นายกฯ ในดวงใจ?

แหม…อันนี้ไม่ต้องคิดนานครับ มีคำตอบอยู่ในใจแล้ว!

ที่ต้องมานั่งคิดเรื่องนี้ก็เพราะมีจดหมายจากคุณณรงค์ครับ เจ้าตัวชวนคุยเรื่องนายกรัฐมนตรีไทยตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน เล่ามาเสียหลายยุคหลายสมัย ก่อนจะถามผมว่า ชอบหรือเกลียดนายกรัฐมนตรีคนไหนบ้าง

คุณณรงค์นี่ถามกันตรงดีนะครับ

ลองอ่านจดหมายคุณณรงค์กันก่อน

……….
สวัสดีครับ คุณเสมอต้น

ติดตามอ่านคอลัมน์ของคุณเสมอต้นมาตลอด อ่านเข้าใจง่าย สนุก และได้สาระดีครับ อยากชวนร่วมแลกเปลี่ยนมุมมองเรื่องนายกรัฐมนตรีไทยตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบันกัน

ลองนั่งย้อนดูประวัติศาสตร์การเมืองไทย ผู้นำแต่ละยุคต่างก็มีบทบาทและคาแรคเตอร์ที่สะท้อนบริบทในยุคนั้นชัดเจน

ยุคเก่าอย่างจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ หรือจอมพล ป. พิบูลสงคราม แม้จะเด็ดขาดและวางรากฐานรัฐชาติกับแผนพัฒนาเศรษฐกิจไว้ แต่ก็เป็นยุคเผด็จการที่ริดรอนสิทธิเสรีภาพ

พอเข้าสู่ยุคประชาธิปไตย พล.อ.ชาติชาย ชุณหะวัณ ก็ชูนโยบายเปลี่ยนสนามรบเป็นสนามการค้าจนเศรษฐกิจคึกคัก แต่ก็มีปัญหาเรื่องคอร์รัปชัน พอเกิดวิกฤติเราก็ได้นายกฯ สายวิชาการอย่าง นายอานันท์ ปันยารชุน มาแก้ปัญหาด้วยความโปร่งใสแบบมืออาชีพ

ต่อมาในยุคเศรษฐกิจสมัยใหม่ นายทักษิณ ชินวัตร นำนโยบายประชานิยมมาครองใจประชาชนและทำให้รู้สึกว่านโยบายกินได้จริง แต่ก็ถูกตั้งคำถามเรื่องการแทรกแซงองค์กรอิสระ

ส่วนยุคขัดแย้ง พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ก็เน้นความสงบและวางโครงสร้างพื้นฐานอย่าง EEC แต่ก็มีจุดบอดเรื่องรัฐบาลสืบทอดอำนาจรัฐประหาร

แต่พอมาถึงนายกฯ ยุคปัจจุบันอย่าง นายอนุทิน ในขณะที่บ้านเมืองเจอปัญหารอบด้าน เศรษฐกิจแย่ ของแพง แต่ภาพที่เห็นบ่อยๆ กลับเป็นภาพชิลๆ ร้องเพลง เป่าแซกโซโฟน ซึ่งดูผ่อนคลายเกินไปหน่อยมั้ย?

โลกยุคนี้หมุนไว ทั้ง AI และวิกฤติเศรษฐกิจ ผู้นำยุคนี้จึงไม่ใช่นั่งชิลไปวันๆ หรือใช้อำนาจแบบยุคเก่า แต่ต้องเท่าทันโลก มีวิสัยทัศน์ เจรจาสากลได้ และแก้ปัญหาปากท้องจริงจัง โดยนำข้อดีในอดีตทั้งความเด็ดขาด เก่งเศรษฐกิจ และความเป็นประชาธิปไตยมาผสมผสานกัน

แล้วก็นึกอยากรู้ขึ้นมาว่า คุณเสมอต้นล่ะ มีชอบหรือเกลียดนายกฯ คนไหนบ้างไหม ฮา หวังว่าจะได้ร่วมแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันสนุกๆ ขอให้คุณเสมอต้นและทีมงานไทยโพสต์สุขภาพแข็งแรงครับ

นับถือ
ณรงค์ มณีนิล
……….

