ความเสื่อมของโลกตะวันตก

คือฉากเหตุการณ์ในแบบที่บรรดา ความเป็นตะวันตก ทั้งหลาย ที่มันเคยมีบทบาท อิทธิพล ครอบงำโลกทั้งโลกเอาไว้ชนิดดิ้นไม่หลุด มาเป็นศตวรรษๆ ไม่ว่าจะเป็นความคิด-ความอ่าน ระบบการศึกษา ทฤษฎีทางการเมือง-เศรษฐกิจ ไปจนแม้แต่ค่านิยมทางสังคม ชนิดที่ไม่ว่าการแต่งเนื้อ แต่งตัว การกิน การอยู่ การดูหนัง ดูละคร กระทั่งแม้แต่อาหาร เครื่องดื่ม ยังต้องหันไปงับแฮมเบอร์เกอร์ แกล้มกับเป๊ปซี่-โคล่า ฯลฯ ตามแบบฉบับตะวันตก หรือ ตามก้นฝรั่ง อย่างมิอาจหลีกเลี่ยงและปฏิเสธ ฯลฯ อะไรประมาณนั้น สุดท้ายแล้ว...มันอาจต้องมีอันเจือๆ จางๆ ลงไปบ้าง หรือไม่ถึงกับมีบทบาท อิทธิพล ระดับสามารถ หันซ้าย-หันขวา โลกทั้งโลก ได้แบบยุคที่มันยังคงสดๆ ซิงๆ หรือยุคเริ่มต้นแห่งการ ล่าอาณานิคม ที่ทำให้โลกทั้งมวลหนีไม่พ้นต้องกลายเป็น โลกตะวันตก ไปเป็นแถบๆ จนตราบเท่าทุกวันนี้นั่นเอง...

จริง-ไม่จริง เป็ง-ปาย-ล่าย เป็ง-ปาย-ม่าย-ล่าย...อันนั้น คงต้องเก็บไปนั่งคิด นอนคิด เป็นการบ้านกันไปตามสภาพ แต่สิ่งที่น่าสนใจยิ่งไปกว่านั้น ก็คือ การไหลไปตามแบบฉบับตะวันตก หรือการ ตามก้นฝรั่ง นั้น เอาไป-เอามาแล้ว...มันเป็นสิ่งที่เหมาะสม สอดคล้อง เป็นสิ่งที่ถูกที่ต้องสำหรับบรรดามวลมนุษย์ทั้งหลายในโลกนี้หรือไม่? เพียงใด? อันนี้นี่แหละ...ที่น่าคิด น่าสะกิดใจ มิใช่น้อย โดยเฉพาะในช่วงที่อะไรต่อมิอะไรที่เป็นไปตามแบบฝรั่ง แบบตะวันตก มันชักออกอาการเสื่อมโทรม ทรุดโทรม ยิ่งเข้าไปทุกที แม้แต่ระบอบการเมือง-การปกครองที่เรียกกันว่า ประชาธิปไตยเสรี ซึ่งเคยสูงส่ง วิเศษวิเสโส ชนิดกินกะได-ทากะได ผัวกิน-เมียหาย พ่อตาใช้-แม่ยายฟื้น จนใครต่อใครต้องหันไปลอกแบบ-เลียนแบบ ให้เหมือนฝรั่งให้มากๆ เข้าไว้ ไม่เหมือนขึ้นมาเมื่อไหร่ ก็อาจต้องเจอข้อหา เผด็จการ ได้โดยทันที!!!

แต่สำหรับอภิมหาพระอย่าง ท่านพุทธทาสภิกขุ ผู้พร้อมยอมเป็น ทาส ของชาวอินตะระเดีย อย่างพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตราบวินาทีสุดท้ายขณะยังมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ ดูๆ แล้ว...ท่านกลับเห็นไปคนละเรื่อง-คนละม้วน ชนิดอาจต้องจัดอยู่ในประเภทพวก De-Westernize World หรือพวกที่อยากจะเห็นการ Westlessness เอาเลยก็ไม่แน่ อย่างที่ท่านได้ตอบคำถามของ พระประชา ปสนันธัมโม เอาไว้ตั้งแต่เมื่อไม่รู้กี่ต่อกี่สิบปีที่แล้ว ถึงการ ตามก้นฝรั่ง ว่าถือเป็นอุปสรรค หรือเป็นการขัดขวางต่อความเจริญของ ธรรมะ เอาเลยถึงขั้นนั้น...

ดังคำพูดที่บันทึกไว้ในหนังสือเรื่อง เล่าไว้เมื่อวัยสนธยา 3 ที่ระบุว่า... “ที่พูดว่าตามก้นฝรั่ง ไม่ได้พูดในลักษณะตำหนิติเตียนฝรั่งนะ...แต่บอกให้เห็น ให้รู้ ว่านี่มันเป็นอุปสรรคในการเจริญธรรมะ แม้แต่การเมืองของประเทศ ก็ต้องอาศัยธรรมะ แต่ธรรมะมันเป็นไปไม่ได้ เพราะว่าไปตามอย่างฝรั่ง โดยเฉพาะที่มันขัดขวางเป็นอย่างยิ่ง ก็คือเรื่องการไม่บังคับตัวเอง วัฒนธรรมฝรั่งหรืออุดมคติการศึกษาฝรั่ง มันไม่มีเรื่องการบังคับตัวเอง ไม่สอนให้บังคับตัวเอง พากันเห็นว่าไม่เป็นประชาธิปไตย เลยให้เด็กๆ เป็นอิสระ ไม่บังคับตัวเอง อย่างนี้...เราเห็นว่าเสียหายอย่างยิ่ง เด็กเหล่านั้นย่อมไม่เหมาะที่จะรู้ธรรมะ วัฒนธรรมไม่บังคับตัวเองเป็นปฏิปักษ์โดยตรง โดยจังๆ กับพุทธศาสนา เกิดนิสัยปล่อยไปตามความรู้สึก ปล่อยไปตามกิเลส มันหันหลังให้กับหลักธรรมะ ที่จะต้องบังคับความรู้สึกให้อยู่ในระเบียบ...ฯลฯ”

ด้วยเหตุนี้...ในช่วงจังหวะที่อะไรต่อมิอะไรมันกำลัง Westlessness และใครต่อใครชักหันมา De-Westernize World ยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ก็ใช่ว่าจะเป็นช่วงที่น่าหวาดหวั่น ขวัญสยอง น่าแตกตื่น ตกใจ แต่อย่างใดไม่ ตรงกันข้าม...กลับเป็นช่วงที่น่าจะหันมาออกเรี่ยว ออกแรง หันมาฟื้นฟู บูรณะ สิ่งที่ถูกที่ต้อง ที่สอดคล้อง เหมาะสม กับบรรดาชาวโลกทั้งหลาย หรือแม้แต่ชาวไทยแลนด์ แดนสยาม ของหมู่เฮาก็ตามที โดยเฉพาะสิ่งที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า หรือท่านพุทธทาสฯ ท่านได้พยายามชี้แนะ ชี้นำ มาโดยตลอด ถึงขั้นต้องสรุปไว้ว่า... ศีลธรรม (ธรรมะ) ไม่กลับมา...โลกาจะวินาศ เอาเลยถึงขั้นนั้น!!!.