กฤษณาสอนน้อง!!!

ในช่วงเหตุการณ์ 14 ตุลา. นั่นแหละ จนอดีตนายทหาร นายพลเกษียณราชการ ที่มีบ้านอยู่ก้นซอย ท่านต้องส่งเทียบเชิญให้ไปพูดจา เสวนา ที่บ้านท่าน ด้วยความใคร่รู้ ใคร่เข้าใจ ว่าบรรดาพวกเด็กๆ หรือ คนรุ่นใหม่ ในขณะนั้น คิดยังไง รู้สึกยังไง กันแน่ ส่งผลให้ตัวเองเลยพลอยเป็น คนเดือนตุลา. กับเขาไปด้วย จนต้องยอมรับอย่างมิอาจปฏิเสธมาตราบเท่าทุกวันนี้

แต่จะด้วยความดัง ความปลาบปลื้ม ชื่นชม ยินดี ที่ใครต่อใครมีต่อบรรดา นักเรียน-นิสิต-นักศึกษา ที่สามารถเอาชนะ รัฐบาลทหาร ซึ่งมีอำนาจแบบเบ็ดเสร็จ-เด็ดขาด หรือไม่? อย่างไร? ก็มิอาจสรุปได้ถนัดชัดเจน เลยทำให้ความ กูเป็นนิสิตนักศึกษา จึงเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่ เกรียงไกร กลายเป็น นักศึกษาชุบแป้งทอด นับแต่นั้นเป็นต้นมา หรือเป็นอะไรที่ใหญ่เกินกว่าความเป็นตัวตนของตน กว่าความเป็นนักศึกษาธรรมดาโดยทั่วไป เรียกว่า...ตั้งแต่ทำเนียบรัฐบาลลงมา ถึงหน่วยงานราชการ กรม กองต่างๆ นักธุรกิจเจ้าของบริษัท ร้านค้า โรงงาน ฯลฯ ไปจนกำนัน-ผู้ใหญ่บ้าน ตามเถียงนา-เถียงไร่ ต่างหวาดหวั่น ครั่นคร้าม ต่อความ กูเป็นนิสิตนักศึกษา ไปด้วยกันทั้งนั้น โดยเฉพาะเมื่อบรรดาองค์กร ขบวนการของนักศึกษา พยายามเข้าไปเกี่ยวข้อง พัวพัน ในเรื่องแทบจะทุกเรื่อง แม้ไม่ใช่เรื่องนักศึกษาโดยตรงก็ตามที ระดับใครที่ขวางหู ขวางตา นิสิต-นักศึกษาขึ้นมาเมื่อไหร่ ย่อมมีสิทธิ์ต้องเจอกับทัวร์ลง หรือเจอทัวร์ที่นักศึกษาจัดให้ ชนิดชุลมุน วุ่นวาย ไปตามๆ กัน

และนั่นเอง...ที่ทำให้ความปลาบปลื้ม ชื่นชม ยินดี ซึ่งใครต่อใครมีต่อบรรดานิสิต-นักศึกษา ชนิดอาจมากกว่า 14 ล้านเสียงเอาเลยด้วยซ้ำ เลยต้องมีอันแห้งลง-แห้งลง เตี้ยลง-เตี้ยลง ไปตามลำดับ ถึงขั้นบางกลุ่ม-บางราย แปรสภาพ แปรเปลี่ยนไปเป็นความโกรธ เกลียด เคียดแค้นและชิงชัง เอาเลยก็ยังมี โดยเฉพาะพวกที่ตั้งตัวเป็น ฝ่ายตรงข้าม กับนักศึกษาทั้งหลาย ด้วยเหตุนี้...เพียงแค่ 3 ปีเท่านั้น!!! จากเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 เลยต้องจบลงที่เหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 เหตุการณ์ โศกนาฏกรรม ที่สุดแสนเหี้ยมโหด อำมหิต ระหว่างคนไทยกับคนไทยด้วยกัน จนแทบไม่อยากจะจดจำ ไม่อยากเน้นย้ำ ให้ต้องกลายเป็นความ อาฆาต-พยาบาท อันไม่ได้ก่อให้เกิดการ สร้างสรรค์ ใดๆ แม้แต่น้อย

เหตุที่ต้องหยิบเอาเรื่อง 14 ตุลา.-6 ตุลา. มาพูดจาว่ากล่าวกันในอาทิตย์นี้ ก็คงไม่ได้มีอะไรมากมายหรอกทั่น ส่วนหนึ่งอาจด้วยเหตุเพราะเสียงแห่งความปลาบปลื้ม ชื่นชม ยินดี ต่อ ชัยชนะเลือกตั้ง ของพรรคการเมืองอย่าง พรรคก้าวไกล ในช่วงระหว่างนี้ มันช่างเป็นอะไรที่ออกจะแผ่ซ่าน ก้องกังวาน เสียเหลือเกิน ชนิดถ้าหากใครคิดไปขัดอก-ขัดใจต่อบรรดา คนรุ่นใหม่ ประเภทคุณหลาน ทิม-พิธา หรือคุณน้อง ธนาธร-ปิยบุตร-คุณช่อ ตลอดไปจนคุณหลานตะวัน แบมและหยก ฯลฯลฯ อะไรประมาณนั้น ย่อมมีสิทธิ์ต้องเจอกับทัวร์ลง ชนิดมากันเป็นขบวนรถบัส แถมรถกะบะ รถซาเล้ง ร่วมขบวนมาด้วยเอาเลยก็ยังได้

อันนี้นี่แหละ...ที่เลยทำให้อดคิดถึงเรื่อง 14 ตุลา.-6 ตุลา. ขึ้นมาไม่ได้ คือแทบไม่น่าเชื่อว่าเพียงแค่ 3 ปีเท่านั้นเอง อารมณ์ความรู้สึกของผู้คนในสังคมไทย จะสามารถพลิกหน้ามือ-เป็นหลังตีน ไปได้ถึงปานนั้น!!! ด้วยความเป็นห่วง เป็นใย ต่อบรรดา หนูเล็กๆ และเด็กๆ ทั้งหลาย อย่างจริงใจและบริสุทธิ์ใจ จะในฐานะที่ตัวเองก็เคยเป็นเด็กมาก่อน หรือจะด้วยความที่ไม่อยากเห็นเหตุการณ์ระดับ โศกนาฏกรรม ต้องอุบัติขึ้นมาแบบซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า เลยจำต้อง กฤษณาสอนน้อง ไว้ ณ ที่นี้ด้วยกฎฟิสิกส์แบบหยาบๆ-ง่ายๆ นั่นก็คือ...อะไรก็ตามที่ก่อให้เกิด แรงเหวี่ยง ขึ้นมาในด้านใด-ด้านหนึ่ง สุดท้าย...ย่อมหนีไม่พ้นต้อง เหวี่ยงกลับ มาในด้านตรงข้าม ในระดับและอัตราที่หนักหน่วง รุนแรง ไม่น้อยไปกว่ากัน