คุณณรงค์ครับ

อ่านจดหมายแล้วผมก็อดย้อนนึกไม่ได้ว่า ตั้งแต่เริ่มติดตามการเมืองมา ผ่านนายกรัฐมนตรีไปกี่คนแล้ว

ถ้าย้อนไปถึงสมัยนายธานินทร์ กรัยวิเชียร ผมก็ยังเด็กเกินกว่าจะรู้เรื่องการเมืองอะไรกับเขา กว่าจะเริ่มติดตามข่าวบ้านเมืองจริงจังก็ราวยุค พล.อ.ชาติชาย ชุณหะวัณ

แต่ก่อนจะถึงน้าชาติ ก็มี พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ เป็นนายกรัฐมนตรีอยู่หลายปี ภาพที่ผมจำได้คือความสุขุม พูดน้อย เคร่งขรึม ไม่ค่อยมีอะไรให้เห็นเป็นเรื่องเล่นๆ นัก

พอมาถึง พล.อ.ชาติชาย บรรยากาศก็เปลี่ยนไปอีกแบบ ใครๆ เรียก “น้าชาติ” มีคำพูดติดปากว่า “โนพร็อบเบล็ม” แต่งตัวโก้ ชอบขี่มอเตอร์ไซค์ ดูเป็นนายกรัฐมนตรีที่มีสีสันดี

คุณชวน หลีกภัย ก็เป็นนายกรัฐมนตรีอีกคนที่ผมจำได้ดี พูดจานิ่มๆ สำเนียงปักษ์ใต้ ฟังไปฟังมาบางทีก็ต้องตั้งใจหน่อย แต่แกมีวิธีตอบคำถามของแกนะครับ โดยเฉพาะเวลาถูกนักข่าวซักเรื่องการเมือง

ส่วนคุณทักษิณ ชินวัตร พูดคล่อง คิดเร็ว ชอบอธิบายเรื่องต่างๆ อย่างมั่นอกมั่นใจ บางทีพูดเสียจนคนฟังตามแทบไม่ทัน ใครชอบแกก็ชอบจริง ใครไม่ชอบก็มีเรื่องให้เถียงกันได้ไม่รู้จบ

อย่างคุณสมัคร สุนทรเวช นี่ก็อีกคน ใครทันยุคแกคงจำลีลาการพูดได้ดี เสียงดัง พูดตรงๆ บางทีฟังเหมือนกำลังบ่นใครอยู่ตลอดเวลา

ขนาดเข้าครัวทำอาหาร แกยังชิมไปบ่นไปได้อย่างเป็นธรรมชาติ

ผมว่าเสน่ห์ของคุณสมัครก็อยู่ตรงนี้แหละครับ จะพูดเรื่องการเมืองหรือเรื่องกับข้าว ก็ยังเป็นคุณสมัครคนเดิม!

แล้วจะไม่พูดถึง พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ก็คงไม่ได้

ลุงตู่ของใครหลายคนมีบุคลิกเป็นของตัวเองชัดเจน พูดจาตรงๆ บางทีก็มีมุกกับนักข่าว บางทีก็มีเสียงเข้มขึ้นมาบ้าง ใครติดตามข่าวทำเนียบรัฐบาลช่วงนั้นคงจำบรรยากาศกันได้

ส่วนคุณแพทองธาร ชินวัตร ก็เป็นนายกรัฐมนตรีหญิงอายุน้อยที่ก้าวขึ้นมารับตำแหน่งในวัย 37 ปี บุคลิกและวิธีสื่อสารก็แตกต่างจากนายกรัฐมนตรีรุ่นก่อนๆ

พูดถึงนายกรัฐมนตรีมาหลายคน ผมก็อดคิดไม่ได้ว่าเมืองไทยเรานี่ การเป็นนายกรัฐมนตรีบางทีก็ดูยาก บางทีก็ดูง่ายเหมือนกันนะครับ

ในอดีตมีทั้งนายกรัฐมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งและการยึดอำนาจ บางคนเล่นการเมืองมาตั้งหลายสิบปี ยังไปไม่ถึงทำเนียบรัฐบาล ขณะที่บางคนไม่เคยเป็น สส. เลยด้วยซ้ำ ก็ได้เป็นนายกรัฐมนตรีมาแล้ว

