ด้วยเหตุเพราะสิ่งนี้-สิ่งนี้...สิ่งนี้จึงเป็นไป!!!

ไม่ต่างไปจาก สัตว์ทั้งหลาย ที่ไม่ต้องการ ฆ่าใคร และ มิให้ใครฆ่าเรา จนต้องหลบลี้ หนีหาย ไปอยู่ในซอกเขา ระหว่างเกาะ หรือสุมทุม พุ่มไม้ ดังที่ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ท่านทรงบรรยายไว้ในช่วงเหตุการณ์ สัตถันดรกัป อะไรทำนองนั้น จนกระทั่งเมื่อบรรดา ความเสื่อม ทั้งหลาย ล่วงเลยไปถึงขีดสุด หรือเมื่อการสังหาร พร่าผลาญระหว่างกันและกันดำเนินไปจนครบ 7 วัน ความปรารถนาและต้องการต่อ ศีลธรรม เบื้องต้น หรือข้อ ปาณาติบาต มันจึงกลายเป็น จุดเริ่มต้น แห่งการ หมุนขึ้น ไม่ว่าต่อตัวตน-ของตน หรือต่อสังคมทั้งสังคมนับจากนั้น จนค่อยๆ นำไปสู่ ยุคพระศรีอาริย์ จนได้...

เหตุที่ต้องนำเอาแนวคิด คตินิยม ค่านิยม ทำนองนี้...มาพูดถึงกันอีกรอบ ก็คงไม่ได้คิดจะเพ้อเจ้ออะไรให้มากมายหรอกทั่น เพียงแต่ต้องการให้ลองใคร่ครวญ พิจารณา ถึงบรรดา ความเสื่อม ทั้งหลาย ด้วยความ เข้าถึง-เข้าใจ เป็นสำคัญ ไม่งั้นโอกาสที่จะ อกแตกตาย หรืออาจ เป็นบ้าตาย ย่อมเป็นไปได้ไม่ยากส์ส์ส์ เพราะอะไรต่อมิอะไรมันช่างไหลลง รูดลง ช่างต่ำต้อย ต่ำตม ต่ำเตี้ยเรี่ยดินเสียเหลือเกิน ตั้งแต่ระดับโลก จนถึงระดับชาวบ้าน-ชาวช่อง อย่างสังคมไทยของหมู่เฮาก็เถอะ ชนิดใครก็ตาม...ที่คิดฝืน คิดจะต้าน กับแรงผลัก แรงดัน อันทำให้เกิดการ หมุนลง ในลักษณะเช่นนี้ มีแต่ต้องเหน็ดเหนื่อย เมื่อยล้า หรือไปๆ-มาๆ อาจถูกแรงดังกล่าวบดขยี้ ให้ต้องตกเวทีประวัติศาสตร์หาเวทีรำวงยังไม่เจอเอาดื้อๆ!!!

มีแต่ต้องอาศัยความ เข้าถึง-เข้าใจ นั่นแหละ เป็นข้อสรุป เป็นคำตอบ เอาไว้โดยตลอด ถึงพอจะมองเห็นความเป็นไปแห่งกฎธรรมชาติ เห็นถึงการ เกิดขึ้น-ตั้งอยู่-และดับไป เป็นรอบๆ หรือเห็นถึงความ มันเป็นเช่นนั้นเอง...มันเป็นพรรค์นั้นแหละ เป็นไปตามกฎอิทิปปัจจยตา-ปฏิจจสมุปบาท ที่ไม่มี ข้อยกเว้น ให้กับสิ่งใดๆ เอาเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะเป็นอภิมหาจักรวรรดิอันยิ่งใหญ่ เกรียงไกร ในแต่ละยุค-แต่ละสมัย ไปจนถึงตัวตน-ของตน ของปัจเจกบุคคลในแต่ละผู้-แต่ละนาม ซึ่งล้วนแต่ตกอยู่ภายใต้เงื่อนไข-เหตุปัจจัย อันว่าด้วย...ด้วยเหตุเพราะสิ่งนี้-สิ่งนี้...สิ่งนี้จึงเป็นไปด้วยกันทั้งสิ้น ทั้งปวง...

ดังนั้น...เพียงแค่ พรรคการเมือง ที่แม้จะมีอายุยืนยาวมาเกือบศตวรรษ จนเกือบทำให้เกิดการหลงคิด หลงเชื่อ ไปถึงขั้นว่าเป็น สถาบันทางการเมือง ที่ไม่อาจโยกคลอน ไม่ถึงกับล่มสลายลงไปได้ง่ายๆ แต่สุดท้าย...ทุกสิ่งทุกอย่างมันย่อมต้องเป็นไปตามกฎเหล็กแห่งธรรมชาติ ตามกฎอิทัปปัจจยตา นั่นแล ไม่ว่าจะด้วยเหตุเพราะสิ่งนี้-สิ่งนี้ สิ่งที่เรียกว่า ชวน ว่า บัญญัติ ว่า อภิสิทธิ์ จุรินทร์ ฯลฯ สุดท้าย...มันก็เลยนำมาซึ่งสิ่งที่เรียกว่า เฉลิมชัย จนได้!!!

ด้วยเหตุนี้...แทนที่จะไปเจ็บปวด รวดร้าว ทรมานจิตใจ กับความเป็นไปของโลก ของธรรมชาติ ที่มันกำลังหมุนลงๆ ไปสู่ความเสื่อม อย่างทั่วถึงกันไปในทุกระดับ สู้หันมามองหาคำตอบและข้อสรุป ที่จะนำไปสู่ความ เข้าถึง-เข้าใจ นำไปสู่การมองเห็นความเป็นไปแห่งอนาคต โดยระหว่างนี้จะต้องหลบลี้ หนีภัย ไปอยู่ในซอกเขา ระหว่างเกาะ หรือสุมทุม พุ่มไม้ใดๆ หรือจะต้อง ลาออก กันไปเป็นรายๆ หรือไม่? อย่างไร? นั่นก็คงต้องขึ้นอยู่กับ เงื่อนไข และ เหตุปัจจัย ของแต่ละคน แต่ละตัวตน ไปตามสภาพ...