'สมรักษ์' กับ 'มนัส'

ผมยังจำบรรยากาศเชียร์มวยโอลิมปิกสมัยนั้นได้

คนดูอย่างเราบางทีก็ทำตัวเหมือนเป็นโค้ชทีมชาติ นักมวยถอยก็ร้องให้เดิน นักมวยเดินก็กลัวจะโดนสวน พอกรรมการให้คะแนนไม่ถูกใจก็โวยวายกันหน้าจอโทรทัศน์

ทั้งที่ถ้าให้ขึ้นไปชกเองจริงๆ ผมว่าคงอยู่ไม่ถึงยกสอง!

แต่พอนักมวยไทยชนะ เราก็ดีใจกันเหมือนตัวเองมีส่วนช่วยชกด้วย

“สมรักษ์ คำสิงห์” เป็นเจ้าของเหรียญทองโอลิมปิกเหรียญแรกของประเทศไทย จากการแข่งขันที่แอตแลนตา สหรัฐอเมริกา เมื่อปี 2539

ก่อนหน้านั้นไทยเคยได้เหรียญโอลิมปิกมาแล้ว ตั้งแต่ “พเยาว์ พูนธรัตน์” คว้าเหรียญทองแดงเหรียญแรกของประเทศในปี 2519 จากนั้นก็มีนักมวยไทยคว้าเหรียญเงินและเหรียญทองแดงมาเป็นระยะ แต่ยังไม่มีใครได้เหรียญทอง

กว่าจะมาถึงสมรักษ์ก็ต้องรอกันถึง 20 ปี

ที่น่าสนใจคือ คู่ชิงเหรียญทองของสมรักษ์ในวันนั้นเป็นนักชกบัลแกเรียชื่อ “เซราฟิม โทโดรอฟ” ซึ่งเพิ่งเอาชนะ “ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์” ในรอบรองชนะเลิศมา

เมย์เวทเธอร์คนนี้แหละครับ ที่ต่อมากลายเป็นยอดมวยอาชีพผู้ไม่เคยแพ้ใครตลอด 50 ไฟต์

ส่วนสมรักษ์เอาชนะโทโดรอฟในรอบชิงไป 8-5 คะแนน คว้าเหรียญทองโอลิมปิกเหรียญแรกให้ประเทศไทยได้สำเร็จ

หลังจากนั้นเราก็มี “วิจารณ์ พลฤทธิ์” คว้าเหรียญทองที่ซิดนีย์ในปี 2543 “มนัส บุญจำนงค์” ได้เหรียญทองที่เอเธนส์ในปี 2547 และ “สมจิตร จงจอหอ” คว้าเหรียญทองที่ปักกิ่งในปี 2551

นอกจากนี้ยังมีนักมวยไทยอีกหลายคนที่คว้าเหรียญเงินและเหรียญทองแดง สร้างความสุขให้คนไทยได้ลุ้นกันมาตลอดหลายยุค

ส่วนมนัส นอกจากเหรียญทองที่เอเธนส์แล้ว ยังคว้าเหรียญเงินอีกเหรียญที่ปักกิ่งในปี 2551

สองคนนี้มีชื่ออยู่ในประวัติศาสตร์กีฬาไทยไปเรียบร้อยแล้ว

แน่นอนครับ นักมวยเหล่านี้ไม่ได้เก่งขึ้นมาเพราะเสียงเชียร์ของคนดูอย่างเรา

เขาต้องฝึกซ้อมกันหนัก ผ่านการแข่งขันมามากมายกว่าจะไปถึงโอลิมปิก

คนดูอย่างเราเห็นนักมวยขึ้นเวทีไม่กี่ยก พอชนะก็เฮกันลั่น แต่กว่าจะมาถึงวันนั้น นักกีฬาต้องใช้เวลาเตรียมตัวกันหลายปี

สมรักษ์เคยพูดถึงการฝึกซ้อมในยุคที่มี “ฮวน ฟอนตาเนียล” โค้ชชาวคิวบาคุมทีม และหลังเอเชียนเกมส์ครั้งล่าสุด แกก็ยังออกมาแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการเตรียมตัวของนักมวยทีมชาติ

ส่วนเอเชียนเกมส์ครั้งล่าสุดที่ประเทศญี่ปุ่น นักมวยสากลชายไทยลงแข่งขัน 6 รุ่น แต่ไม่มีใครคว้าเหรียญรางวัลได้เลย เป็นครั้งแรกในรอบ 72 ปีที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้

ยิ่งเห็นผลงานอย่างนี้ก็ยิ่งรู้ว่า เหรียญทองโอลิมปิกที่สมรักษ์กับมนัสเคยคว้ามาได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

แต่ชีวิตของนักกีฬาไม่ได้จบลงในวันที่ได้รับเหรียญรางวัล

หลังจากนั้นยังมีชีวิตอีกหลายสิบปีให้ต้องรับผิดชอบ ซึ่งไม่มีกฎกติกาหรือกรรมการคอยนับคะแนนเหมือนบนเวทีมวย

ผมนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเมื่อได้อ่านข่าวของอดีตนักชกเหรียญทองโอลิมปิกสองคน

“สมรักษ์” กับ “มนัส” นั่นเอง

ปลายปี 2568 มนัสถูกจับกุมตามหมายจับในคดีฉ้อโกงเกี่ยวกับโควตาสลากกินแบ่งรัฐบาล หลังไม่ไปฟังคำพิพากษาตามนัด โดยคดีถึงที่สุดแล้ว ศาลพิพากษาจำคุกสองคดี รวม 2 ปี 9 เดือน และถูกส่งเข้าเรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานคร

