเลยก็คงง่ายเฉพาะตอนพูด

เพราะพอกลับไปอ่านคำตอบเดิมอีกครั้ง

“แล้วจะให้ทำอะไร”

ก็ยังตอบคำถามนั้นอยู่ดี

ขอบคุณคุณนิรมลครับ

ขอบคุณทั้งจดหมาย ทั้งรูป และ “555” ที่ยังอุตส่าห์ติดมาด้วย

เมื่อวานผมเขียนจบด้วย

“คิดถึงท้องนา คิดถึงข้าว แล้วก็คิดถึงคนทางโน้น”

วันนี้เสียงจากทางโน้นมาถึงแล้ว

ก็ขอให้ข้าวในนาที่ อ.ลาดยาว ได้น้ำพอเลี้ยงต้น และไปถึงวันเกี่ยวอย่างที่คนปลูกเขารอ

—เสมอต้น
6 กันยายน 2569

📌 เขียนถึงเสมอต้น: มีเรื่องอะไรอยากเล่า อยากถาม หรือเพียงอยากส่งมาคุยกัน เขียนมาได้ที่ 📩 [email protected] หรือ 💬 Inbox เพจ Facebook “เปิดซองออนไลน์” ไม่ต้องเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรครับ เรื่องใกล้ตัว เรื่องที่พบเจอ หรือเรื่องที่ค้างอยู่ในใจ เขียนมาเถอะ แล้ววันไหนซองมาถึง เราค่อยเปิดอ่านไปด้วยกัน