แต่จะว่าง่ายก็ไม่ถูกเสียทีเดียว เพราะกว่าจะได้เป็นกับพอได้เป็นแล้วจะอยู่ได้นานแค่ไหน นี่คนละเรื่องกันเลยครับ

มาถึงคุณอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรีคนปัจจุบัน คุณณรงค์ติดใจเรื่องแกชอบร้องเพลง เป่าแซกโซโฟน ทั้งที่บ้านเมืองกำลังมีปัญหา

เรื่องนี้ผมกลับคิดต่างนิดหน่อยครับ

คุณอนุทินแกชอบดนตรีมาตั้งนานแล้ว ไม่ใช่เพิ่งหัดเป่าแซกโซโฟนตอนเป็นนายกรัฐมนตรีเสียเมื่อไหร่

คุณสมัครยังทำอาหารไปบ่นไปได้ น้าชาติก็ชอบขี่มอเตอร์ไซค์ แล้วคุณอนุทินจะเป่าแซกโซโฟนบ้างไม่ได้เชียวหรือ

แต่ถ้าเป่าเพลินจนลืมเรื่องปากท้องชาวบ้าน อันนี้ค่อยว่ากันอีกที!

เพราะเอาเข้าจริง ต่อให้เป่าแซกโซโฟนเพราะแค่ไหน ถ้าของยังแพง เศรษฐกิจยังฝืด ชาวบ้านก็คงไม่อิ่มท้องเพราะเสียงเพลง

ผมว่าคุณณรงค์เองก็คงห่วงเรื่องนี้มากกว่าเรื่องดนตรีนั่นแหละครับ

ส่วนคำถามที่ว่าเสมอต้นชอบหรือเกลียดนายกรัฐมนตรีคนไหน ผมขอเก็บชื่อไว้ในใจก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวแฟนคลับของแต่ละท่านจะพากันส่งจดหมายมาซักฟอกผมอีกคน

แต่ถ้าถามถึงนายกรัฐมนตรีในดวงใจ ผมนึกถึงคุณวรัญชัย โชคชนะขึ้นมาทันที

แกเป็นคนมีสีสันทางการเมือง ลงสมัครผู้ว่าฯ กทม. มาแล้ว 7 ครั้ง วันก่อนมาร่วมงานเสวนา “เหลียวหลังแลหน้า วาดอนาคตประเทศไทย” ที่ไทยโพสต์จัดขึ้น แล้วฝากกลอนเกี่ยวกับนายกรัฐมนตรีไว้บทหนึ่ง

อ่านแล้วผมว่าแกมีคำตอบเรื่องนายกรัฐมนตรีในดวงใจอยู่เหมือนกัน

ลองอ่านดูครับ

นายกหน้าอ่อนคืออภิสิทธิ์

นายกรอบรู้คือคึกฤทธิ์

นายกสุจริตคือเปรม ติณสูลานนท์

นายกอดทนคือชาติชาย

นายกกล้าตายคืออานันท์

นายกขบขันคือควง อภัยวงศ์

นายกซื่อตรงคือสัญญา ธรรมศักดิ์

นายกแน่นหนักคือสฤษดิ์ ธนะรัชต์

นายกเคร่งครัดคือชวน หลีกภัย

นายกปากไวคือทักษิน

นายกบ้าบิ่นคือสมัคร

นายกน่ารักคือแพทองธาร ชินวัตร

นายกรอบจัดคือประยุทธ์ จันโอชา

นายกชาติหน้าคือวรัญชัย โชคชนะ!

ฮ่าๆๆ

เสมอต้น
19 ตุลาคม 2569

📌 เขียนถึงเสมอต้น: มีเรื่องอะไรอยากเล่า หรืออยากส่งมาคุยกัน เขียนมาได้ที่
[email protected] หรือ Inbox เพจ “เปิดซองออนไลน์” ไม่ต้องเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรครับ เรื่องใกล้ตัว หรือเรื่องที่ค้างอยู่ในใจ เขียนมาเถอะ วันไหนซองมาถึง เราค่อยเปิดอ่านไปด้วยกัน.