ส่วนสมรักษ์ เมื่อวันที่ 20 ตุลาคมที่ผ่านมา ศาลอุทธรณ์ภาค 4 พิพากษาแก้คำตัดสินศาลชั้นต้น ให้จำคุก 1 ปี 12 เดือน ไม่รอลงอาญา ในความผิดฐานพรากผู้เยาว์ ส่วนข้อหาพยายามข่มขืน ศาลอุทธรณ์ยกฟ้อง

ต่อมาศาลอนุญาตให้ประกันตัวด้วยหลักประกัน 300,000 บาท เพื่อให้เจ้าตัวดำเนินการต่อสู้คดีตามกระบวนการกฎหมาย

คดีของทั้งสองคนมีสถานะแตกต่างกัน มนัสมีคำพิพากษาถึงที่สุดแล้ว ส่วนสมรักษ์ยังมีขั้นตอนทางกฎหมายให้ติดตามต่อไป

อ่านข่าวแล้วก็อดเสียดายไม่ได้

คนที่เคยทำให้เราดีใจกันขนาดนั้น วันนี้กลับมีเรื่องแบบนี้ให้พูดถึง

ผมไม่ได้รู้จักทั้งสองคนเป็นการส่วนตัว จึงไม่รู้ว่าระหว่างทางชีวิตของแต่ละคนมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้าง

แต่เรื่องคดีความก็ต้องว่ากันตามกฎหมาย จะเอาความเป็นนักกีฬาเหรียญทองมาเป็นข้อยกเว้นไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อมีผู้เสียหายเกี่ยวข้อง

ถึงอย่างนั้น ความสำเร็จที่ทั้งคู่เคยสร้างไว้ให้ประเทศก็ยังเป็นเรื่องที่ควรจดจำ

คนเราทำผิดพลาดในชีวิตได้ และบางความผิดพลาดก็มีราคาที่ต้องจ่าย

สำหรับมนัส ราคานั้นคือการรับโทษอยู่ในเรือนจำ ส่วนสมรักษ์ก็ยังต้องดำเนินการตามกระบวนการยุติธรรมต่อไป

เรื่องที่น่าใจหายก็คือ คนที่เคยทำให้คนไทยทั้งประเทศมีความสุข วันนี้กลับต้องมาเผชิญกับเรื่องหนักหนาในชีวิตของตัวเอง

เวลาผ่านมาหลายสิบปีแล้วครับ นับจากวันที่ทั้งคู่คว้าเหรียญทองโอลิมปิก ระหว่างทางก็คงผ่านอะไรต่ออะไรมามากมาย ทั้งเรื่องดีและเรื่องร้ายที่คนภายนอกอย่างเราไม่มีทางรู้ทั้งหมด

การอยู่ในเรือนจำของมนัส คงเป็นช่วงเวลาที่ไม่ง่ายนัก แต่วันหนึ่งเมื่อพ้นโทษออกมา เขาก็ยังต้องกลับมาใช้ชีวิต พบหน้าครอบครัวและผู้คนรอบข้าง รวมทั้งจัดการเรื่องราวต่างๆ ที่รออยู่

สมรักษ์ก็ยังต้องดำเนินการตามกระบวนการยุติธรรมต่อไป ผลจะเป็นอย่างไรยังต้องติดตามกัน แต่ไม่ว่าเรื่องจะจบลงอย่างไร ชีวิตก็ยังมีวันข้างหน้าที่ต้องรับผิดชอบ

ชีวิตคนเราบางครั้งก็ต้องเจอเรื่องที่หนักหนาเกินกว่าจะคาดคิด และถึงอยากให้วันเวลาหยุดอยู่ตรงไหนสักแห่ง มันก็หยุดไม่ได้

ได้แต่หวังว่า เมื่อผ่านเรื่องราวเหล่านี้ไปแล้ว ทั้งคู่จะยังมีโอกาสทำสิ่งดีๆ ให้ตัวเอง ครอบครัว และคนรอบข้างได้อีก

คนเรามีทั้งวันที่น่าจดจำและวันที่อยากให้ผ่านพ้นไปเร็วๆ

สำหรับผมยังจำวันดีๆ ของสมรักษ์กับมนัส ได้ครับ

เอาล่ะครับ พรุ่งนี้มีอีกเรื่องที่อยากชวนคุย

เห็นเขาพูดกันว่าดอกไม้กำลังบานในหลายประเทศ แถมยังมีคนอยากให้ดอกไม้แบบนั้นมาบานในเมืองไทยเร็วๆ นี้อีกด้วย

ผมก็ชักสงสัยว่าดอกไม้อะไรกัน ถึงอยากให้บานกันนัก

— เสมอต้น
21 ตุลาคม 2569

📌เขียนถึงเสมอต้น: มีเรื่องอะไรอยากเล่า หรืออยากส่งมาคุยกัน เขียนมาได้ที่ [email protected] หรือ Inbox เพจ “เปิดซองออนไลน์” ไม่ต้องเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรครับ เรื่องใกล้ตัว หรือเรื่องที่ค้างอยู่ในใจ เขียนมาเถอะ วันไหนซองมาถึง เราค่อยเปิดอ่านไปด้วยกัน.